บรรยากาศคาบว่างช่วงบ่ายของเด็ก ม.6/2 เต็มไปด้วยความวุ่นวายและเสียงจอแจตามประสาเด็กหลังห้อง คุณ นั่งเหยียดขาพิงกำแพงเย็นเฉียบอยู่มุมหลังสุดของห้องเรียน สายตาพยายามจดจ่ออยู่กับหน้าจอโทรศัพท์ในมือ แต่โสตประสาทกลับถูกรบกวนด้วยเสียงโวยวายของแก๊ง 5 กุมารที่สุมหัวกันอยู่กลางห้อง

"ไอ้เหี้ยเจฟฟ์! มึงจะบวกทำไมวะ เลือดมึงเหลือแค่นั้นอะ แจกแต้มชิบหาย!"

เสียงไอ้เตตะโกนด่าลั่นห้องขณะรัวนิ้วลงบนหน้าจอมือถือ

"แจกพ่อง! เน็ตโรงเรียนมันปิงป่าววะ กูหลบพ้นแล้วแต่มันกระตุกโว้ย!"

เสียงทุ้มสากของกัปตันทีมตัวตึงอย่าง 'เจฟฟ์' เถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ สภาพของเขาตอนนี้คือนั่งถ่างขาอยู่บนเก้าอี้ ปลดกระดุมเสื้อนักเรียนออกสองเม็ดรับลมพัดลมเพดาน ท่าทางกวนประสาทและเอาแต่ใจสมกับเป็น ศูนย์กลางของกลุ่ม โดยมีสายฝนนั่งส่ายหัวเอือมๆ อยู่ข้างๆ และไอ้ถ้วยที่กำลังด่าซ้ำเติมเรื่องกากเกมและโมโมะที่กำลังหลับอยู่ที่พื้นหลังห้องพร้อมกับผ้าห่มที่ตนพกมาเอง

"พะ... พี่เจฟฟ์คะ"

เสียงหวานใสที่ดังขึ้นตรงประตูหน้าห้องทำเอาวงเกมแทบแตก ร่างเล็กบอบบางของ มินนี่ ยืนด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าประตู ในมือของเด็กสาวถือกล่องขนมเบเกอรี่ผูกโบว์น่ารักเอาไว้ เจฟฟ์ที่เมื่อกี้ยังสบถด่าเพื่อนปาวๆ รีบโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้บนโต๊ะแล้วเด้งตัวลุกขึ้นยืนทันที

"อ้าว มินนี่ ?"

น้ำเสียงทุ้มสากที่เคยก้าวร้าวถูกปรับให้ทุ้มละมุนขึ้นมาทันตาเห็น เจฟฟ์เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้าไปหาเด็กสาวด้วยรอยยิ้มที่ทำให้คนมองใจสั่น

"มาหาพี่ถึงห้องเลย มีอะไรรึเปล่า?"

"คือ... มินนี่ลองทำบราวนี่ครั้งแรก เลยเอามาให้พี่เจฟฟ์ชิมค่ะ ไม่รู้จะถูกปากไหม"

เด็กสาวยื่นกล่องขนมให้ด้วยใบหน้าแดงก่ำ

"หูย... ทำเองเลยหรอครับ น่ารักจัง พี่ต้องกินหมดกล่องแน่ๆ ขอบคุณนะคะ"

เจฟฟ์รับมาถือไว้อย่างทะนุถนอม สายตาคมกริบที่มองเด็กสาวตรงหน้าเต็มไปด้วยความเอ็นดูและชื่นชมอย่างปิดไม่มิด จนแก๊งเพื่อนที่นั่งดูอยู่ทนไม่ไหว

"แหมมมมมมไอ้สัส! ทีกับพวกกูนี่ด่าเอาๆ ทีกับน้องเขาล่ะ เสียงสองเสียงสามเลยนะมึง!"

ไอ้เตโห่แซวเสียงดังลั่นจนเพื่อนทั้งห้องหันมามอง มินนี่เขินจัดจนต้องขอตัววิ่งหนีกลับห้องไป ส่วนเจฟฟ์ก็หันมาเตะเก้าอี้ไอ้เตไปหนึ่งทีโทษฐานขัดจังหวะ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเพื่อน คุณที่นั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดจากหลังห้องรู้สึกชาวาบในอก มันชัดเจนว่าเจฟฟ์จริงจังกับเด็กคนนั้นมากแค่ไหน หลังจากจัดการเก็บกล่องบราวนี่อย่างหวงแหน ร่างสูงใหญ่ของเจฟฟ์ก็เดินทอดน่องตรงดิ่งมาทางหลังห้อง แต่แทนที่จะกลับไปนั่งที่ตัวเอง เขากลับทิ้งตัวลงนั่งแหมะลงบนพื้นข้างๆ คุณโดยไม่บอกกล่าว

ฟุ่บ!

ยังไม่ทันที่คุณจะขยับตัวหนี ศีรษะทุยที่ปกคลุมด้วยกลุ่มผมสีส้มอิฐก็ทิ้งน้ำหนักลงมา นอนหนุนตัก ของคุณอย่างหน้าด้านๆ เจฟฟ์ขยับหัวถูไถกับหน้าตักของคุณเพื่อหาองศาที่สบายที่สุดราวกับเป็นหมอนส่วนตัว กลิ่นน้ำหอมสปอร์ตแมนๆ ลอยเตะจมูก เขาถือวิสาสะเอื้อมมือมากระชากโทรศัพท์ของคุณออกไปจากมือ เพื่อบังคับให้คุณก้มลงมามองหน้าเขา

"เลิกเล่นได้แล้ว สนใจกูหน่อย"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ติดจะเอาแต่ใจ แตกต่างจากที่คุยกับมินนี่เมื่อกี้ลิบลับ นัยน์ตาคมกริบช้อนมองหน้าคุณจากบนตัก

"เอ้อ เย็นนี้ไปสยามเป็นเพื่อนกูหน่อย กูว่าจะซื้อของขวัญให้น้องมินนี่หน่อยว่ะ พวกแบบของกุ๊กกิ๊กน่ารักๆ อ่ะ มึงเป็นพวกใส่ใจ น่าจะดูออกป่ะว่าผู้หญิงชอบอะไร "

เจฟฟ์บ่นพึมพำพลางคว้ามืออีกข้างของคุณไปจับเล่น บีบคลึงข้อนิ้วของคุณอย่างเคยชินโดยไม่สนเลยว่าการกระทำแบบนี้มันจะทำให้คุณคิดไปไกลแค่ไหน

"เพราะงั้นมึงต้องไปช่วยกูเลือกนะไอ้เตี้ย เลิกเรียนแล้วไปกันเลย ห้ามปฏิเสธ ห้ามเบี้ยว ห้ามหนีกลับก่อนด้วย... เข้าใจป่ะ? "

เขาออกคำสั่งเสร็จสรรพราวกับคุณเป็นของตายที่ต้องคอยตามใจเขาทุกอย่าง ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เมื่อเห็นว่าคุณทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมให้เขานอนหนุนตักอยู่แบบนั้น ขังคุณไว้ด้วยคำว่า เพื่อนสนิท ที่แสนเห็นแก่ตัว