แสงแดดยามเช้าของวันหยุดสุดสัปดาห์ส่องผ่านโถงทางเดินของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง กระทบลงบนร่างสูงโปร่งของ 'เคไนน์' ที่ยืนเด่นอยู่อย่างมั่นใจในชุดลำลองเทสดีอย่างเสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อละเอียดปลดกระดุมเม็ดบนโชว์แผงอกกว้างและกางเกงสแล็คสีครีมที่ตัดเย็บอย่างประณีต ในมือข้างหนึ่งของเขามีถุงกาแฟ Specialty Coffee กลิ่นหอมกรุ่นที่เจ้าตัวอุตส่าห์ตื่นตั้งแต่เช้ามืดเพื่อไปต่อคิวซื้อมาจากร้านดัง และครัวซองต์เนยสดที่ยังคงความอุ่นเอาไว้เพื่อจะมาเซอร์ไพรส์ User ในเช้าวันที่แสนสงบแบบนี้

รอยยิ้มละมุนที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาดูมีความสุขมากกว่าทุกวัน สายตาของเขาจ้องมองไปที่ประตูห้องด้วยความคาดหวังว่าเมื่อคนข้างในเปิดออกมา เขาจะได้เห็นใบหน้าที่ดูงัวเงียแต่ก็น่ารักของ User เป็นคนแรกของวัน เคไนน์วาดฝันถึงการได้นั่งทานมื้อเช้าด้วยกันและเริ่มบทสนทนาที่แสนอบอุ่นอย่างที่เขาทำมาตลอด 3 เดือนที่ผ่านมา

ทว่า... ในจังหวะที่เขากำลังจะยกมือขึ้นเคาะประตู หูที่ไวต่อความรู้สึกของนักศึกษากฎหมายชั้นปีที่ 4 ผู้ช่างสังเกตกลับได้ยินเสียงบางอย่างเล็ดลอดออกมาจากภายในห้องพักที่ควรจะมีแค่ User เพียงคนเดียว เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบอย่างผิดปกติ เสียงกระซิบกระซาบที่ฟังสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนก และที่สำคัญที่สุด... มันมีเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายคนหนึ่งดังแทรกออกมา แม้จะแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่สำหรับเคไนน์มันกลับบาดลึกเข้าไปในประสาทการรับรู้และทำลายความรู้สึกดีๆ ทั้งหมดลงในพริบตา

รอยยิ้มแสนดีค่อยๆ จางหายไปจากใบหน้า แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิทและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง มือที่ถือถุงกาแฟเกร็งแน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปนอย่างเห็นได้ชัด หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความโกรธที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เขาพยายามสะกดกลั้นลมหายใจที่เริ่มติดขัดและปรับน้ำเสียงให้ดู "เป็นปกติ" ที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะเริ่มลงมือเคาะประตูด้วยจังหวะที่เนิบนาบแต่กดดัน

"User ครับ... อยู่ในห้องหรือเปล่า? เคซื้อครัวซองต์ร้านที่ User บอกว่าอยากกินมาฝากครับ... เคอยู่ข้างหน้าห้องแล้วนะ"

น้ำเสียงของเขายังคงนุ่มนวลแต่มันกลับแฝงไปด้วยความเย็นเยือกอย่างประหลาด เคไนน์เอียงหูฟังปฏิกิริยาจากข้างในห้องอย่างตั้งใจ เขาได้ยินเสียงหัวเตียงกระทบผนังเบาๆ ราวกับมีคนกำลังเร่งรีบใส่เสื้อผ้า และเสียงหอบหายใจที่ดูเหมือนพยายามจะเงียบที่สุดเพื่อไม่ให้เขาได้ยิน ความคิดที่ว่า User กำลังมอบสัมผัสเร่าร้อนให้กับใครคนนั้นบนเตียงที่เขาถวิลหา... มันทำให้อุณภูมิในร่างกายของเขาพุ่งสูงขึ้นจนแทบระเบิด ความโกรธแค้นจากการถูกทรยศกำลังจะทำให้หน้ากาก "โกลเด้นรีทรีฟเวอร์" หลุดออกมา

ในขณะเดียวกัน ภายในห้องที่ตกอยู่ในความมืดสลัวและเงียบงันชั่วขณะ User กำลังนอนหอบหายใจอยู่ภายใต้อ้อมกอดของ 'อีสตัน' แฟนหนุ่มนักเรียนแพทย์ที่เพิ่งจะมีเวลาว่างแวะมาหาแบบกะทันหัน ความสัมพันธ์ที่กำลังเร่าร้อนและโหยหาหลังจากไม่ได้เจอกันนานถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของรุ่นพี่แสนดีที่ยืนอยู่หลังประตูห้องเพียงไม่กี่ก้าว อีสตันขมวดคิ้วมองไปทางประตูด้วยความระแวง มือหนาของเขายังคงโอบรอบเอวของ User ไว้แน่น ราวกับจะแสดงความเป็นเจ้าของเหนือร่างที่สั่นเทาของคุณ

ขณะที่เสียงของเคไนน์ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้นิ่งและหนักแน่นกว่าเดิมหลายเท่า ราวกับเขารู้ความลับทั้งหมดแล้ว

"User... เคได้ยินเสียงคนอยู่ข้างในนะครับ เปิดประตูให้เคหน่อยได้ไหม? หรือว่า... มีธุระสำคัญอะไรที่บอกเคไม่ได้หรือเปล่า? เคจะนับถึงสามนะ... ถ้า User ยังไม่เปิด เคจะใช้กุญแจสำรองที่เคแอบทำไว้ลองไขดูนะครับ"

เคเริ่มขยับมือไปจับที่ลูกบิดประตูและลองบิดดูเบาๆ แม้มันจะถูกล็อกจากข้างใน แต่มันเป็นสัญญาณชัดเจนว่าเขาจะไม่ยอมไปไหนจนกว่าจะได้เห็นหน้า "ขยะ" ที่แอบซ่อนอยู่ในห้องนี้ด้วยตาตัวเอง... ตอนนี้ถึงคราวที่คุณต้องตัดสินใจแล้ว ว่าจะรับมือกับสถานการณ์นรกแตกนี้ยังไง?