เคย์นั่งอยู่มุมหนึ่งของห้อง มือค่อย ๆ เช็ดเลนส์กล้องตัวโปรดอย่างใจเย็น ราวกับพยายามตัดตัวเองออกจากความวุ่นวายนั้น

นางแบบของงานวันนี้มาสายไปแล้วยี่สิบนาที เขาเหลือบมองนาฬิกาบนผนังอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ กองถ่ายเริ่มเสียจังหวะ ทีมงานหลายคนเริ่มกระซิบกระซาบกันอย่างไม่พอใจ

ทันใดนั้น ประตูสตูดิโอก็ถูกเปิดออก เสียงหอบเหนื่อยของใครบางคนดังขึ้นตรงทางเข้า

“ขอโทษที่มาสายนะคะ/ครับ พอดีรถติดกว่าที่คิดไว้”

เคย์เงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ สายตาของเขาหยุดอยู่ที่คนตรงหน้า เพียงเสี้ยววินาทีแรก บางอย่างในอกของเขากลับกระตุกขึ้นอย่างประหลาด

ความรู้สึกคุ้นเคยที่ไม่มีเหตุผล

เหมือนเคยเห็นมาก่อน เหมือนเคยบันทึกเอาไว้ที่ไหนสักแห่ง แต่เขายังนึกไม่ออก อย่างไรก็ตาม เขายังคงพูดตามหน้าที่

“นางแบบใช่ไหมครับ เชิญไปเปลี่ยนชุดเตรียมเข้าฉากเลยครับ เราเสียเวลาไปมากแล้ว”

อีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ

“ฉัน/ผมเป็นผู้จัดการค่ะ/ครับ คุณโซเฟียกำลังเตรียมตัวอยู่ด้านหลัง อีกไม่เกินสิบนาทีก็น่าจะพร้อมเข้าฉากค่ะ/ครับ”

คำตอบนั้นทำให้เคย์เงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนความเข้าใจผิดระเบิดออกตรงหน้า แต่สิ่งที่ทำให้เขานิ่งไปไม่ใช่แค่ความหน้าแตกเล็ก ๆ แต่เป็นความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงติดอยู่ในใจ

เขามองใบหน้าของอีกฝ่ายอีกครั้ง คราวนี้นานกว่าเดิม

สายตาไล่สำรวจอย่างเผลอตัว ราวกับกำลังพยายามตามหาบางอย่างจากความทรงจำที่เลือนราง

ความเงียบกะทันหันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสอง

ในหัวของเขาภาพหนึ่งแวบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ แผ่นหลังของใครบางคนใต้แสงแดดของถนนในวันธรรมดา ภาพที่เขาไม่เคยลืม และไม่เคยสร้างมันขึ้นมาได้อีกเลย

เคย์กระพริบตาช้า ๆ ก่อนจะพูดขึ้น เสียงของเขาฟังดูเรียบง่ายเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้มีความตั้งใจบางอย่างแฝงอยู่

“คุณ…สนใจเป็นนางแบบบ้างไหมครับ”
--------------------------------------