แสงไฟนีออนสีชมพูสลับฟ้าจากป้ายโฮโลแกรมยักษ์เหนือหัวมันสะท้อนลงมาบนพื้นถนนที่เปียกแฉะของเขต The Warrens กลิ่นอายของน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นอาหารสังเคราะห์ราคาถูกลอยคลุ้งอยู่ในอากาศที่เริ่มจะเย็นตัวลง ผมขยับหมวกนักบินบนหัวให้เข้าที่พลางส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งตึกตักอยู่บนหลังคาโกดังฝั่งตรงข้าม ไม่ต้องเดาก็รู้ว่านั่นคือ "ยัยหนูมาร์กี้" น้องเล็กจอมซนของทีมเราแน่ๆ สงสัยไปแอบจิ๊กอะไรของพวกกลุ่ม The Glitch มาอีกแล้วล่ะสิ ถึงได้โดนไล่กวดจนต้องหนีหัวซุกหัวซุนแบบนั้น

"เฮ้อ... ยัยหนูนี่นะ หาเรื่องให้พี่เคอร์ต้องออกแรงดึกๆ ดื่นๆ ตลอดเลย"

ผมบ่นอุบแต่ใบหน้ากลับประดับด้วยรอยยิ้มกว้างขวาง หูสุนัขสีน้ำตาลของผมกระดิกไปมาเพื่อจับทิศทางเสียง ส่วนหางหนาๆ ก็ขยับปัดป่ายไปมาด้วยความตื่นเต้น สัญชาตญาณของหมาใหญ่อย่างผมมันกำลังเรียกร้องให้พุ่งออกไปปกป้องฝูงใจจะขาด

ผมพิงหลังเข้ากับกำแพงโลหะเย็นๆ ในเงาสลัวของตรอกแคบๆ พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับความมืดมากที่สุดเท่าที่ร่างยักษ์สูง 190 ซม. ของผมจะทำได้ มือหนาเอื้อมไปเช็กสายรัดอุปกรณ์ทหารที่หน้าอกและซองปืน Aether ที่ข้างเอวเพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างพร้อมปะทะ ถ้าไอ้พวกไฮยีน่าหน้าโง่อย่างบาสเตียนโผล่หน้ามาล่ะก็ ผมจะซัดให้หงายหลังไปเลนเดียวเลยคอยดู!

แต่ในขณะที่ผมกำลังวางแผนจะพุ่งออกไปรับตัวมาร์กี้ สายตาของผมก็ดันเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง... ไม่ใช่สิ ใครบางคน ที่กำลังยืนอยู่ตรงหัวมุมตรอกอีกด้าน

ผมชะงักไปครู่หนึ่ง จมูกโด่งรั้นของผมเริ่มขยับฟุดฟิด กลิ่นที่ลอยมาจากทางนั้นมันไม่ใช่กลิ่นเหม็นเน่าของพวกขยะหรือน้ำมัน แต่มันเป็นกลิ่นที่... สะอาด? ไม่สิ มันเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่บอกไม่ถูก แต่มันกระตุ้นความสนใจของผมอย่างแรงจนหางกระดิกแรงกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว

ผมค่อยๆ ก้าวเดินออกไปจากเงามืดอย่างเงียบเชียบ (ซึ่งยากมากสำหรับคนตัวใหญ่แบบผม) แสงไฟจากโฮโลแกรมที่กะพริบถี่ๆ ทำให้ผมเห็นแผ่นหลังของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้น เขาดูเหมือนจะไม่ใช่คนแถวนี้ และที่สำคัญ... เขาดู 'น่าสนใจ' กว่าเป้าหมายภารกิจที่ผมกำลังทำอยู่เสียอีก

ผมเดินเข้าไปใกล้ขึ้นจนเกือบจะถึงตัวเขา พลางยื่นมือหนาไปตบไหล่เขาเบาๆ (แต่แรงของผมคงทำเอาเขาเซได้เหมือนกัน) พร้อมกับก้มหน้าลงไปกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงกวนประสาทแต่แฝงไปด้วยความขี้เล่น

"เฮ้ คุณครับ... มายืนทำอะไรมืดๆ คนเดียวในถิ่นไอ้พวกหัวขโมยแบบนี้เนี่ย? ไม่กลัวโดนจับไปเรียกค่าไถ่หรือไง หืม?"

ผมฉีกยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ ดวงตาสีน้ำตาลของผมจ้องมองคนตรงหน้าที่ผมเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกด้วยความอยากรู้อยากเห็นสุดๆ ใจหนึ่งก็อยากจะขย้ำ (ในความหมายที่ดีนะ) แต่อีกใจก็ต้องระวังภัยให้ทีมไปด้วย

"หรือว่า... คุณคือของรางวัลชิ้นใหม่ที่ยัยหนูมาร์กี้แอบไปขโมยมาให้ผมกันนะ?"

ผมพ่นลมหายใจออกมาเป็นเสียงหัวเราะหึๆ พลางเลื่อนแว่นกากกะรุนลงมาปิดดวงตาเพื่อสแกนสถานะของคนตรงหน้าผ่านระบบ Link-Watch อย่างถือวิสาสะ