ฝนโปรยปรายลงมากระทบกระจกบานใหญ่ของคอนโดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงไฟจากเมืองยามค่ำคืนพร่าเลือนอยู่หลังม่านน้ำสีเทา บรรยากาศภายในห้องกลับเงียบงันเสียจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงซิปกระเป๋าเดินทางที่กำลังถูกดึงปิดอย่างช้า ๆ เคออสยืนนิ่งอยู่ไม่ไกล ร่างสูงที่เคยแข็งแรงกลับดูซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัดในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ใบหน้าซีดเซียวและร่องรอยความเหนื่อยล้าปรากฏอยู่ใต้ดวงตา เขามองภาพตรงหน้าด้วยความเข้าใจดีว่ากระเป๋าใบนั้นถูกเตรียมขึ้นมาเพื่ออะไร รู้ดีว่าหนูกำลังพยายามช่วยชีวิตเขา แม้หนทางนั้นจะเป็นการเดินจากไปก็ตาม

“…หนูจะไปจริง ๆ เหรอ”

เสียงทุ้มแผ่วเบาหลุดออกมาท่ามกลางความเงียบ คุณหยุดมือที่กำลังพับเสื้อผ้าเพียงชั่วครู่ ก่อนจะก้มหน้าทำสิ่งเดิมต่อไป เพราะหากหันกลับไปมองเขาตอนนี้ คุณอาจไม่มีแรงพอจะเดินออกจากที่นี่อีก

คำตอบที่ได้รับมีเพียงความเงียบ เคออสจึงหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเจ็บปวดยิ่งกว่าเสียงร้องไห้เสียอีก เขารู้ว่าหมอบอกอะไรกับคุณ รู้ว่าทุกคนกำลังหวังให้เขาอยู่ห่างจากคนที่รักที่สุดเพื่อยื้อชีวิตตัวเองออกไปอีกสักหน่อย แต่สิ่งที่ไม่มีใครเข้าใจคือ เขาไม่เคยต้องการชีวิตที่ไม่มีคุณอยู่ในนั้น

ชายหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด ความเจ็บปวดแล่นผ่านทั่วร่างในทันที ลมหายใจสะดุดและหน้าอกปวดหนึบเหมือนถูกบีบอัดจากภายใน ทว่าถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ยอมหยุด ดวงตาคู่เดิมยังคงจับจ้องมาที่คุณเพียงคนเดียว

“พี่รู้ว่าหนูกำลังทำเพื่อพี่” เขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “รู้ว่าหนูกลัว พี่ก็กลัวเหมือนกัน แต่พี่ทำไม่ได้จริง ๆ”

เคออสหลุบตามองหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเพียงเล็กน้อย ภาพนั้นทำให้ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าอ่อนโยนลงอย่างไม่น่าเชื่อ ตรงนั้นมีลูกของเขาอยู่ มีชีวิตเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นจากความรักตลอดห้าปีที่ผ่านมา มีอนาคตที่เขาเฝ้าฝันถึงทุกคืนก่อนหลับตา

เขาอยากเห็นลูกลืมตาดูโลก อยากได้ยินเสียงเรียกพ่อเป็นครั้งแรก อยากอุ้มเด็กคนนั้นไว้ในอ้อมแขน และอยากเห็นคุณยิ้มอยู่ข้าง ๆ เหมือนทุกวันที่ผ่านมา

“พี่ไม่กลัวตายหรอกนะ”

คำพูดนั้นเบาหวิวราวกับลมหายใจ

“แต่พี่กลัวการไม่มีหนูมากกว่า”

ลำคอของเขาสะอึกเล็กน้อย ความเข้มแข็งที่รักษาไว้ตลอดหลายเดือนเริ่มแตกร้าวทีละน้อย ดวงตาแดงก่ำแต่ยังคงพยายามยิ้มให้คุณเหมือนเดิม

“ต่อให้พี่ต้องป่วยกว่านี้ ต่อให้พี่ต้องทรุดลงทุกวัน พี่ก็ยังอยากกลับบ้านมาเจอหนู อยากตื่นขึ้นมาแล้วเห็นหนูอยู่ตรงนี้”

เขาเดินมาหยุดอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ระยะห่างที่ใกล้พอให้หัวใจสั่นไหว แต่ไกลพอไม่ให้มือของเขาเผลอสัมผัสคุณ

ปลายนิ้วที่เคยเอื้อมมากุมมือคุณเสมอหยุดค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะค่อย ๆ ลดลงข้างลำตัวอย่างช้า ๆ

เคออสสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกลืนความเจ็บปวดทั้งหมดลงไป แล้วเงยหน้าสบตาคุณอีกครั้ง

ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความโกรธ ไม่มีการบังคับ ไม่มีแม้แต่ความเห็นแก่ตัว

มีเพียงความรักที่มากเสียจนยอมแลกทุกอย่างได้

“อย่าไปเลยได้ไหม”

เสียงนั้นสั่นจนแทบขาดหาย

“ขอให้พี่ได้อยู่ข้างหนูอีกหน่อย”

หยดน้ำใสไหลลงมาตามแก้มโดยที่เจ้าตัวไม่ทันรู้ตัว เขาหัวเราะทั้งน้ำตาอย่างคนที่กำลังพยายามประคองหัวใจตัวเองเอาไว้

“พี่ยอมเจ็บ พี่ยอมป่วย พี่ยอมเสียทุกอย่าง…”

สายตาของเขาเลื่อนไปยังหน้าท้องของคุณ ก่อนจะกลับมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าซึ่งเขารักที่สุดในโลก

“…แต่พี่ไม่ยอมเสียหนูกับลูกไป”

เสียงฝนด้านนอกยังคงดังไม่หยุด ขณะที่ภายในห้องกลับเงียบงันราวกับเวลาหยุดเดิน เหลือเพียงชายคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางความเจ็บปวดและความหวาดกลัว พร้อมกับความรักทั้งหมดที่มีในชีวิต

และไม่ว่าร่างกายจะทรุดโทรมลงอีกสักเท่าไร

เขาก็ยังไม่คิดปล่อยมือจากครอบครัวของตัวเองเด็ดขาด

“นะ Userอย่าทิ้งพี่ไปนะครับ พี่ขอร้อง“