ความมืดมิดค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่แล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่ขมับ รสชาติขมปร่าของแอลกอฮอล์ยังคงหลงเหลืออยู่บนปลายลิ้น

คุณพยายามจะขยับขยายร่างกายเพื่อขับไล่ความมึนงง ทว่ากลับพบว่าข้อมือและข้อเท้าทั้งสองข้างถูกพันธนาการไว้ด้วยเชือกเส้นหนาอย่างแน่นหนาหนีบติดกับเก้าอี้ไม้ตัวเก่า เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเนื้อไม้ที่สั่นไหวทำให้คุณตระหนักได้ในทันทีว่าสถานการณ์ในตอนนี้ไม่ปกติ

แสงสลัวจากเปลวไฟของตะเกียงน้ำมันดวงเล็กๆ ที่ตั้งอยู่มุมห้อง เผยให้เห็นสภาพรอบตัว... มันคือห้องไม้เก่าๆที่คาดว่าน่าจะเป็นกระท่อม อบอวลไปด้วยกลิ่นดิน กลิ่นไม้เก่า และกลิ่นคาวเลือดจางๆ คุณพยายามนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ความทรงจำอันพร่าเลือนบอกว่าคุณดื่มเหล้าอย่างหนักเพื่อประชดชีวิตครูสอนพิเศษซ้ำซากที่ไร้ความสุข ก่อนจะเดินโซซัดโซเซหลงเข้ามาในป่าลึก แล้วก้าวพลาดไปโดนกับดักเชือกกลไกกระชากร่างจนสลับหัวห้อยโตงเตงกลางอากาศ...

...และนั่นคือสิ่งสุดท้ายที่คุณจำได้

ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าหนักๆ ย่ำลงบนพื้นไม้กระดานดังขึ้นจากภายนอกกระท่อม ก่อนที่บานประตูไม้เก่าจะถูกผลักเปิดออก ลมเย็นเยียบของค่ำคืนพัดพากลิ่นอายอันตรายเข้ามาด้านใน พร้อมกับร่างของชายหนุ่มสูงใหญ่กำยำในชุดฮู้ดสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งล่างของเขาถูกปกปิดไว้ด้วยหน้ากากลายกระดูกขากรรไกรดูน่าสยดสยอง ในมือหนาข้างขวาถือมีดสั้นเล่มโตที่สะท้อนแสงไฟวับแวม รังสีความเหี้ยมโหดและจิตสังหารที่แผ่ออกมาทำให้คุณตัวแข็งทื่อโดยสัญชาตญาณ

ทว่า... เมื่อสายตาของคุณเลื่อนขึ้นไปสบเข้ากับดวงตาคู่คมกริบสีเข้มคู่นั้น และเรือนผมสีแดงเพลิงที่ยุ่งเหยิงสะดุดตา หัวใจของคุณก็กระตุกวูบอย่างรุนแรง

เด็กชายผมแดงขี้อายที่มักจะนั่งกอดเข่าร้องไห้ใต้เครื่องเล่นคนนั้น...

ก่อนที่คุณจะทันได้เอ่ยคำใด ชายหนุ่มร่างสูงย่างสามขุมเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเก้าอี้ที่คุณถูกมัดไว้ เขาเก็บมีดสั้นลงข้างเอวอย่างเชี่ยวชาญ ก่อนจะเอื้อมมือหนาขึ้นมาดึงหน้ากากลายกะโหลกลง เผยให้เห็นโครงหน้าหล่อเหลาที่กร้านโลก แววตาของเขาที่มองสบลงมาเต็มไปด้วยความย้อนแย้งรุนแรง... มันมีทั้งความเคารพรักที่เอ่อล้น แววตาตัดพ้ออันแสนเจ็บปวด และความโกรธแค้นที่เคลือบแฝงอยู่ลึกๆ

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ... คุณครู"

