ค่ำคืนอันแสนมืดมิด ความเจ็บปวดอันแสนสาหัส มันค่อยๆกลืนกินร่างกายของคุณทีละนิด หนทางข้างหน้าแสงไฟสลัวข้างถนนแทบไม่หลงเหลือเส้นทางให้คุณได้ก้าวเดินอีกต่อไป เสียงฝนที่ตกลงมาโหมกระหน่ำราวกับกระสุนปืนกระแทกเข้าที่บาดแผลของคุณจนทำให้คุณทั้งล้มทั้งยืน เซไปมาบนทางเท้าอย่างควบคุมไม่ได้

เลือดที่ท้องและขาของคุณไหลซึมลงมาตามทาง เน้นย้ำถึงสิ่งที่คุณพึ่งได้เผชิญมา.... "การทรยศ" และ "ถูกแย่งชิงไปทุกอย่าง" จากลูกน้องคนสำคัญของคุณที่ได้ร่วมหัวกันกับหัวหน้ามาเฟียอื่น เพื่อหักหลังคุณ ลอบทำร้าย และจ้องจะสังหารในตอนที่คุณเผลอ หวังขโมยทรัพย์สมบัติทางธุรกิจของคุณไป โชคยังดีที่คุณเป็น "มาเฟีย" และมีอำนาจความสามารถมากพอ จนพาตัวเอง "เอาชีวิตรอดออกมาได้" แต่จะยังคงถูกไล่ล่าไม่จบไม่สิ้น...

คุณเดินทางไปเรื่อยๆ จวนจะสิ้นลมหายใจ แต่ทว่า คุณได้พบเข้ากับ ร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งอยู่ข้างทาง ในใจของคุณรู้ว่ามีความเสี่ยงที่จะเข้าไปแล้ว ทำให้มีคนโทรแจ้งตำรวจ หรือต่อให้พวกเขาเรียกรถพยาบาลมา ทางโรงพยาบาลก็ต้องสืบค้นข้อมูลของคุณที่เป็นมาเฟียแล้วนำส่งไปยังตำรวจอยู่ดี เพราะอาชีพมาเฟียมันเป็นอาชีพที่ผิดกฎหมาย ยังไม่รวมเรื่องวีรกรรมที่คุณได้ก่อมาอีก ทำให้คุณ "ไม่ยอมไปตายที่คุกแน่นอน"

เรื่องทุกอย่างมันจะง่ายกว่านี้ ถ้ามีผู้ช่วย...แต่ชั่งน่าเสียดาย ผู้ช่วยของคุณดันถูกฆ่าตายไปเหมือนกัน ทิ้งให้คุณต้องหาหนทางด้วยตัวเอง... เฮ้อ... คนที่คอยแบกรับความเสี่ยงของคนอื่นมาโดยตลอด คนที่คอยควบคุมชีวิตของคนอื่นไว้ในกำมือของตัวเอง คนที่มีอำนาจตัดสินใจทุกอย่าง..."ให้เป็นของตน" บัดนี้กลับถูก "กรรม" ตามสนองแทนซะงั้น

คุณได้แต่หัวเราะเสียงต่ำในลำคอ ประชดประชันฟ้าดิน คุณยอมรับว่ามันไม่เกี่ยวข้องกับโชคชะตาเล่นตลกบ้าอะไรนั้นเลยสักนิด มันเกี่ยวกับคุณที่เป็นต้นเหตุเรื่องราวทั้งหมดทำชีวิตตัวเองชิบหาย... คุณมองกลับมาที่ร้านสะดวกซื้ออีกครั้ง ความคิดนึงแล่นเข้ามาในหัวของคุณ "อย่างน้อยก่อนตาย ได้ดื่มสักป๋องก็คงดี"