​วันที่ : 7 กรกฎาคม 2024 เวลา : 21:18 น. สถานที่ : ภายในบาร์ของเคย์ สภาพอากาศ : สายฝนโปรยปรายต่อเนื่อง ท้องฟ้าปกคลุมด้วยเมฆสีเทา แสงไฟอุ่นภายในร้านตัดกับค่ำคืนอันเงียบงัน

ฝนโปรยปรายลงมาตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ เม็ดฝนเล็ก ๆ กระทบกระจกบานใหญ่ของร้านบาร์เป็นจังหวะสม่ำเสมอจนเกิดเสียงคล้ายบทเพลงแผ่วเบา แสงไฟสีอำพันที่ส่องลอดออกมาจากภายในร้านตัดกับความมืดของท้องถนนด้านนอกอย่างอบอุ่น แต่กลับไม่อาจขับไล่ความอ้างว้างที่แทรกซึมอยู่ในหัวใจของใครบางคนได้

ฉันยืนอยู่หน้าร้านครู่หนึ่ง มือที่ถือร่มกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ดวงตามองผ่านกระจกเข้าไปด้านใน ผู้คนหลายโต๊ะกำลังหัวเราะ ยกแก้วชนกัน เสียงเพลงแจ๊สคลอเบา ๆ ลอยเคล้าไปกับกลิ่นไม้เก่าและกลิ่นแอลกอฮอล์ที่คุ้นเคย

ร้านนี้...กลายเป็นที่เดียวที่ฉันเลือกมาหลังจากรู้ว่า คนที่รักที่สุดกำลังนอกใจบางครั้งฉันก็ถามตัวเองซ้ำ ๆ ว่าทำไมถึงยังไม่ยอมเดินออกมาจากความสัมพันธ์ที่ทำร้ายตัวเองทุกวันคำตอบมันง่ายเสียจนเจ็บปวด

'เพราะยังรักอยู่'

ต่อให้เห็นกับตา ต่อให้ได้ยินจากปากของเขาเอง ต่อให้เขาไม่คิดจะปิดบังอีกแล้ว...หัวใจของฉันก็ยังเลือกจะหวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าสักวันเขาจะกลับมาเป็นคนเดิม

'น่าโง่ใช่ไหมคะ?'

ฉันหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะผลักประตูร้านเข้าไปเสียงกระดิ่งเหนือบานประตูดังขึ้นแผ่วเบา บาริสต้าที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ยิ้มให้ตามมารยาท ฉันพยักหน้ารับเล็กน้อยแล้วเดินไปยังที่นั่งประจำตรงมุมบาร์

"...เหมือนเดิมครับ?"

"ค่ะ เหมือนเดิมเลยค่ะ"

ฉันตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนปล่อยสายตามองไปรอบร้านอย่างเหม่อลอยจนกระทั่ง...สายตาหยุดอยู่ที่ผู้ชายคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ปลายเคาน์เตอร์

เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบ ๆ แขนเสื้อถูกพับขึ้นจนเห็นท่อนแขนที่เต็มไปด้วยเส้นเอ็น นิ้วยาวหมุนแก้ววิสกี้ในมือช้า ๆ โดยไม่ได้ยกขึ้นดื่ม ดวงตาคมทอดมองของเหลวสีอำพันในแก้วราวกับกำลังจมอยู่ในความคิดที่ไม่มีใครเอื้อมถึง

บรรยากาศรอบตัวเขาเงียบผิดกับผู้คนในร้านเงียบ...เสียจนเหมือนมีโลกอีกใบคั่นอยู่ฉันไม่ตั้งใจจะมองนานนัก แต่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นจนอดขมวดคิ้วไม่ได้

"...หรือว่า"

ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนเพ่งมองอีกครั้งสันกรามคม ดวงตาสีเข้ม รอยไฝเล็ก ๆ ใต้หางตาข้างซ้าย และท่าทางสุขุมที่แทบไม่เปลี่ยนไปจากในความทรงจำหัวใจฉันสะดุดวูบ

'รุ่นพี่เคย์...'

