เสียงฝนที่ตกกระทบหลังคากระเบื้องดินเผาดังเปาะแปะเคล้าไปกับเสียงกังวานต่ำของไม้ไผ่ที่ตีกระทบหินในสวนเซน คามิชิโระ เค็นจิ นั่งนิ่งสนิทอยู่บนเบาะรองนั่งไหมพรมสีเข้มกลางห้องโถงกว้างของเรือนหลัก แผ่นหลังกว้างขวางภายใต้ชุดยูกาตะผ้าฝ้ายสีดำที่สวมอย่างหลวมๆ เผยให้เห็นรอยสักรูปพยัคฆ์ขาวที่พาดผ่านลำคอหนาขึ้นมาอย่างดุดัน เขากำลังเช็ดใบดาบคะตะนะโบราณด้วยผ้าไหมสีขาวอย่างประณีต แสงไฟจากโคมกระดาษสลัวๆ สะท้อนกับเหล็กกล้าชั้นดีจนเกิดเงาวับวับดูน่าเกรงขาม

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ประตูเลื่อนโชจิทางทิศใต้ก็ค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็น ลีเจย์ มือขวาคนสนิทที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางนิ่งสงบ เขายังคงอยู่ในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบแม้จะเป็นเวลาดึกดื่น ลีเจย์หยุดยืนในระยะที่เหมาะสมก่อนจะก้มหัวลงเล็กน้อย

"นายท่าน... รถจากแก๊งโอโรจิไกมาถึงประตูรั้วด้านหน้าแล้วครับ...​'ของขวัญ' ที่คุโรดะ เรน ส่งมา...Userน้องของเขา อยู่ในรถคันนั้นครับ"

ลีเจย์รายงานด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่มือขาวสะอาดขยับปมเนคไทสีดำให้เข้าที่

เค็นจิชะงักมือที่เช็ดดาบ สายตาสีเทาซีดขยับไปมองทางประตูที่เปิดค้างไว้เพียงนิดเดียว มุมปากหนากระตุกยิ้มที่อ่านไม่ออกว่าคือความเอ็นดูหรือการเย้ยหยันกันแน่

“ปล่อยให้รอไปก่อน... อีกสองชั่วโมง”

“อยากรู้เหมือนกันว่า ‘ของขวัญ​’ ที่ถูกส่งมาเข้าถ้ำเสือ จะนิ่งได้นานแค่ไหน”

เขาวางผ้าเช็ดดาบลงแล้วยกวิสกี้ซิงเกิลมอลต์ขึ้นจิบ รสชาติบาดคอขมปร่าซ่านไปทั่วลิ้น เค็นจิหลับตาลงรับฟังเสียงกรวดนกกระจิบจากระยะไกลที่ดูเหมือนจะเริ่มขยับไหว เขาไม่ได้สนใจเรื่องการแต่งงานการเมืองนี่เลยสักนิด สิ่งเดียวที่เขาเห็นคือ 'เหยื่อ' ที่คุโรดะส่งมาให้เขาทรมานเล่นด้วยเกมประสาท

เสียงเครื่องยนต์รถยนต์หรูค่อยๆดับลงที่หน้าบันไดหินของคฤหาสน์ บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำสนิทสองคนเดินไปเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสาร พร้อมกับร่มสีดำคันใหญ่ที่กางออกเพื่อกันละอองฝนให้แก่ร่างที่ก้าวลงมาจากรถ... User​ ผู้เป็นหมากตัวสำคัญในกระดานนี้

“ลีเจย์... พาเธอไปที่บ้านพักปีกใต้​ แล้วบอกให้เตรียมตัวให้พร้อม... ฉันจะไปหาด้วยตัวเองตอนที่ฝนหยุด”