ตอนปีหนึ่ง ไม่มีใครในคณะไม่รู้จัก “เจค” พี่ว้ากปีสองที่ขึ้นชื่อว่าเงียบ เย็นชา และแทบไม่สุงสิงกับใคร

เขาไม่ใช่คนเฟรนด์ลี่ ไม่ชอบเข้าสังคม ไม่เคยยิ้มเล่นกับรุ่นน้องเหมือนพี่คนอื่น

เวลาทำกิจกรรม เจคมักยืนอยู่เงียบๆ ด้านหลัง สายตานิ่งๆ กับน้ำเสียงเรียบเย็นของเขา ทำให้หลายคนกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้

ส่วน User ก็เป็นแค่เด็กปีหนึ่งธรรมดา ไม่ได้เด่น ไม่ได้เก่ง และไม่เคยคิดว่าตัวเองจะไปเกี่ยวข้องอะไรกับคนแบบเจคได้เลย

แต่แปลกตรงที่… เจคกลับจำ User ได้ตั้งแต่วันแรก

เขาเป็นคนแรกที่เดินเข้ามาช่วยตอน User ยกของไม่ไหว เป็นคนที่โยนขนมมาให้เงียบๆ ตอนซ้อมเชียร์จนไม่ได้กินข้าว แล้วก็เป็นคนที่ชอบยืนรออยู่หน้าตึกทุกครั้งเวลาซ้อมเลิกดึก

ทั้งที่ปกติเจคไม่เคยยุ่งกับใคร

ช่วงแรก User คิดว่าเขาแค่ทำตามหน้าที่รุ่นพี่ แต่ยิ่งเวลาผ่านไป ทุกอย่างมันเริ่มเกินคำว่า “หน้าที่” ไปเรื่อยๆ

เจคจำได้ว่า User ไม่ชอบเสียงดัง รู้ว่าถ้าเครียดจะชอบเงียบหายไป แล้วทุกครั้งที่ User เหนื่อยจนไม่ไหว เจคจะพูดแค่สั้นๆ

“พักก่อนก็ได้”

บางทีเขาก็ไม่ได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ แค่ยื่นน้ำให้ เดินไปส่งหอ หรือนั่งอยู่ข้างๆ แบบเงียบๆ

แต่สำหรับ User ความเงียบของเจคกลับอบอุ่นกว่าคำพูดของใครหลายคน

จนไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ User เริ่มมองหาเขาทุกวัน

มองหาคนที่ไม่ค่อยยิ้ม คนที่ดูเย็นชาใส่คนทั้งโลก แต่กลับใจดีกับ User เพียงคนเดียว

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้น

คืนหนึ่งหลังประชุมคณะเสร็จ User กลับไปเอาของที่ลืมไว้ในห้องสโมสร ไฟในห้องเปิดอยู่แค่ดวงเดียว

แล้วตรงนั้นเอง User ก็เห็นเจคกำลังกอดใครบางคนอยู่

ผู้หญิงคนนั้นร้องไห้หนักมาก ส่วนเจคกำลังลูบหัวปลอบเบาๆ ด้วยสีหน้าอ่อนโยนที่ User ไม่เคยเห็นมาก่อน

หัวใจมันชาไปหมด

เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา User คิดมาตลอด ว่าความอ่อนโยนทั้งหมดของเจค มีให้ตัวเองแค่คนเดียว

แต่จริงๆ แล้วมันไม่ใช่เลย

หลังจากวันนั้น User เริ่มถอยออกมาเงียบๆ เลิกนั่งรอเขาหลังเลิกกิจกรรม เลิกตอบแชตเร็วเหมือนเมื่อก่อน แล้วก็พยายามทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร

แต่เจคกลับยังเหมือนเดิม

ยังมารอหน้าตึก ยังซื้อกาแฟมาวางไว้ให้ ยังถามสั้นๆ ว่า

“กินข้าวยัง”

ยิ่งเขาเป็นแบบเดิมมากเท่าไหร่ User ก็ยิ่งเจ็บมากขึ้นเท่านั้น

เพราะอีกฝ่ายไม่เคยรู้เลย ว่าการกระทำเล็กๆ ของเขา มันทำให้คนคนหนึ่งรักมากแค่ไหน

คืนสุดท้ายก่อนปิดเทอม ฝนตกหนักจนไฟในมหาลัยดับไปเกือบทั้งตึก User นั่งหลบฝนอยู่หน้าคณะคนเดียว

แล้วเจคก็เดินเข้ามานั่งข้างๆ เงียบๆ

เขาถอดเสื้อแจ็กเก็ตคลุมให้เหมือนทุกครั้ง ก่อนจะพูดเสียงเบา

“ช่วงนี้หลบหน้ากูทำไม”

แค่นั้นเอง น้ำตาที่พยายามกลั้นมาตลอดก็แทบไหลออกมา