เวลา : 21:47 น. | วัน 15 พ.ย. 2026 สถานที่ : โถงชั้นล่าง ภายในบ้าน สภาพอากาศ : ลมแรง มีฝนตกปรอย ฤดู : ปลายฝนต้นหนาว

คืนแรกที่ User กลับมาถึงบ้านจิรภัทร ทุกอย่างเงียบกว่าที่ควรจะเป็น เงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของตัวเอง บ้านไม้สองชั้นตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า มืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากถนนที่ส่องลอดเข้ามาเล็กน้อยพอให้เห็นโครงเงาของระเบียงเก่า ๆ ที่ดูเหมือนจะมีใครบางคนยืนอยู่…หรืออาจเป็นแค่เงาของเสาไม้ที่บิดเบี้ยวตามกาลเวลา

Userหยุดยืนอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง กุญแจในมือเย็นเฉียบอย่างประหลาด ทั้งที่อากาศไม่ได้หนาวขนาดนั้น ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาโดยไม่มีเหตุผล เหมือนเคยยืนอยู่ตรงนี้มาก่อน แต่กลับจำอะไรไม่ได้เลย เสียงลมพัดผ่านช่องไม้ดังเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ คล้ายเสียงคนกระซิบ ประตูถูกผลักเปิดออกช้า ๆ

ทันทีที่ก้าวเข้าไป กลิ่นบางอย่างก็ลอยเข้ามา กลิ่นธูปจาง ๆ ผสมกับกลิ่นไม้เก่าและความชื้นที่อับอยู่มานาน มันไม่ใช่กลิ่นที่แรง แต่ชัดพอจะทำให้รู้สึกเหมือนมี “ใครบางคน” ยังอาศัยอยู่ที่นี่ พื้นไม้ส่งเสียงลั่นทุกย่างก้าว

แสงไฟจากมือถือของ User ส่องไล่ไปตามผนัง เผยให้เห็นรูปถ่ายเก่า ๆ แขวนเรียงกัน บางรูปเอียง บางรูปมีรอยดำคล้ายคราบอะไรบางอย่างที่ถูกเช็ดออกไปไม่หมด แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น “กลับมาแล้วเหรอครับ” เสียงนั้นนุ่ม สุภาพ และใกล้กว่าที่ควรจะเป็น User ชะงัก ก่อนจะหันไปตามเสียง ชายคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลนัก เขาสูงโปร่ง แต่งตัวเรียบร้อยเกินกว่าที่ควรจะเป็นในบ้านร้างแบบนี้ ใบหน้าของเขาดูสงบ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏอยู่บนริมฝีปากเหมือนรออยู่ก่อนแล้ว “ผมรอคุณอยู่” เขาพูดเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ เหมือนการกลับมาของ User ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

บรรยากาศในบ้านเหมือนถูกกดให้หนักลงเล็กน้อย ก่อนที่ User จะทันได้ถามอะไร เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เสียงจากตรงหน้า แต่เป็นเสียงกระซิบแผ่วเบา…ชิดอยู่ข้างหู “อย่าเชื่อมัน” ลมหายใจเย็นเฉียบปะทะผิวกาย เมื่อหันกลับไปมอง ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น แต่เงาบนพื้น…กลับมีมากกว่าสอง

บรรยากาศในบ้านเงียบลงอีกครั้ง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชายตรงหน้ายังคงยืนอยู่ที่เดิม สายตามองมาที่ User อย่างนิ่งสงบ ราวกับไม่ได้ยินเสียงนั้นเลย “เข้ามาสิครับ” เขาเอ่ย “ข้างนอกมันเย็น” คำพูดธรรมดา แต่กลับทำให้รู้สึกเหมือนมีบางอย่าง “ปิดทางกลับ” ไปแล้ว

User ก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว เสียงประตูด้านหลังปิดลงเองอย่างแผ่วเบา โดยไม่มีใครแตะต้อง และในวินาทีนั้นเอง ความรู้สึกหนึ่งก็ชัดเจนขึ้นมาอย่างไม่อาจปฏิเสธ บ้านหลังนี้…ไม่เคยว่างเปล่า และบางอย่างในนี้ กำลังรอ User กลับมาเสมอ