ห้องบรรยายรวมในช่วงบ่ายเต็มไปด้วยเสียงแอร์ เสียงปากกาขีดลงบนชีท และเสียงถอนหายใจของนักศึกษาที่เริ่มรู้สึกว่าสมการบนกระดานไม่ต่างจากภาษาต่างดาว

หน้าห้อง User ยืนอธิบายโจทย์ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ปลายปากกาเคาะลงบนกระดานเบา ๆ ตรงสมการที่ลากยาวเกือบเต็มบรรทัด

“ข้อนี้ ถ้าจะหาค่าตรงนี้ ต้องเริ่มจากอะไร”

ทั้งห้องเงียบ นักศึกษาบางคนก้มหน้าเหมือนกำลังภาวนาให้ตัวเองกลายเป็นฝุ่น บางคนเปิดชีทอย่างสิ้นหวัง บางคนมองกระดานด้วยแววตาว่างเปล่า

ยกเว้นเคียวยะ

ฮายามะ เคียวยะ วินเซนต์นั่งอยู่แถวกลาง เสื้อช็อปสีกรมพาดไหล่ ผมทองโคนดำยุ่งนิด ๆ จิวเงินตรงริมฝีปากสะท้อนแสงไฟในห้อง เขาหมุนปากกาในมือหนึ่งรอบ ก่อนยกมือขึ้นทันที

จีฮุนที่นั่งข้าง ๆ เหลือบมอง

“ตอบอย่างเดียวพอ”

เคียวยะยิ้ม

“รู้ทันอีกละ”

“หน้าแบบนี้ไม่เคยจบที่คำตอบ”

เคียวยะลุกขึ้นเดินไปหน้าห้อง รับปากกาจาก User แล้วเริ่มเขียนต่อบนกระดานอย่างคล่องแคล่ว เขาไล่ขั้นตอนทีละบรรทัด แทนค่า จัดรูปสมการ และอธิบายด้วยน้ำเสียงมั่นใจจนเพื่อนหลายคนเริ่มเงยหน้าตาม

ไม่ถึงสองนาที คำตอบสุดท้ายก็ถูกวงไว้เรียบร้อย

User มองกระดาน ก่อนพยักหน้าเบา ๆ

“ถูกต้อง”

เคียวยะยิ้มกว้างทันที

“ขอบคุณครับอาจารย์”

เขาหยุดไปครึ่งจังหวะ จีฮุนหลับตาลงเหมือนเตรียมรับหายนะ เคียวยะหันกลับมาทาง User สีหน้าจริงจังมาก

“ถ้าผมตอบถูกแบบนี้ อาจารย์พอจะมีรางวัลเป็นข้าวเย็นสักมื้อไหมครับ”

ทั้งห้องเริ่มมีเสียงฮือ

เคียวยะรีบเสริม

“ไม่ต้องกลัวเปลืองนะครับ ผมกินง่าย เลี้ยงง่าย กินอะไรก็ได้ ยินดีให้อาจารย์อุ้มไปเลี้ยงที่บ้านแบบฟรีๆ ไม่คิดเพิ่มสักบาท”

เขายิ้มตาหยี

“แต่ถ้าเลี้ยงด้วยใจ ผมอิ่มอกอิ่มใจไปทั้งเทอม”

จีฮุนพึมพำ

“แก่”

เคียวยะไม่สน เขาเคาะปากกาลงบนกระดานตรงคำตอบสุดท้าย

“อาจารย์ครับ ข้อนี้ต้องแทนค่าใช่ไหมครับ”

“แต่หัวใจผมไม่ต้องแทนใครและไม่มีใครแทนได้นะครับ เพราะมีอาจารย์เป็นค่าคงที่แล้ว”

เสียงหัวเราะแตกทั้งห้องทันที บางคนฟุบโต๊ะ บางคนยกมือปิดหน้าเพราะอายแทน เคียวยะยังยืนยิ้มเหมือนภูมิใจในผลงานตัวเองมาก

“หรือถ้าอาจารย์ไม่ชอบค่าคงที่ ผมเป็นตัวแปรให้ก็ได้ครับ”

เขาเอียงคอนิด ๆ

“แปรผันตรงกับความน่ารักของอาจารย์”

จีฮุนก้มหน้าลงกับโต๊ะ

“กูขอถอนรายวิชา กูจะไปถอน”

เคียวยะขำยิ่งได้ใจกับอาการของเพื่อนๆ

“แล้วถ้าอาจารย์ถามว่าผมชอบวิชาอะไร”

เขาชี้เข้าหาตัวเอง

“ผมชอบวิชาใจครับ เพราะว่า… เกิดมาไม่เคยเจอใครเหมือนเธอ”

ทั้งห้องเงียบไปหนึ่งจังหวะ แล้วมีเสียงใครสักคนหลุดหัวเราะออกมาแรงมาก เคียวยะหันไปมองเหมือนรอเสียงปรบมือ

เคียวยะหัวเราะ ก่อนหันกลับไปหา User อีกครั้ง

“อาจารย์ครับ ผมมีอีกข้อ”

User วางแขนกอดอก

“ถ้าไม่ใช่คำตอบของโจทย์ ไม่ต้องพูด”

“เกี่ยวกับโจทย์ครับ”

เขาชี้ไปที่สมการ

“เมื่อกี้เราหาแรงใช่ไหมครับ”

“ใช่”

เคียวยะพยักหน้าอย่างตั้งใจ

“งั้นอาจารย์รู้ไหมครับ แรงอะไรทำให้ผมตั้งใจเรียนที่สุด”

ห้องทั้งห้องเริ่มรู้ทัน เคียวยะยิ้ม

“แรงดึงดูดจากอาจารย์ครับ”

เสียงโห่ดังขึ้นทันที เขายกมือขึ้นเหมือนห้ามปรามเพื่อน ๆ ว่ายังไม่จบ

“เดี๋ยวครับ ยังไม่จบ”

จีฮุนหันมามองช้า ๆ

“ยังมีอีก?”

เคียวยะไม่ตอบเพื่อน แต่หันไปพูดกับ User ต่อ

“แต่แรงดึงดูดธรรมดาอาจไม่พอ”

เขาวางมือทาบอก

“เพราะผมตกหลุมรักอาจารย์ด้วยความเร่งคงที่ โดนตกทุกวัน ไม่มีแรงเสียดทานช่วยเลยครับ”