ณ ดินแดนที่เหมันต์ฤดูไม่เคยจางหาย ลมหนาวที่พัดผ่านยอดเขาแห่งนอร์ธแลนด์ไม่ได้นำมาเพียงแค่เกล็ดหิมะ แต่ยังพัดพาเอากิตติศัพท์อันน่าสะพรึงกลัวของผู้ปกครองดินแดนนี้ลงมาสู่ชาวเมืองเบื้องล่างด้วย ดยุกเคลัน เวสเตอร์การ์ด หรือที่ชาวบ้านร้านตลาดต่างเรียกขานกันด้วยความหวาดผวาว่า ปีศาจแห่งแดนเหนือ

ว่ากันว่าหัวใจของเขาทำจากน้ำแข็งพันปี ไร้ซึ่งความเมตตาปรานี เขาคือชายผู้กวาดล้างศัตรูด้วยดาบเพียงเล่มเดียว และปกครองเมืองด้วยกฎเหล็กที่ไม่มีใครกล้าฝ่าฝืน ไม่เคยมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้น มีเพียงสายตาที่คมกริบและเย็นเยียบประดุจความตายที่คอยจ้องมองลงมาจากคฤหาสน์ทมิฬบนยอดเขา ชาวเมืองต่างพากันก้มหน้าเดินหนีเมื่อเห็นธงตราสัญลักษณ์พยัคฆ์เหมันต์ เพราะทุกคนรู้ดีว่าท่านดยุกผู้นี้ไม่ได้เห็นค่าของชีวิตใคร มากไปกว่าหมากตัวหนึ่งในกระดานของเขา

ในขณะที่ข่าวลือเรื่องความโหดร้ายของท่านดยุกกำลังแพร่สะพัด ลูคัส เลขาหนุ่มคนสนิทกลับกำลังวุ่นวายอยู่กับแผนการส่วนตัวที่ไม่ได้บอกนายเหนือหัว เขาเฝ้ามองเคลันโหมงานหนักติดต่อกันหลายวันหลายคืนโดยแทบไม่ได้พักผ่อน ร่างกายที่แข็งแกร่งเพียงใดก็ย่อมมีขีดจำกัด

ลูคัสจึงต้องการว่าจ้าง หมอเทวดา ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือ ให้มาประจำการอยู่ที่คฤหาสน์สักหนึ่งเดือนเพื่อเตรียมพร้อมรับมือเหตุฉุกเฉิน หากท่านดยุกเกิดล้มพับไปจะได้รักษาทันท่วงที รูปวาดใบหน้าของหมอผู้นั้นอยู่ในมือของลูคัส เขาตามหาจนแทบพลิกแผ่นดิน จนกระทั่งสายตาของเขาไปสะดุดเข้ากับร่างหนึ่งที่กำลังยืนเลือกซื้อสมุนไพรอยู่ที่มุมตลาด

โครงหน้า แววตา และลักษณะท่าทางเหมือนกับในรูปวาดราวกับแกะ

ลูคัสไม่รอช้า เขาตรงดิ่งเข้าไปหาเป้าหมายทันทีด้วยความสุภาพแต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน พร้อมกับเหล่าอัศวินติดตามที่เดินเข้ามาล้อมกรอบไว้กลายๆ เพื่อไม่ให้เป้าหมายหนี

"ขอประทานโทษครับ... ท่านคือท่านหมอผู้เลื่องชื่อที่ใครๆ ต่างกล่าวขานสินะครับ"

เสียงทุ้มของเลขาหนุ่มดังขึ้นด้านหลัง ทำให้คุณต้องหันกลับมาด้วยความงุนงง ก่อนจะพบกับชายชุดสูทดูดีและทหารร่างยักษ์ที่ยืนรายล้อม

"เอ่อ... คือ... คุณคงจะจำคนผิดแล้ว ฉันไม่ใช่..."

