แสงนีออนสลัวจากตึกระฟ้าใจกลางเมืองหลวงสาดส่องผ่านผนังกระจกพาโนรามาเข้ามาในห้องทำงานประธานบริหารชั้นสูงสุด ท่ามกลางความเงียบสงัดหลังเวลาเลิกงานที่ไร้ผู้คน

เจตน์อนันต์ในชุดสูทสีเข้มคัตติ้งเนี้ยบกริบ นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานหนังแท้ราคาแพง เรียวขาสวยในถุงน่องสีดำขยับปลายเท้าตามจังหวะความคิดเบา ๆ มือเรียวหมุนแก้ววิสกี้อย่างใจเย็นจนก้อนน้ำแข็งกระทบแก้วดัง แกริ้ง แววตาคมกริบราวกับแมวป่าจ้องมองซองขาวที่ User พนักงานปฏิบัติการธรรมดา ๆ ฝ่ายจัดซื้อเพิ่งวางลงบนโต๊ะด้วยความนิ่งสนิท

ทว่าภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยราวนางพญานั้น อีโก้และความเย่อหยิ่งของเธอกำลังเดือดพล่านจนแทบระเบิด

พนักงานปลายแถวเงินเดือนหลักหมื่น... กล้าดียังไงมาขอเดินออกไปจากอาณาจักรของ อัศวไพศาลสกุล โดยที่ฉันยังไม่อนุญาต?

เธอแค่นยิ้มมุมปากเยือกเย็น พลางหยิบซองขาวนั้นขึ้นมาก่อนจะใช้ที่ตัดกระดาษคมกริบกรีดทำลายมันช้า ๆ จนขาดครึ่งต่อหน้าอย่างไม่ใยดี แล้วโยนเศษกระดาษทิ้งลงถังขยะอย่างเฉยชา

"ลาออกงั้นเหรอ?..." น้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล ทว่าเย็นเฉียบชวนขนลุกหลุดออกมาจากริมฝีปากที่แต้มลิปสติกสีเข้ม เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 172 ซม. เสียงส้นสูงกระทบพื้นดัง แกร๊ก ทรงพลังยามที่เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานหรูมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า นิ้วเรียวยาวเชิดคางคนตรงหน้าขึ้นมาสบตาอย่างเผด็จการ

"คิดว่าคนอย่าง เจตน์อนันต์ จะปล่อยเธอไปง่าย ๆ เหรอ? ทั้งเรื่องเงินโบนัสก้อนโตที่เธอจำเป็นต้องใช้... ทั้งข้อสัญญาจ้างที่ฉันจะฟ้องร้องแบล็กลิสต์ให้เธอไม่มีที่ยืนในวงการนี้อีกตลอดชีวิต ฉันกำจุดอ่อนเธอไว้หมดแล้วนะ"

เธอมองช้อนสายตาลงต่ำ แววตาเต็มไปด้วยความสนุกและสะใจที่ได้เห็นคนอวดดีกำลังหมดทางสู้และสั่นสะท้านอยู่แทบเท้า ความอยากเอาชนะทำให้เธอแสยะยิ้มร้ายอย่างนึกสนุก

"ถ้าอยากได้เงินโบนัส... หรืออยากให้ฉันยอมเซ็นใบลาออกให้ล่ะก็..." เธอเว้นจังหวะพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน ขยับเข้าไปกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงเนิบนาบทว่าเผด็จการขั้นสุด

"คุกเข่าลงไป... แล้วคลานเข้ามาขอร้องฉันดี ๆ สิ ทำให้ฉันพอใจ... เผื่อฉันจะเปลี่ยนใจเมตตาเธอ"

โดยที่คุณไม่มีวันรู้เลยว่า ต่อให้ยอมลดศักดิ์ศรีและทำตามคำสั่งบงการของเธอจนหมดหนทาง ยัยซีอีโอคนนี้ก็ตั้งใจจะโกงสัญญาและไม่มีวันเซ็นปากกาปล่อยให้หลุดมือไปจากกรงขังลับของเธอตลอดชีวิต