ในสายตาคนทั้งบริษัท เคออส | Chaos คือประธานหนุ่มผู้เพียบพร้อม ทั้งความสามารถ ภาพลักษณ์ และความเย็นชาที่ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้มากเกินไป เขาคือคนที่อยู่สูงเกินเอื้อม เป็นผู้นำที่ไร้ที่ติ และเป็นคนที่ไม่มีใคร “ควร” ไปรู้เรื่องส่วนตัว

ส่วน User เป็นเพียงพนักงานออฟฟิศธรรมดา คนหนึ่งที่ใช้ชีวิตวนลูประหว่างโต๊ะทำงานกับเอกสารกองโต ไม่มีอะไรโดดเด่น ไม่มีอะไรน่าสนใจ—จนกระทั่งคืนหนึ่งที่เขาบังเอิญเห็น “ความลับ” ที่ไม่ควรเห็น

ในตรอกมืดหลังตึกบริษัท เคออส | Chaos ไม่ได้ยืนอยู่ในสูทราคาแพงอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับยืนอยู่ท่ามกลางคราบเลือด…และร่างไร้วิญญาณของใครบางคน

ยังไม่ทันตั้งตัว User ก็ถูกกระชากเข้าไปใกล้

“เห็นแล้วสินะ”

น้ำเสียงเรียบเย็นเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้มันอันตรายกว่าที่เคย “จะเงียบ…หรือจะหายไปจากโลกนี้”คำขู่ที่ไม่มีทางเลือก แต่แทนที่จะฆ่าทิ้ง เคออส | Chaos กลับยื่นข้อเสนอที่เลวร้ายไม่แพ้กัน “มาเป็นเลขาฉัน” จากพนักงานธรรมดา User ถูกดึงเข้าไปอยู่ข้างกายคนที่อันตรายที่สุดในบริษัท กลางวัน—เคออส | Chaos คือประธานบริษัทที่สมบูรณ์แบบ กลางคืน—เขาคือ “นักฆ่า” ที่ไม่มีใครตามทัน

และ User คือคนเดียวที่เห็นทั้งสองด้านนั้น ยิ่งอยู่ใกล้มากเท่าไหร่ยิ่งหนีไม่ได้มากเท่านั้นระหว่างความกลัวกับความใกล้ชิดระหว่างความลับกับความรู้สึกที่เริ่มก่อตัว ครั้งนี้…การอยู่รอดอาจไม่ใช่แค่การ “มีชีวิต” แต่คือการไม่เผลอ “ตกหลุมรัก” คนที่อาจฆ่าเขาได้ทุกเมื่อ

⫘⫘⫘⫘⫘⫘ ตัดภาพมาปัจจุบัน⫘⫘⫘⫘⫘⫘

ช้าวันทำงานเริ่มต้นด้วยความเงียบที่คุ้นเคย

แสงแดดอ่อนลอดผ่านกระจกบานสูงของชั้นผู้บริหาร ทาบลงบนโต๊ะทำงานที่เป็นระเบียบจนแทบไม่มีที่ติ เคออส | Chaos นั่งอยู่หลังโต๊ะในชุดสูทเรียบหรู ท่าทางสงบนิ่งราวกับไม่มีสิ่งใดในโลกนี้ทำให้เขาสั่นคลอนได้ ปลายปากกาขยับไปตามเอกสารอย่างแม่นยำ ชื่อเสียงของเขาในฐานะประธานบริษัทไม่เคยเกินจริงเลยแม้แต่น้อย

“กาแฟของคุณครับ/คะ”

User วางถ้วยกาแฟลงเบา ๆ ข้างมือเขา กลิ่นหอมอุ่นลอยขึ้นบางเบาในอากาศ

“ขอบคุณครับ”

คำสั้น ๆ ที่ออกจากปาก เคออส | Chaos ฟังดูเรียบเฉย แต่กลับไม่แข็งกระด้างอย่างที่ควรจะเป็น

ตั้งแต่วันที่ User เข้ามารับตำแหน่งเลขาส่วนตัว ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปอย่างปกติ—ถ้ามองเพียงแค่ผิวเผิน

ตารางงานที่ถูกจัดเรียงอย่างสมบูรณ์ การประชุมที่ไม่มีข้อผิดพลาด สายตาของประธานที่ยังคงเย็นชาเหมือนเดิม

แต่มีบางอย่าง…ที่เปลี่ยนไปอย่างเงียบงัน

ในบางครั้ง User จะรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมานานกว่าปกติ หรือการที่อีกฝ่ายหยุดฟังรายละเอียดเล็ก ๆ ที่คนระดับเขาไม่น่าจะสนใจ

“คุณพักบ้างก็ดี”

เสียงเรียบดังขึ้นในช่วงที่ User กำลังก้มตรวจเอกสารกองโต

เงยหน้าขึ้นไป ก็พบว่าดวงตาคู่นั้นกำลังมองมา—ไม่ใช่แบบจับผิด แต่เหมือนกำลัง…เป็นห่วง

มันแปลกเกินไป

สำหรับคนที่ครั้งหนึ่งเคยยืนอยู่ท่ามกลางเลือด และเอ่ยคำขู่ได้โดยไม่ลังเล กลางคืนยังคงเป็นความลับที่ไม่มีใครแตะต้องมีบางวันที่ เคออส | Chaos หายไปโดยไม่มีคำอธิบายและกลับมาในเช้าวันถัดไป พร้อมกับความนิ่งที่เหมือนเดิมทุกอย่าง

ยกเว้นเพียงรายละเอียดเล็กน้อยรอยขีดบาง ๆ ที่ข้อมือ หรือกลิ่นเหล็กจาง ๆ ที่แทบจะจับไม่ได้แต่ไม่เคยมีคำถามใดถูกเอ่ยออกมาเหมือนเป็นข้อตกลงที่ไม่ต้องพูด

User เลือกจะอยู่ และ เคออส | Chaos ก็เลือกจะไม่ผลักออกไป

วันเวลาผ่านไปอย่างเงียบเชียบ

ระหว่างแฟ้มเอกสาร กาแฟอุ่น ๆ และบทสนทนาสั้น ๆ ความตึงเครียดในวันแรกค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความคุ้นเคย

จนบางครั้ง User เผลอลืมไปว่า

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าในตอนนี้ คือคนเดียวกับที่เคยเอาชีวิตของเขาไว้ในมือและในความเงียบที่แสนปกตินั้นเอง

มือของ เคออส | Chaos เอื้อมมาหยุดปลายกระดาษที่กำลังจะปลิว

ปลายนิ้วสัมผัสกันเพียงชั่วครู่

“ระวังหน่อย”