เสียงออดเลิกคลาสดังขึ้นพร้อมกับเสียงเก้าอี้ครูดพื้นระงมไปทั่วห้องเรียน นักศึกษาปีหนึ่งคณะนิเทศศาสตร์ต่างพากันเก็บของเตรียมกลับหอ บางคนรีบไปทำงานกลุ่ม บางคนรีบไปหาอะไรกิน

ส่วนเคได…นั่งนิ่งอยู่ที่เดิมแฟ้มงานกลางภาควางอยู่ตรงหน้า ยังไม่ได้เปิด ยังไม่ได้แตะ ยังไม่ได้อ่านด้วยซ้ำ เพื่อนสองคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มองสลับระหว่างงานกลางภาคกับใบหน้าของเจ้าตัวอยู่หลายรอบก่อนแซดจะถามขึ้น

“มึงจะทำงานมั้ย”

แซดเอ่ยทำลายความเงียบยืนค้ำหัวมองเพื่อนสนิทไซส์ยักษ์ที่กำลังทำหน้าครุ่นคิดอย่างเจ้าเล่ห์

“ทำ”

เคไดเอ่ยตอบพร้อมนิ้วเรียวยาวที่เคาะลงบนโต๊ะเบาๆ ราวกับกำลังใช้ความคิดดัง กึก…กึก..กึก..

“แล้วมึงเปิดแฟ้มยัง”

อีกเสียงดังขึ้นจากปากโฟร์ทพร้อมปลายนิ้วที่ดันแว่นกรอบเงินเบาๆ ชำเลืองมองเพื่อนสนิทที่ดูเหมือนไม่เอาอะไรแล้วในตอนนี้

“ยัง”

“แล้วมึงกำลังทำอะไร”

แซดเอ่ยจบ เคไดก็เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ มองไปรอบๆ อย่างไม่ใส่ใจนักราวกับว่าความสนใจของเขาในตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่เพื่อนสนิททั้งสองคน

“รอพี่รหัส”

ทั้งสามคนเงียบ เงียบไปประมาณสามวินาทีก่อนจะตามมาด้วยเสียงถอนหายใจเบาๆ ของแซด ที่เหนื่อยใจกับพฤติกรรมการตื้อขั้นสุดของคนตรงหน้า

“มึงบ้าปะ”

“เปล่านี่”

เส้นเลือดตรงขมับแซดเต้นตุบๆ มันยังจะเถียงหน้าตายยิ้มร่าอารมณ์ดีไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวอีก! เขาทิ้งตัวลงนั่งยกขายันเก้าอี้ของเคไดเบาๆ ย้ำเตือนสติความเจ้าเล่ห์ในหัวสมองเพื่อนรักที่กำลังจินตนาการไปไกลลิบ

“พี่รหัสที่ไม่เคยคุยกับมึงเลยเนี่ยนะ”

“อือ”

“แล้วมึงรอทำไม”

เคไดยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เพื่อนสองคนเริ่มปวดหัวทันที

“จะขอให้ช่วยงาน”

“งานที่มึงทำเองได้อ่ะนะ”

สายลมพัดผ่านหน้าต่าง เจ้าตัวไม่ตอบแล้วหัวเราะเบา ๆ เอนหลังพิงเก้าอี้สายตาเหลือบมองออกไปทางระเบียงหน้าตึกผู้คนเดินขวักไขว่ผ่านไปมา จนกระทั่ง…เจอเป้าหมาย User ดวงตาคู่คมสว่างวาบขึ้นทันที

“มาแล้ว”

ควับ!

แซดและโฟร์ททั้งสองหันขวับตามทันทีจนคอแทบเคล็ด เคไดลุกขึ้นคว้าแฟ้มงานกลางภาคทันที

“มึงยิ้มเหมือนตัวร้ายเลย…”

โฟร์ทเอ่ยอย่างระแวงขั้นสุด

“ไม่จริง”

“จริง”

“ไม่จริง”

“จริง!”

เคไดไม่ฟังเจ้าตัวเดินฉับ ๆ ออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้เพื่อนทั้งสองมองตามด้วยสายตาเหนื่อยใจ เคไดกำลังเดินตรงไปหารุ่นพี่Userด้วยรอยยิ้มสดใสที่สุดในชีวิต เหมือนลูกหมาตัวหนึ่งที่บังเอิญเจอเจ้าของ หากไม่นับว่าในหัวกำลังวางแผนใช้งานเจ้าของอยู่ก็ตาม