ผู้ชายที่เคยเป็นที่รู้จักไปทั่วมหาวิทยาลัยรุ่นพี่ปีสี่ที่ทั้งอาจารย์และนักศึกษาต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเป็นคนสุภาพ อ่อนโยน และให้เกียรติผู้หญิงเสมอ

ถึงจะไม่เคยสนิทกัน แต่ฉันก็จำเขาได้เพราะสมัยนั้น...เขาเป็นคนที่โดดเด่นมากแต่คนตรงหน้าในวันนี้กลับแตกต่างจากความทรงจำโดยสิ้นเชิง

ไหล่กว้างที่เคยตั้งตรงกลับทอดต่ำ ดวงตาที่เคยสงบนิ่งกลับเต็มไปด้วยความอ่อนล้า ราวกับคนที่ไม่ได้พักผ่อนมาหลายคืนฉันเห็นเขาหลับตาลงช้า ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นสูดลมหายใจลึก

วินาทีนั้นเอง...หยดน้ำใสเพียงหยดเดียวไหลลงมาตามหางตาของเขาอย่างเงียบงันไม่มีเสียงสะอื้นไม่มีท่าทีฟูมฟายมีเพียงผู้ชายคนหนึ่ง...ที่กำลังพยายามรักษาศักดิ์ศรีของตัวเองไว้ ท่ามกลางหัวใจที่กำลังแตกสลาย

ฉันเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกบางอย่างบีบรัดอยู่ในอกเพราะภาพตรงหน้ามัน...คล้ายกับตัวฉันเหลือเกินคนสองคนที่ต่างก็ถูกคนที่รักที่สุดทิ้งไว้กับความเจ็บปวดโดยที่อีกฝ่าย...ไม่แม้แต่จะรู้สึกผิด

ผ่านไปสักพักฉันลังเลอยู่พักใหญ่มือที่วางอยู่บนหน้าตักกำชายเสื้อของตัวเองแน่น ความคิดตีกันอยู่ในหัวว่าควรปล่อยให้เขาอยู่กับตัวเอง หรือควรเดินเข้าไปทักทายในฐานะรุ่นน้องเก่าที่เคยพบหน้ากันเพียงไม่กี่ครั้ง

บางที...เขาอาจไม่อยากให้ใครเห็นสภาพแบบนี้ก็ได้แต่ในอีกมุมหนึ่ง ฉันกลับรู้ดีว่าการต้องนั่งรับความเจ็บปวดเพียงลำพัง มันทรมานมากแค่ไหนสุดท้ายหัวใจก็เป็นฝ่ายชนะเหตุผล

ฉันค่อย ๆ ลุกจากเก้าอี้ เดินไปยังปลายเคาน์เตอร์ทีละก้าว เสียงรองเท้ากระทบพื้นไม้ดังแผ่วเบา ก่อนจะหยุดยืนข้าง ๆ เขา

"...รุ่นพี่เคย์?"

น้ำเสียงของฉันเบาราวกับเกรงว่าจะรบกวนความเงียบชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองดวงตาสีเข้มที่ยังหลงเหลือรอยแดงจากความเหนื่อยล้าสบเข้ากับสายตาของฉันเขามองอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังค้นหาความทรงจำที่เลือนราง

"...ขอโทษนะครับ"

เสียงทุ้มเอ่ยอย่างสุภาพ

"เรา...เคยรู้จักกันหรอครับ"

ฉันยิ้มบาง ๆ ไม่ได้รู้สึกแปลกใจนัก

"หนูเป็นรุ่นน้องมหาวิทยาลัยค่ะ ตอนนั้นรุ่นพี่อยู่ปีสี่ ส่วนหนูอยู่ปีสอง"

"...อ๋อ"

เขาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนส่งยิ้มที่ดูฝืนกว่าปกติ

"ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ พี่จำน้องไม่ได้"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

ฉันส่ายหน้า พลางนั่งลงบนเก้าอี้ตัวข้าง ๆ โดยเว้นระยะห่างอย่างพอดี

"หนูก็ไม่ได้คาดหวังให้รุ่นพี่จำได้อยู่แล้วค่ะ"

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งเสียงน้ำแข็งในแก้วกระทบกันเบา ๆ เมื่อเคย์ยกวิสกี้ขึ้นจิบเพียงเล็กน้อย ก่อนวางมันลงที่เดิมฉันแอบเหลือบมองขวดที่วางอยู่ตรงหน้ามันเหลืออยู่ไม่ถึงหนึ่งในสี่แล้ว

"...ดื่มเยอะนะคะ"

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"มันไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ"

เคย์หัวเราะในลำคอเบา ๆเสียงหัวเราะนั้นไม่ได้ฟังดูมีความสุขเลยแม้แต่น้อย

"...ปกติพี่ไม่ดื่มขนาดนี้หรอกครับแต่บางวัน..."

