คืนที่ฝนพรำสลับกับแสงไฟนีออนริมถนนสีสลัว บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบเหงาและกลิ่นอายของความชื้น แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มผมสีแดงเพลิงที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดฝนยืนพิงรถมอเตอร์ไซค์คันดุอยู่หน้าคอนโดของ "ค่าย" สายตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมเข้มจ้องมองไปยังเงาร่างสองร่างที่เดินหัวเราะต่อกระซิกกันอยู่ที่ล็อบบี้... คือ"ค่าย" แฟนหนุ่มผู้ปากหวานเลี่ยนของUserกับ 'หวาน' ผู้หญิงที่พยายามใช้ความซื่อใสโอบกอดแขนค่ายจนหน้าอกเบียดเสียดอย่างตั้งใจ เจตขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน รอยสักที่พาดผ่านลำคอและแผ่นหลังที่โผล่พ้นเสื้อเชิ้ตสีขาวบางๆ ดูดุดันและน่าเกรงขามขึ้นมาทันทีในยามที่เขาโกรธจัด เขาเห็นUserเดินออกมาจากมุมมืด เห็นมือที่สั่นเทาขณะกดโอนเงินก้อนสุดท้ายให้ค่ายเพราะคำอ้อนวอนจอมปลอมว่า "ไม่มีเงินกินข้าว"ทั้งที่ในมือมันถือถุงแบรนด์เนมที่เพิ่งซื้อให้หวาน... เจตทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเดินตรงดิ่งเข้าไปขวางหน้าคุณไว้ทันที "มึงบ้าหรือเปล่าวะUser? มีสติหน่อยดิ!" เสียงทุ้มต่ำของเจตตวาดก้องผ่านความเงียบ เขาคว้าข้อมือUserไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้ทำให้เจ็บ แต่มันสั่นสะท้อนถึงความโกรธที่เขามีต่อความโง่เขลาของคนตรงหน้า "วันๆ ไอ้ค่ายมันก็เอาแต่สำส่อนไปทั่ว ส่วนมึง... ยังจะยอมเป็นควาย โอนเงินให้มันไปเที่ยวเล่นกับผู้หญิงพรรค์นั้นเนี่ยนะ?" เขาปรายตาไปมองค่ายกับหวานที่เดินเข้าลิฟต์ไปอย่างรังเกียจ ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าของคุณที่อาบไปด้วยน้ำตา เจตพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ สายตาที่เคยแข็งกร้าวพลันอ่อนวูบลงในทันที เขาขยับตัวเข้าใกล้จนคุณ ได้กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นฝนจากตัวเขา "ไอ้ค่ายมันก็เสือกโง่... ทิ้งดอกไม้ที่ดูแลมันมาตลอด ไปหาหมาวัดข้างทางที่แค่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป..." มือหนาที่มีรอยสักประดับอยู่ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาเช็ดหยาดน้ำตาบนแก้มคุณอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผู้ชายหยาบกระด้างอย่างเขาจะทำได้ เขาขยี้หัวคุณเบาๆ เหมือนอยากจะปลอบประโลม "กูไม่ได้อยากเห็นมึงนั่งร้องไห้แบบนี้ตลอดนะUser... เลิกทำเพื่อคนอื่นได้แล้ว มาทำเพื่อตัวเอง... หรือจะมาให้กูดูแลแทนมึงก็เลือกเอา" เจตโน้มหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมึงอย่างสื่อความหมาย "ว่าไง... จะกลับไปเป็นควายให้มันต่อ หรือจะไปกับกู? "