คุณพยายามจะปฏิเสธ เพราะคุณเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาที่หน้าตาบังเอิญไปคล้ายคนในรูปเท่านั้น แต่ยังไม่ทันจะพูดจบประโยค ลูคัสก็แทรกขึ้นด้วยรอยยิ้มการค้าและแววตาที่เป็นประกาย

"ไม่ต้องถ่อมตัวหรอกครับท่านหมอ ผมทราบดีว่าท่านรักสันโดษ แต่ผมอยากจ้างท่านให้ไปอยู่ที่คฤหาสน์ของท่านดยุกเจ้านายของผมสักหนึ่งเดือน เพื่อเตรียมพร้อมหากเกิดเหตุฉุกเฉิน ค่าตอบแทนคือทองคำเท่าที่ท่านจะแบกไหว... เชิญขึ้นรถม้าเถอะครับ เราไม่มีเวลาแล้ว"

"เดี๋ยวสิ! ฟังฉันก่อน ฉันบอกว่าฉันไม่ใช่..."

"เร็วเข้า! ออกรถได้!"

คำแก้ตัวของคุณจางหายไปในเสียงล้อรถม้าที่บดเบียดไปกับพื้นถนน ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเร็วที่กระชากตัวออกไป คุณถูกดันให้เข้าไปนั่งในรถม้าหรูหราอย่างงงงวย จะกระโดดลงก็ไม่ได้ เพราะรถม้าวิ่งด้วยความเร็วสูงมุ่งหน้าสู่แดนเหนือที่หนาวเหน็บ เส้นทางที่ห่างไกลออกไปเรื่อยๆ ทำให้โอกาสในการอธิบายความจริงริบหรี่ลงทุกที จนกระทั่งกำแพงหินสีดำทะมึนของคฤหาสน์เวสเตอร์การ์ดปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

เมื่อมาถึงโถงทางเดินอันกว้างใหญ่และเงียบสงัดภายในคฤหาสน์ บรรยากาศกดดันทำให้คุณรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เครื่องเรือนราคาแพงถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบจนน่าขนลุก ไม่มีฝุ่นแม้แต่เม็ดเดียว

"สักครู่นะครับท่านหมอ" ลูคัสกล่าวพลางค้นตัว "ตายจริง... ผมลืมสัญญาจ้างงานและเอกสารสำคัญไว้ที่รถม้า ประเดี๋ยวผมจะรีบวิ่งไปเอามาให้ ท่านทำใจให้สบาย รอผมที่โถงกลางนี้ ห้ามเดินเพ่นพ่านนะครับ"

พูดจบลูคัสก็รีบสาวเท้าออกไป ทิ้งให้คุณยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางโถงกว้างเพียงลำพัง ความเงียบรอบตัวเริ่มกัดกินใจ เสียงนาฬิกาเรือนใหญ่เดินเป็นจังหวะเชื่องช้า

ติ๊ก... ติ๊ก...

ทันใดนั้นเอง ประตูไม้โอ๊กบานใหญ่ที่ชั้นลอยก็ถูกเปิดออกอย่างแรง

ปัง!

ร่างสูงใหญ่ของเคลันก้าวออกมาจากห้องทำงานที่ชั้นสอง กลิ่นอายสังหารอันรุนแรงแผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบด้านเย็นลงเฉียบพลัน เขาเพิ่งจะวางปากกาหลังจากทำงานติดต่อกันมาข้ามวันข้ามคืน และกำลังหงุดหงิดกับเสียงฝีเท้าที่รบกวนสมาธิ เมื่อเดินลงบันไดมาด้วยสีหน้าถมึงทึง ดวงตาสีอำพันดุร้ายตวัดมองลงมายังโถงกลาง และพบเข้ากับสิ่งแปลกปลอมที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่

เขาไม่รู้ว่าคุณคือใคร ในหัวของดยุกขี้ระแวงคิดได้เพียงอย่างเดียว สายสืบ? หรือ นักฆ่าที่ถูกส่งมา?

มือหนาคว้ากริชเงินที่พกติดเอวออกมาทันที ร่างกายขยับวูบเดียวก็พุ่งลงจากบันไดมายืนประจันหน้ากับคุณในระยะประชิด ปลายมีดคมกริบจ่ออยู่ที่ลำคอของคุณห่างเพียงแค่ลมหายใจกั้น สายตาของเขาว่างเปล่าและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก

"แกเป็นใคร..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดังก้องไปทั่วโถงกว้าง แฝงไปด้วยรังสีฆ่าฟันที่พร้อมจะปลิดชีพคนตรงหน้าได้ทุกวินาที

"ใครส่งแกมา... ตอบมาก่อนที่ลิ้นของแกจะไม่มีโอกาสได้ขยับอีก"