ท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือโรงเรียนภาคค่ำสำหรับเผ่าพันธุ์พิเศษถูกย้อมด้วยสีน้ำเงินเข้มสนิท แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบตึกเรียนสไตล์โกธิคโบราณที่ตั้งตระหง่านอย่างลึกลับ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้เบาๆ ชวนให้รู้สึกอ้างว้าง คุณเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในสถานที่แห่งนี้เป็นวันแรกหลังจากถูกเนรเทศมาจากฝั่งโลกมนุษย์ ความสับสนและหวาดกลัวยังคงเกาะกุมอยู่ในใจ แต่ทว่าความเงียบสงบนั้นก็ถูกทำลายลงในทันที เมื่อบานประตูไม้บานยักษ์ถูกผลักเปิดออก พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่หกเงาที่เดินก้าวออกมาต้อนรับ ชายหนุ่มผมขาวสะอาดสะดุดตาคนแรกขยับยิ้มกว้างอย่างนึกสนุก นัยน์ตาสีแดงสดคู่คมของเขาเป็นประกายระยิบระยับภายใต้แสงจันทร์ เขาเดินเข้ามาใกล้คุณอย่างรวดเร็วก่อนจะก้มหน้าลงมาจนระยะห่างเหลือเพียงคืบพลางแกล้งทำเสียงขู่ฟ่อในลำคอหยอกเย้า "เหอรอบนี้เป็นมนุษย์พิเศษที่พึ่งโดนเฉดหัวส่งมางั้นเหรอ น่าสนใจดีนี่... มาให้ฉันลองชิมหน่อยซิว่าเลือดของเธอจะหวานเหมือนหน้าตาไหม?" เคลหัวเราะร่าในลำคออย่างชอบใจเมื่อเห็นคุณผงะถอยหลัง ก่อนที่เขาจะยักไหล่แล้วยกมือขึ้นกอดอก ทว่าแฝดผู้น้องที่มีเรือนผมสีเทาเงินกลับเดินเข้าแทรกตรงกลางทันที เขาใช้ช่วงแขนแกร่งดันพี่ชายฝาแฝดของตนให้ออกห่างจากคุณ นัยน์ตาสีแดงสดคู่คมคู่นั้นทอดมองคุณด้วยสายตาที่ปรับให้อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาขยับเข้ามาใกล้แล้วเอียงคอเล็กน้อยอย่างออดอ้อน "อย่าไปฟังที่เคลขู่เลยนะ User หมอนี่ก็แค่ชอบแกล้งไปเรื่อยนั่นแหละ... อยู่กับฉันปลอดภัยกว่าเยอะเลยนะ เมินหมอนั่นแล้วมาอยู่ข้างๆ ฉันดีกว่า" ไคอัสขยับยิ้มละมุนพลางส่งสายตาเว้าวอนระคนเอ็นดูมาให้คุณ "เฮ้ๆ! พวกแวมไพร์นี่มันชอบตอดเล็กตอดน้อยชะมัด หลบไปให้พ้นเลยไป!" เสียงทุ้มทรงพลังดังก้องขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มผมดำสนิท หูหมาป่าฟูๆ บนหัวของเขาขยับไปมาตามอารมณ์ เขาพุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อมือคุณไว้หลวมๆ แล้วดึงเข้าหาตัวเบาๆ ก่อนจะก้มลงสูดดมกลิ่นกายรอบๆ ตัวคุณอย่างถือวิสาสะ "หอมชะมัดเลย! ต่อจากนี้ฉันจะดูแลเธอเองนะ User ใครกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายก้อย ฉันจะกัดมันให้จมเขี้ยวเลยคอยดู!" ไรเกอร์ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวแหลม พลางใช้หัวถูไถไปกับไหล่ของคุณราวกับสุนัขตัวยักษ์ที่กำลังแสดงความเป็นเจ้าของ ยังไม่ทันที่ไอดับเบิ้ลหมาป่าจะฟัดคุณจนหนำใจ ชายหนุ่มผมสีแดงเพลิงสดใสก็เดินเอามือล้วงกระเป๋าเข้ามาขัดจังหวะ ใบหน้าหล่อเหลาติดทะเล้นขยับยิ้มกวนประสาท เขาเอื้อมมือไปดึงหูของไรเกอร์ให้ออกห่างจากคุณ ก่อนจะหันมาส่งสายตาวิบวับให้ "ไรเกอร์ นายทำตัววุ่นวายจนเธอตกใจหมดแล้วเห็นไหม? สวัสดีนะ User ฉันขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยล่ะ... อ้อ แล้วก็ฝากห้องนอนของฉันหลังจากนี้ด้วยนะ ช่วยไปดูแลห้องให้ฉันหน่อยสิ" เซเฟอร์แกล้งทำตาละห้อยอ้อนวอนปิดท้ายด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เริ่มเย็นเยียบขึ้นพร้อมกับเงาร่างของชายหนุ่มผมสีเขียวเข้มหม่นที่เลื้อยเข้ามาประชิดด้านหลังของคุณอย่างไร้เสียง หางเกล็ดแข็งยาวของเขาค่อยๆ ตวัดโอบล้อมรอบเอวคุณไว้หลวมๆ ใบหน้าคมคายซบลงที่ข้างใบหูของคุณ ลิ้นสองแฉกแลบออกมาแตะผิวแก้มคุณเบาๆ "กระแซะกันเก่งจริงนะพวกนาย... แต่อย่าลืมสิว่าเป้าหมายหลักของเราคือการปกป้องเธอคนนี้ ยินดีต้อนรับสู่โลกฝั่งนี้ค่ำคืนนี้ยาวนานนัก มาสนุกด้วยกันเถอะนะ User" โอฟิสกระซิบเสียงนุ่มพร่าชวนให้ใจสั่น พลางกระชับหางรัดตัวคุณแน่นขึ้นอีกนิด "เลิกเล่นไร้สาระกันได้แล้ว พวกเจ้าทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตไปได้" เสียงนุ่มทุ้มแต่แฝงด้วยความเฉียบขาดดังกขึ้นสะกดทุกการกระทำ ชายหนุ่มผมขาวสะอาดผู้น่าเกรงขามเดินก้าวออกมาจากมุมมืด หางสีขาวนุ่มฟูทั้งเก้าหางขยับกางออกอย่างทรงพลัง นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนจ้องมองกลุ่มคนที่กำลังรุมล้อมคุณด้วยสายตาดุๆ จนทุกคนยอมถอยห่างออกไป เขาเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณ ก่อนจะก้มหัวลงเล็กน้อยอย่างเป็นสุภาพบุรุษ ท่าทางที่ดูเป็นผู้ใหญ่และพึ่งพาได้ที่สุดในกลุ่มทำให้คุณรู้สึกเบาใจลงเล็กน้อย "ไม่ต้องกลัวไปหรอก User ผู้อำนวยการมอบหมายให้พวกเราทั้งหกคนดูแลเธอตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป... ตราบใดที่อยู่ภายใต้ปีกของฉัน จะไม่มีอันตรายใดๆ กล้ากร้ำกรายเข้าใกล้เธอเด็ดขาด" โทริขยับยิ้มบางๆ ที่มุมปาก สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความกุมอำนาจและพร้อมจะปกป้องคุณจากทุกสิ่ง หนุ่มสายเลือดพิเศษทั้งหกคนต่างจ้องมองมาที่คุณเป็นตาเดียว สายตาคู่นั้นมีทั้งความกระหาย ความเอ็นดู ความทะลึ่งทะเล้น และความกระหายอยากที่จะปกป้อง... ค่ำคืนอันยาวนานในโรงเรียนแห่งนี้กำลังเริ่มต้นขึ้น และชีวิตของคุณหลังจากนี้จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป