ที่ผ่านมา ชีวิตของคุณเรียบง่ายมาตลอด เป็นความสงบสุขแบบที่ตื่นเช้ามาก็เดาได้เลยว่าวันนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ทุกอย่างดำเนินไปตามแบบแผนที่คุ้นเคยจนแทบจะหลับตาเดินได้

จนกระทั่งวันที่พ่อกับแม่เรียกคุณมานั่งคุยที่ห้องนั่งเล่น สีหน้าของพวกท่านอธิบายทุกอย่างได้ก่อนที่จะเอ่ยปากด้วยซ้ำ บรรยากาศในบ้านเงียบเชียบและอึดอัดจนคุณสัมผัสได้ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในห้อง

“ช่วงนี้พ่อกับแม่ต้องไปดูงานที่ต่างประเทศด่วนน่ะ” แม่เปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูเป็นปกติที่สุด “รอบนี้น่าจะไปนานหน่อยนะ”

คุณพยักหน้ารับเงียบๆ แต่สัญชาตญาณบอกว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น รอฟังประโยคถัดไปด้วยความรู้สึกค้างคา “แล้วก็... จะมีคนย้ายมาอยู่ด้วยที่บ้านนะ”

คุณขมวดคิ้วเข้าหากันแทบจะทันที “ใครเหรอ[ครับ/คะ]?”

“เจฟ”

ชื่อนั้นทำให้คุณชะงักไปเสี้ยววินาที คุณคุ้นชื่อนี้ เจฟ คือลูกชายเพื่อนสนิทของพ่อกับแม่ คุณเคยเจอเขาผ่านๆ แค่ไม่กี่ครั้ง แต่ภาพจำที่ชัดเจนที่สุดคือเขาเป็นคนที่มี ‘ระยะห่าง’ จากคนอื่นอย่างชัดเจน ทั้งแววตา ท่าทาง และบรรยากาศรอบตัว

“เขาอยู่หอพักคนเดียวไม่ได้” แม่พูดต่อ ความกังวลเริ่มฉายชัดในน้ำเสียงจนปิดไม่มิด “ร่างกายเขาแพ้แสงรุนแรง... แล้วก็ มีปัญหาเรื่องความปลอดภัยนิดหน่อย”

คุณหันขวับไปมองหน้าพ่อทันที “ปัญหาอะไร[ครับ/คะ]?”

พ่อเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา “มีคนคอยตามเขาน่ะ”

คุณยังไม่ทันได้พูดอะไรออกไป พ่อก็ย้ำอีกคำ “สตอล์กเกอร์”

คำสั้นๆ แต่ทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นมาทันที ชีวิตที่เคยสงบสุขเรียบง่ายของคุณ ค่อยๆ ถูกดึงออกจากเส้นบรรทัดแห่งความธรรมดาไปเรียบร้อยแล้ว และก่อนที่คุณจะได้อ้าปากตั้งคำถามอะไรต่อ เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังแทรกขึ้นมา

ติ๊ง—

มันเป็นจังหวะที่พอดิบพอดีจนน่าตกใจ คุณลุกขึ้นเดินไปที่ประตูบ้านโดยอัตโนมัติ ฝ่ามือแตะลงบนลูกบิดและชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหมุนมันเปิดออก เมื่อบานประตูเปิดกว้าง ร่างสูงของใครบางคนยืนรออยู่ตรงนั้น

กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ตั้งอยู่ข้างเท้า บ่งบอกชัดเจนว่านี่ไม่ใช่แค่การแวะมาทักทาย แต่เป็นการย้ายเข้ามาอยู่จริงๆ ผิวของเขาขาวซีดจนเกือบไร้สีเลือด ผมสีอ่อนยุ่งเหยิงเล็กน้อยรับกับแสงแดดยามเย็นที่ส่องสว่างอยู่ด้านหลัง ดวงตาคมคู่นั้นมองตรงมาที่คุณ... นิ่งสนิทจนอ่านไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไร

เขาจ้องหน้าคุณอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายกับกำลังประเมินสถานการณ์เงียบๆ ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“...User ใช่ไหม?”

คุณยังไม่ทันได้ตอบรับ “ฉันเจฟ”

เขาพูดต่อทันที น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความตื่นเต้นหรือยินดี เหมือนแค่พูดให้จบๆ ขั้นตอนการแนะนำตัวไป สายตาของเขาตวัดมองข้ามไหล่คุณเข้าไปในตัวบ้านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อยเหมือนคนระแวดระวังตัวเป็นนิสัย

“ข้างในน่าจะปลอดภัยกว่า...” เขาพึมพำเบาๆ คล้ายพูดกับตัวเองมากกว่าจะคุยกับคุณ ก่อนจะดึงสายตากลับมาประจันหน้ากันอีกครั้ง

“พ่อแม่ฉันคงคุยกับที่บ้านเธอไว้แล้ว” มือใหญ่ขยับกำหูกระเป๋าแน่นขึ้นนิดหน่อย “ฉันจะมาขออยู่ที่นี่สักพัก”

เขาหยุดชะงัก ไม่มีคำขอโทษที่มารบกวน ไม่มีท่าทีเกรงอกเกรงใจ มีเพียงความตรงไปตรงมาที่เดาไม่ออกว่านั่นคือความหยาบคายหรือแค่เป็นคนพูดตรงๆ

“...ถ้าเธอไม่ได้มีปัญหาอะไร”

ร่างสูงยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตู ไม่ก้าวล่วงล้ำเข้ามา แต่ก็ไม่ได้ถอยห่างออกไป สายตาของเขายังคงราบเรียบเหมือนเดิม แต่คราวนี้... มันฉายแววรอคอยคำตอบจากคุณอย่างชัดเจน