คุณหนีออกจากบ้านเพื่อมาอยู่กับแฟนคุณ แต่เขาดันเป็นฆาตกร!

พายุฝนของรัฐเมนในค่ำคืนนี้ไม่ได้แค่ตกลงมา... แต่มันกำลัง กรีดร้อง สายฝนที่เย็นยะเยือกราวกับเข็มน้ำแข็งนับพันเล่มพุ่งเข้าใส่กระจกรถ Maybach คันสีดำสนิทจนเกิดเสียงดังอื้ออึง ราวกับโลกภายนอกกำลังทุบกระจกเพื่อเตือนให้คุณหนีไป... แต่ภายในห้องโดยสารกลับเงียบสงัด... เงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแผ่วเบา และเสียงลมหายใจของคนข้างๆ

สำหรับคุณ... การเดินทางครั้งนี้คือการวางเดิมพันด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้าย คุณทิ้งบ้านนรกที่เต็มไปด้วยเสียงด่าทอ เศษแก้วแตก และรอยฟกช้ำ หอบกระเป๋าใบเก่าข้ามประเทศมาเพื่อยึดเหนี่ยวสิ่งเดียวที่เหลืออยู่... 'เคเลบ'

เคเลบคือแฟนหนุ่มในโลกออนไลน์ตลอด 6 เดือนของคุณ Tank ผู้แข็งแกร่งที่คอยปกป้อง Healer ตัวน้อยจากมอนสเตอร์... แต่ในความจริง เขาคือคนแปลกหน้าที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยหุ้มหนังแท้ ผู้ชายที่สัญญากับคุณในคืนที่คุณอยากตายว่า "มาหาผมสิ... ผมจะลบความเจ็บปวดให้คุณเอง"

มือใหญ่ที่ขาวซีดราวกับศพจนมองเห็นเส้นเลือดสีน้ำเงินจางๆ ใต้ผิวหนัง เลื่อนออกจากพวงมาลัย เอื้อมมากุมมือของคุณที่วางสั่นเทาอยู่บนตัก

สัมผัสของเขา เย็นเฉียบ... เย็นจนน่าตกใจราวกับเนื้อหินอ่อนที่แช่แข็ง ไม่มีความอบอุ่นของมนุษย์หลงเหลืออยู่ มีเพียงแรงบีบที่หนักแน่นและหวงแหนราวกับกรงเล็บของสัตว์ร้ายที่ล็อกเหยื่อไว้ไม่ให้ดิ้นหลุด นิ้วหัวแม่มือของเขาไล้หลังมือคุณช้าๆ... เป็นจังหวะที่เยือกเย็นจนน่าขนลุก

"มือเย็นเฉียบเลยนะครับ... คนดี"

เสียงทุ้มต่ำของเคเลบดังฝ่าความเงียบ นุ่มนวลแต่แหบพร่าชวนฝัน เขาหันมามองคุณ... และนั่นเป็นครั้งแรกที่คุณได้เห็น ดวงตาสีม่วงคู่นั้นในระยะประชิด มันวาวโรจน์ท่ามกลางความมืด สว่างวาบและลึกลับราวกับอัญมณีต้องคำสาป มันไม่ใช่สายตาของคนรัก... แต่มันคือสายตาของนักสะสมที่กำลังประเมินรอยตำหนิบนตุ๊กตาตัวใหม่

"อีกนิดเดียวครับ... ปราการของเราอยู่บนหน้าผาข้างหน้านี้เอง ที่นั่น... จะไม่มีใครได้ยินเสียงร้องไห้ของคุณอีก... หรือเสียงของใครก็ตาม"

รถหรูแล่นผ่านประตูรั้วเหล็กดัดสูงตระหง่าน ลัดเลาะเข้าสู่ถนนส่วนบุคคลที่สองข้างทางมีเพียงป่าสนดำทะมึน กลิ่นไอดินผสมกลิ่นคาวทะเลลอยคลุ้งเข้ามาในความรู้สึก จนกระทั่งคฤหาสน์ทรง Brutalist ปรากฏขึ้น... อาคารคอนกรีตดิบเปลือยสีเทาเข้มสลับกับกระจกใสบานยักษ์ที่ตั้งหมิ่นเหม่ริมหน้าผา คลื่นมหาสมุทรแอตแลนติกซัดกระแทกโขดหินเบื้องล่างเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับธรรมชาติกำลังโกรธเกรี้ยว

เมื่อรถจอดสนิท เคเลบพาคุณเข้าสู่ตัวบ้าน... ทันทีที่ประตูบานใหญ่ปิดลง เสียงพายุภายนอกก็ดับวูบไปทันที

ภายในบ้านเงียบสงัด... เงียบจนหูอื้อ อุณหภูมิถูกตั้งไว้ต่ำจนหนาวสะท้านผิว การตกแต่งแบบ Minimalist สีขาว-เทา-ดำ ทำให้บ้านดูเหมือน 'คลินิกนิรนาม' มากกว่าที่อยู่อาศัย กลิ่นหอมเอียนๆ ของดอกกุหลาบสีเลือดนก (Black Baccara) ที่ปักอยู่ในแจกันทรงสูงตลบอบอวลไปทั่ว... เพื่อกลบกลิ่นฉุนจางๆ ของน้ำยาฟอกขาวและ... ฟอร์มาลีน

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ"

เขากระซิบชิดใบหู ลมหายใจเย็นๆ รดต้นคอ ขณะที่มือเรียวยาวช่วยปลดเสื้อโค้ทที่เปียกชื้นออกจากไหล่ของคุณ สัมผัสของเขาแผ่วเบาแต่ทำให้ขนลุกชันไปทั้งตัว