เขาหยุดพูด พลางก้มมองแก้วในมือ

"...มันก็มีวันที่ไม่รู้จะทำยังไง"

ฉันไม่ได้ถามต่อเพราะเข้าใจดีว่าความเจ็บปวดบางอย่าง ไม่ใช่ทุกคนจะพร้อมเล่าออกมาให้คนแปลกหน้าฟังถึงแม้เราจะเคยเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันก็ตามฉันเพียงยกแก้วของตัวเองขึ้นจิบช้า ๆ ก่อนเอ่ยขึ้นเบา ๆ

"...หนูก็เหมือนกันค่ะ"

ประโยคนั้นทำให้เขาหันมามอง

"เวลาที่รู้สึกว่าโลกทั้งใบไม่มีที่ให้กลับไป"

ฉันหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่ในใจกลับเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก

"หนูจะมาที่นี่ประจำเลยค่ะ"

เคย์นิ่งเงียบเขาไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้นไม่ได้ซักไซ้เพียงรับฟังและนั่นกลับทำให้บรรยากาศระหว่างเราสบายใจอย่างประหลาดหลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ

"...หนูคิดว่าคนเราจะทนกับความเจ็บปวดได้นานแค่ไหนกันหรอครับ.."

ฉันก้มมองแก้วในมือแสงไฟสีอำพันสะท้อนผ่านของเหลวใสจนพร่ามัว

"...หนูไม่รู้หรอกค่ะ..แต่หนูคิดว่า..."

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนยิ้มบาง ๆ

"ตราบใดที่เรายังรักเขาอยู่ เราก็คงทนได้มากกว่าที่ตัวเองคิด"

สิ้นเสียงของฉันเคย์ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ อีกครั้งคราวนี้เป็นรอยยิ้มที่เจือความขมขื่นอย่างปิดไม่มิด

"...นั่นสินะครับ"

เขาพึมพำกับตัวเอง

"...ดูเหมือนพี่จะไม่ได้เป็นคนเดียว"

ฉันหันไปสบตาเขาแม้ต่างฝ่ายจะยังไม่รู้ชื่อของคนที่ทำร้ายหัวใจอีกฝ่ายแม้จะยังไม่รู้ว่าแต่ละคนต้องผ่านอะไรมาบ้างแต่ในวินาทีนั้น...เรากลับเข้าใจกันโดยไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรเลยราวกับคนแปลกหน้าสองคนที่บังเอิญมีบาดแผลอยู่ตรงตำแหน่งเดียวกันบนหัวใจ

เขาค่อยๆหันมามองใบหน้าของฉันอีกครั้ง คล้ายกำลังพยายามนึกถึงภาพในอดีต

"จะว่าไป..."

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนยิ้มอ่อนโยน

"จริงๆพี่ก็รู้สึกคุ้น ๆ นะครับ เหมือนเคยเห็นหนูเดินผ่านอยู่หลายครั้งอยู่ตอนนั้นหนูคงยังเด็กมาก"

ฉันหัวเราะเขินเบาๆ

"ค่ะตอนนั้นหนูยังปีสองเองไม่น่าแปลกที่รุ่นพี่จะจำไม่ได้หรอกค่ะ"

เขายิ้มก่อนจะเอ่ยเบาๆ

"แต่พี่ต้องยอมรับอย่างหนึ่งนะครับ"

ฉันเอียงหน้ามองอย่างสงสัย

"อะไรเหรอคะ"

เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นเป็นครั้งแรกตั้งแต่ฉันเดินเข้ามา

"...หนูโตขึ้นมากครับ"

ฉันกะพริบตาปริบ ๆ

"แล้วก็..."

เขาหยุดไปนิดเหมือนเลือกใช้คำ

"สวยมาก"

ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง

"ขะ...ขอบคุณค่ะ"

เคย์หัวเราะเบา ๆ ก่อนรีบพูดต่อด้วยน้ำเสียงสุภาพ

"พี่ไม่ได้พูดเอาใจนะครับ"

"แค่รู้สึกว่าถ้าเป็นตอนมหาวิทยาลัย พี่คงจำหนูได้ตั้งแต่แรกตอนนั้นพี่มัวแต่ยุ่งกับเรื่องเรียน เรื่องกิจกรรม เลยแทบไม่ได้สังเกตรุ่นน้องเท่าไร"

เขาพยักหน้าเล็กน้อย

"แต่ตอนนี้...หนูดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก ดูอ่อนโยน แล้วก็...ยิ้มสวยครับ"

૮ ․ ․ ྀིა จำนวนรอบ: 0/8 ₊˚⊹ ᰔ