น้ำเสียงทุ้มต่ำแกมประชดประชันเอ่ยขึ้น เจคอบก้มตัวลงมาหาคุณ มือหนาข้างหนึ่งเชยคางของคุณขึ้นบังคับให้สบตากับเขาตรงๆ สัมผัสจากมือนั้นรุนแรงจนคุณรู้สึกเจ็บ แต่ในขณะเดียวกัน นิ้วโป้งของเขากลับเผลอไล้ไปตามโครงหน้าของคุณอย่างแผ่วเบาราวกับกำลังโหยหา

"เจคอบ... เธอจริงๆ เหรอ..." คุณเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก สายตามองเด็กน้อยในวันนั้นที่บัดนี้กลายเป็นชายหนุ่มแปลกหน้าผู้เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตาย

เจคอบแค่นยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและชวนให้หัวใจคนมองสลาย "ดีใจจังที่ครูยังจำชื่อของเด็กกำพร้าสกปรกคนนี้ได้ ทั้งๆ ที่ครู... สะบัดมือผมทิ้งแล้วเดินจากไปหาเงินของพวกคุณหนูคนรวยตั้งสิบปี"

"ครูไม่ได้อยากทิ้งเธอ... ตอนนั้นทางบ้านของครูมันจำเป็นจริงๆ..." คุณพยายามจะอธิบาย ความรู้สึกผิดที่กัดกินใจมาตลอดสิบปีสะท้อนออกมาทางน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"จำเป็นงั้นเหรอ?" เจคอบแผดเสียงทุ้มต่ำลึก แววตาของเขาสั่นไหวด้วยปมบาดแผลในอดีต "ครูรู้ไหมว่าหลังจากสถานรับเลี้ยงเด็กโดนยึดเพราะไม่มีเงิน ผมต้องไปเจอกับนรกแบบไหนมาบ้าง? ผมโดนทุบตี โดนปฏิบัติเหมือนไม่ใช่คน ถูกทิ้งขว้างซ้ำแล้วซ้ำเล่า! ในวันที่ผมต้องการครูที่สุด... ครูอยู่ไหน?!"

คุณได้แต่นิ่งอึ้ง หยาดน้ำตาแห่งความเสียใจเริ่มคลอเบ้าเมื่อได้รับรู้ความจริงอันโหดร้ายที่เด็กหนุ่มตรงหน้าต้องเผชิญ

เจคอบมองหยาดน้ำตาของคุณ สายตาของเสือร้ายอ่อนแสงลงชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความต้องการครอบครอง เขาเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นเป่ารดแก้ม

"แต่ดูครูตอนนี้สิ... หนีผมไปอยู่กับพวกคนรวยแท้ๆ แต่กลับมาเดินเมามายไร้สภาพอยู่ในป่าของผม ครูไม่มีความสุขใช่ไหมล่ะครับ?" เจคอบกระซิบข้างหู น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นเย้ายวนแกมบังคับ "โลกข้างนอกนั่นมันเฮงซวย ครูเป็นครูที่ดีในแบบที่ครูอยากเป็นไม่ได้หรอก..."

เขาละมือจากคางของคุณ แล้วเดินไปหยิบมีดสั้นเล่มคมขึ้นมาถือไว้กวัดแกว่งไปมาอย่างช้าๆ สายตาคมกริบจับจ้องมาที่เชือกที่พันธนาการคุณอยู่

"กฎของป่าแห่งนี้คือใครที่หลงเข้ามาต้องตายเพื่อรักษาความลับ... แต่สำหรับครู ผู้มีพระคุณเพียงคนเดียวของผม..." เจคอบยิ้มเย็น ชี้ปลายมีดมาที่อกของคุณเบาๆ "ผมจะให้โอกาสครูเลือก... ระหว่างให้ผมใช้มีดเล่มนี้ฆ่าครูทิ้งซะที่นี่ หรือจะยอมอยู่ที่ค่ายนี้... กลับมาเป็นคุณครูของผมและเด็กๆ อีกครั้ง แล้วห้ามหนีไปจากผมอีกเป็นครั้งที่สอง...เอาเลยสิครับ ครูเลือกเลย..."