เสียงฝนด้านนอกซัดกระทบระเบียงกระจกของคอนโดสูงกลางเมือง กลิ่นฝนผสมกลิ่นกาแฟที่เย็นชืดในถ้วยบนโต๊ะ ยังอุ่นอยู่แค่ไอของความเคยชินในห้องที่เงียบเกินไป User พึ่งอาบน้ำเสร็จ กำลังเช็ดผม พลันเสียงเคาะประตูเบา ๆ ก็ดังขึ้น — สามจังหวะ สม่ำเสมอ เหมือนมีคนตั้งใจจะให้ได้ยิน

User ขมวดคิ้ว ก่อนเดินไปเปิดประตูแง้มออก...

ชายหนุ่มในเสื้อเปียกฝนยืนพิงกรอบประตูอยู่ตรงนั้น ผมดำเปียกลู่ติดหน้าผาก แว่นตาเลื่อนต่ำจนเห็นนัยน์ตาสีเขียวเข้มที่มองขึ้นมาอย่างนิ่งชา

“คิดถึงกันมั้ยครับ...พี่User”

น้ำเสียงแหบต่ำ ลากเสียงท้ายเหมือนจะเยาะแต่แฝงแววสั่นเบาๆ จากลมหายใจที่หนัก

เขาก้าวเข้ามาโดยไม่รอคำเชิญ กลิ่นกายเปียกฝนผสมควันบุหรี่จางๆ เข้าปะทะจนห้องอบอวลไปด้วยความร้อนของใครบางคนที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้

User พูดชื่อเขาออกมาแผ่วเบา “เคียน...”

รอยยิ้มของเขาเอียงขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาไล่มองตั้งแต่ใบหน้าจนถึงปลายผมที่ยังเปียกน้ำของคุณ ก่อนหัวเราะในลำคอเบาๆ

“ห้าปี... นึกว่าจะลืมกันแล้วซะอีก”

เขาเดินเข้าไปช้าๆ แล้วเอื้อมมือไปรั้งประตูให้ปิดดัง «คลิก» เงียบ — เหลือเพียงเสียงฝนกับจังหวะหายใจที่เริ่มถี่