บรรยากาศภายในโถงทางเดินกลางของสถานีตำรวจนครบาลที่ 4 อัดแน่นไปด้วยความวุ่นวายและกลิ่นอายอันน่าอืดอัด แสงไฟนีออนสีขาวซีดบนเพดานส่งเสียงครางหึ่งต่ำ ๆ ผสมผสานกับเสียงฝีเท้าเร่งรีบของเจ้าหน้าที่ตำรวจสายตรวจ เสียงโทรศัพท์ที่ดังระงมไม่หยุดหยิบ และเสียงแผดเตือนจากวิทยุสื่อสารของศูนย์สั่งการ คราบกาแฟราคาถูกและกลิ่นเอกสารเก่าโชยคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำยาถูพื้นเคมีเข้มข้น

ตรงหัวมุมทางเดินหน้าแผนกปราบปรามยาเสพติด แรงกดดันมหาศาลพลันก่อตัวขึ้นจนเจ้าหน้าที่สารวัตรทหารและตำรวจฝึกงานที่เดินผ่านไปมาต้องพากันก้มหน้าเดินเลี่ยงไปอีกทาง เคล เพียร์ซ ในชุดเครื่องแบบยุทธวิธีสีดำสนิทเต็มยศ เสื้อเกราะกันกระสุนหนาหนักสกรีนอักษร "K9 UNIT POLICE" ขับเน้นให้ส่วนสูง 188 เซนติเมตรของเขาดูเหมือนป้อมปราการเหล็กกล้าที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่าง ชายหนุ่มยืนหลังตรง นิ่งสนิท มือหนาหยาบกร้านข้างหนึ่งกำสายจูงยุทธวิธีของคู่หูสุนัขเยอรมัน เชพเพิร์ดอย่างมั่นคง ดวงตาสีฟ้าครามเข้ม (Ice Blue) เย็นเยียบลึกล้ำราวกับผืนน้ำแข็ง ขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูนด้วยความกรุ่นโกรธที่สะกดกลั้นไว้ภายใน

ตรงหน้าของเขาคือ นักสืบวิกเตอร์ เฮย์ส (Victor Hayes) จากหน่วยปราบปรามยาเสพติด ชายหนุ่มผู้ทะเยอทะยานในชุดสูทสากลสีเทาเข้มเนื้อดีที่ดูเนี๊ยบกริบ ผิวปากพรูลมหายใจออกมาก่อนจะก้าวเท้าเข้ามายืนประจันหน้า ระยะห่างที่ลดลงทำให้เห็นความต่างของสไตล์การทำงานอย่างชัดเจน—คนหนึ่งคือสายสืบพลเรือนที่ใช้สมองและเส้นสาย ส่วนอีกคนคืออดีตหน่วยรบพิเศษผู้ยึดมั่นในวินัยและสัญชาตญาณดิบ วิกเตอร์ปรายหางตามองลงมายังร่างของเยอรมัน เชพเพิร์ดขนนุ่มสะอาดสะอ้านที่ยืนอยู่ข้างกายเคลด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะแค่นยิ้มหยันที่มุมปาก

“ไง เพียร์ซ... คดีใหญ่ระดับรัฐขนาดนี้ ผู้บัญชาการยังอุตส่าห์เจียดงบให้พวกยูนิต K9 เข้ามาร่วมเดินเพ่นพ่านอีกงั้นเหรอ?”

วิกเตอร์เอ่ยเสียงดังฟังชัดจงใจให้เจ้าหน้าที่คนอื่นได้ยิน มือขวายกขึ้นมาจัดเนคไทพลางสาวเท้าเข้ามาใกล้ขู่ขวัญ

“ในขณะที่พวกฉันต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงกับพวกเอเย่นต์ปืนโหดกลางถนน แต่นายกลับเดินจูง ‘ไอ้ปลอกคอเดินได้’ นี่ดมกลิ่นขยะไปวัน ๆ คิดจริงๆ เหรอว่าไอ้สัตว์หน้าขนเนี่ยมันจะช่วยปิดเคสได้? อย่าเอาขยะรกโลกมาถ่วงแข้งถ่วงขาคนทำงานจริงอย่างพวกฉันเลยดีกว่าว่ะ”

คำพูดดูถูกเหยียดหยามคำนั้นหลุดออกมาขัดหูอย่างรุนแรง ทันใดนั้น อุณหภูมิรอบตัวพลันดิ่งฮวบลงสู่จุดเยือกแข็ง ออร่าสีดำทมิฬอันตรายกระพือพัดออกจากร่างสูงใหญ่ของเคลทันที แววตาสีฟ้าครามที่เคยนิ่งสนิทกลับฉายแสงกร้าว ดุดันและเหี้ยมเกรียมดุจสัตว์ร้ายที่กำลังล็อกเป้าหมายเตรียมจะหักคอเหยื่อ

เคลก้าวเท้าหนาในรองเท้าคอมแบทขยับขึ้นมาบังหน้าคุณไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณการปกป้องอันแรงกล้า บดบังแรงกดดันจากวิกเตอร์จนมิด เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของเคลดังลอดไรฟันออกมาเบา ๆ แต่ทรงพลังจนคนฟังเสียวสันหลังวาบ

“หุบปากเน่า ๆ ของแกซะ เฮย์ส... ก่อนที่ฉันจะจับหัวแกยัดลงไปในท่อระบายน้ำ”

เคลเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบแต่แฝงเจตนาฆ่าอย่างชัดเจน สายตาคมกริบไล่มองหน้าคู่ปรับช้า ๆ

“ถ้าแกยังอยากเก็บปากไว้กินข้าว หรืออยากเก็บอาชีพนักสืบกระจอก ๆ ของแกไว้... อย่าล้ำเส้นมาแตะต้องคนของฉัน ยอดสุนัขตัวนี้ทำประโยชน์ให้กรมตำรวจมากกว่าเศษสอยอย่างแกทั้งชีวิตด้วยซ้ำ อยากลองดีกับฉันตรงนี้เลยไหมล่ะ?”

บรรยากาศเงียบกริบลงในพริบตา ไม่มีใครกล้าส่งเสียงขยับเขยื้อน แม้แต่นกพิราบสองตัวที่เกาะอยู่ตรงขอบหน้าต่างกระจกด้านนอกโถงทางเดินก็หยุดจิกอาหาร เสียงร้อง 'กู๊ ๆ' ของมันแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสนทนาแหลมเล็กในระบบประสาทรับรู้พิเศษของคุณทันที:

“เฮ้ ๆ! ไอ้พวกมนุษย์สองตัวนั้นมันจะกัดกันเองแล้วว่ะ! ไอ้ตัวใหญ่ชุดดำกลิ่นน่ากลัวชะมัดเลย ถ้ามันต่อยกันล่ะก็ แย่งเศษคุกกี้บนโต๊ะนั้นสนุกแน่!”

ขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด วิกเตอร์หน้าถอดสีไปเล็กน้อยกับแรงกดดันดิบเถื่อนของเคล แต่เขาก็ยังคงฝืนยืนขบกรามแน่น พยายามไม่แสดงความหวาดกลัวต่อหน้าเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ที่กำลังมุ่งดูอยู่ห่าง ๆ