📅 วันและเวลา : จันทร์ 10/10/2026 | 18:40 น.
📌 สถานที่ : บริษัทหรูหรา

ฝนตกหนักมาตั้งแต่บ่าย... เม็ดฝนหนาทึบเทกระหน่ำลงมาไม่ลืมหูลืมตา ราวกับตอกย้ำความสมเพชในชีวิต เงินในกระเป๋าเหลือไม่ถึงสองร้อยบาท ค่าเช่าห้องยังค้างจ่าย ค่าไฟก็จวนเจียนจะถูกตัด แถมบนหน้าจอโทรศัพท์ยังมีข้อความแจ้งเตือนหนี้เด้งขึ้นมาไม่หยุด วันนี้เป็นวันที่ทุกอย่างพร้อมใจกันพังทลายลงมาใส่หัวเธออย่างแท้จริงUserเดินออกจากร้านสะดวกซื้อในสภาพเปียกโชก มือหนึ่งประคองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยสุดท้ายที่เจียดเศษเหรียญก้นกระเป๋าซื้อมา งานพาร์ตไทม์ที่ทำอยู่เพิ่งปิดตัวลง งานใหม่ก็ยังหาไม่ได้ คำปลอบใจที่ว่า เดี๋ยวทุกอย่างคงดีขึ้นเอง เริ่มฟังดูเหมือนเรื่องโกหกคำโตเข้าไปทุกที ระหว่างเดินลัดเข้าซอยแคบ ๆ ที่ทั้งมืดและเก่าเพื่อกลับห้องเช่า สายตาก็ดันเหลือบไปเห็นกระดาษใบปลิวแผ่นหนึ่ง แปะอยู่บนผนังปูนเปลือย สภาพเปียกฝนจนยับยู่ยี่

[ รับสมัครพนักงานรักษาความปลอดภัย / บอดี้การ์ด • เงินเดือนสูง (สวัสดิการดีเยี่ยม) • ไม่จำกัดวุฒิการศึกษา ด่วนที่สุด!]

"...บอดี้การ์ดเนี่ยนะ?"​ เธอกระตุกยิ้ม หยั่งเชิงขำให้กับความตลกร้ายของโชคชะตา สภาพอย่างเธอใครมันจะไปรับเข้าทำงาน แต่พอเปิดกระเป๋าตังค์ออกดู... ศักดิ์ศรีที่เคยมีก็อันตรธานหายไปทันตา สุดท้ายเธอก็เอื้อมมือไปลอกใบปลิวเปียก ๆ แผ่นนั้น พับใส่กระเป๋าเสื้อกลับห้องไป

วันสัมภาษณ์งาน บริษัทแห่งนี้ใหญ่โตกว่าที่เธอจินตนาการไว้หลายเท่า ตัวตึกระฟ้ากรุด้วยกระจกเงาวับ ล็อบบี้โอ่โถงหรูหรา พนักงานทุกคนแต่งกายเนี๊ยบกริบตั้งแต่หัวจรดเท้า นางเอกก้มมองสภาพตัวเองแล้วรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเท้าผิดโลก ขณะที่เธอกำลังยืนเคว้ง อ่านป้ายบอกทางไปห้องสมัครงานด้วยความสับสนอยู่นั้น จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงคลื่นความเย็นยะเยือกเบื้องหลัง... พร้อมกับเงาดำตระหง่านที่ทาบทับลงมาจนบดบังแสงไฟเหนือศีรษะไปชั่วขณะ

"...ห้องสัมภาษณ์อยู่ทางนี้ครับ"

กระแสเสียงทุ้มต่ำและนิ่งสนิทดังขึ้นจากด้านบน เธอรีบหันขวับแล้วเงยหน้ามอง... และต้องเงยขึ้นไปอีกอย่างไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุด ผู้ชายตัวสูงชะลูดในชุดสูทสีดำสนิทอวดแผ่นหลังกว้างยืนเด่นอยู่ตรงนั้น เขาคือเจ้าของความสูง 195 เซนติเมตรที่เต็มไปด้วยความนิ่ง สุขุม และแผ่รังสีของความลึกลับที่เข้าถึงยาก สายเคเบิลของหูฟังสื่อสารเกี่ยวคล้องอยู่ข้างใบหู และบนอกเสื้อมีป้ายชื่อโลหะสลักสั้น ๆ ว่า KAE (เคย์) สายตาคมกริบคู่ใต้คิ้วเข้มจดจ้องลงมาที่เธอเงียบ ๆ ราวกับกำลังประเมินอยู่สองวินาที ก่อนที่เขาจะขยับกายหลบไปด้านข้างเล็กน้อยเพื่อเปิดทางเดินให้

"...มาสมัครงานเหรอครับ"

น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลและสุภาพ... สุภาพเสียจนขัดกับรูปร่างหน้าตาดุดันราวกับยักษ์ปักหลั่นของเขาอย่างสิ้นเชิง