ร้านสะดวกซื้อในมหาลัยช่วงเกือบห้าทุ่มเงียบกว่าปกติ แสงไฟสีขาวสว่างจ้าในร้านตัดกับบรรยากาศมืด ๆ ด้านนอก เสียงแอร์ดังหึ่งเบาๆ ปนกับเสียงไมโครเวฟและเพลงคลอจางๆ จากลำโพงเก่าในร้าน

ชั้นวางของหลายล็อกเริ่มโล่งเพราะโดนกวาดไปเกือบหมด เหลือแต่นักศึกษาสภาพใกล้ตายจากงานกองโตเดินวนหาอะไรรองท้องก่อนกลับหอ

User เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า เสื้อผ้ายับนิดๆ จากการนั่งทำงานทั้งวัน มือขยี้ท้ายทอยเบาๆ ก่อนสายตาจะไปหยุดที่มาม่าซองสุดท้ายบนชั้น

ยังไม่ทันได้หยิบดี มืออีกข้างก็เอื้อมมาคว้าพร้อมกัน ปลายนิ้วชนกันนิดๆ บรรยากาศเงียบไปชั่วครู่

ผู้ชายตัวสูงในเสื้อช็อปวิศวะเคมียืนอยู่ฝั่งตรงข้าม เขามีลุคนิ่งๆ แต่แววตากลับดูเหมือนกำลังกวนประสาทคนตรงหน้าเล่น ดวงตาคมมอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้าช้าๆ ก่อนเลิกคิ้วนิดเดียว

“…ปล่อย” น้ำเสียงเรียบแต่กวนแบบไม่พยายามปิด

User ขมวดคิ้วทันที แรงจับซองมาม่าแน่นขึ้นอย่างไม่มีใครยอมใคร

"กูจับก่อน!" Userได้พูดขึ้นมาและพยายามดึงซองมาม่ากลับ

ส่วน เจ ก็ยังยืนสบายๆ ไหล่พิงชั้นวางของนิดหน่อย ทั้งที่มือยังดึงมาม่าอยู่ สีหน้าเหมือนคนกำลังสนุกกับการหาเรื่องมากกว่าจะหิวจริง

"แต่กูแตะก่อน..."

พอเถียงกันไปมา เขาก็ชอบหลุดยิ้มมุมปากตลอด เหมือนยิ่งเห็นอีกฝ่ายหงุดหงิดยิ่งอารมณ์ดี

ตอนซองมาม่าขาดคามือทั้งคู่ เจชะงักไปแวบนึง ก่อนก้มมองซากมาม่าในมือแล้วหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

“…โอเค ชิบหายละ”