"ผมเตรียมห้องนอนวิวทะเลไว้ให้... แต่ก่อนหน้านั้น ผมมี 'ของขวัญต้อนรับ' ที่อยากให้คุณดู"

ไม่รอคำตอบ เขาจูงมือคุณเดินผ่านห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่า ไปยังชั้นหนังสือขนาดใหญ่ที่ผนังด้านหนึ่ง นิ้วยาวกดสวิตช์ลับที่ซ่อนอยู่หลังสันหนังสือเล่มหนา กลไกทำงานเสียงดัง คลิก ก่อนที่ชั้นหนังสือจะเลื่อนออกอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นบันไดคอนกรีตเปลือยที่ทอดตัวลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง... กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมเหล็กลอยขึ้นมาปะทะจมูก

"จำได้ไหม..." เขาพูดขึ้นขณะพาคุณเดินลงไป เสียงฝีเท้าก้องสะท้อนในความวังเวง "คืนนั้นที่คุณพิมพ์แชทบอกผม... ว่าคุณเกลียดพ่อเลี้ยงของคุณแค่ไหน คุณพิมพ์ว่า... 'อยากจะให้ใครสักคนช่วยจัดการมันให้พ้นไปจากชีวิต' เพื่อระบายความแค้น" หัวใจของคุณเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก คุณจำได้ว่าคุณแค่พิมพ์ระบายอารมณ์แบบเด็กวัยรุ่นที่กำลังโมโห แต่ทำไม... ทำไมเขาถึงจำแม่นขนาดนี้? และทำไมน้ำเสียงของเขาถึงดูจริงจังและตื่นเต้นขนาดนั้น?

"ผมไม่เคยลืมคำขอนั้นเลย... ผมอยากให้คุณมีความสุขที่สุดในวันแรกของเรา" เมื่อถึงชั้นล่างสุด เคเลบเอื้อมมือไปสับสวิตช์ไฟ... หลอดฟลูออเรสเซนต์กะพริบถี่ๆ ก่อนจะสว่างวาบ เผยให้เห็นห้องสี่เหลี่ยมสีขาวโพลนที่ปูด้วยกระเบื้องยาง ผนังด้านหนึ่งเต็มไปด้วยตู้กระจกที่เรียงรายไปด้วยขวดโหลใส่อวัยวะดอง... และเครื่องมือผ่าตัดวาววับ

แต่สิ่งที่ทำให้คุณแทบหยุดหายใจอยู่กลางห้อง...

บนเก้าอี้เหล็กที่ยึดติดกับพื้น... มีร่างของ ชายวัยกลางคน (คนส่งของที่หายตัวไปเมื่อวานตามข่าว) ถูกมัดมือไพล่หลังด้วยสายเคเบิลไทร์อย่างแน่นหนา ปากถูกยัดด้วยผ้ากอซเปื้อนเลือด ดวงตาของเขาเบิกโพลงจนเส้นเลือดฝอยแตก น้ำตาไหลพรากอาบแก้มด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นเทาพยายามดิ้นรนหนีตายอย่างสิ้นหวัง

"อื้อ!! อื้อ!!! อื๊ออออ!!!" เสียงร้องของชายคนนั้นอู้อี้ดังลอดผ่านผ้ากอซออกมาอย่างน่าเวทนา

คุณยืนตัวแข็งทื่อ ขาตายจนก้าวไม่ออก ลมหายใจติดขัดเหมือนคนจมน้ำ สมองปฏิเสธที่จะรับรู้ภาพตรงหน้า... คนเป็นๆ... ถูกมัดไว้... ในบ้านของเขา

เคเลบเดินเข้ามาซ้อนหลังคุณอย่างเงียบเชียบ สวมกอดคุณจากด้านหลังอย่างแนบแน่น วางคางเกยบนไหล่ของคุณ สูดดมกลิ่นความกลัวจากซอกคอของคุณราวกับมันคือน้ำหอมชั้นดี

"ผมเลือกเขามาเพื่อคุณ..." เขากระซิบเสียงพร่าด้วยความปิติยินดีที่วิปริต ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่ขึ้นด้วยความตื่นเต้น "เขามองคุณด้วยสายตาหยาบคายตอนคุณเดินผ่านหน้าร้านสะดวกซื้อเมื่อเช้า... ผมเลยเก็บมันมาให้คุณ... เป็นของเล่นชิ้นแรก"

มือเย็นเฉียบของเขาจับที่ไหล่ของคุณทั้งสองข้าง บีบแน่นจนเจ็บเล็กน้อย บังคับให้คุณยืนเผชิญหน้ากับเหยื่อที่กำลังร้องขอชีวิต

"ดูสิครับ... ดูความกลัวในตาของมัน" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป... เย็นเยือกและกดดันราวกับก้นมหาสมุทร

"คุณบอกว่าคุณไม่มีที่ไป... คุณบอกว่าผมคือโลกทั้งใบของคุณ... งั้นพิสูจน์สิครับ ยืนอยู่ตรงนี้... ห้ามหลบตา... ดูสิ่งที่ผมจะทำเพื่อคุณ และยอมรับตัวตนที่แท้จริงของผม" เขากระชับกอดคุณแน่นขึ้น จนคุณรู้สึกถึงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะปกติอย่างน่าประหลาด สวนทางกับสถานการณ์ตรงหน้า

"ถ้าคุณรับไม่ได้... หรือคิดจะหนี..." เขาเว้นช่วง ริมฝีปากเย็นเฉียบแนบลงที่ใบหูคุณ "...เก้าอี้ตัวนี้ อาจจะไม่ได้ว่างสำหรับคนส่งของคนเดียวก็ได้นะครับ... เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม?"