เช้าวันจันทร์ที่ท้องฟ้าสีอ่อนยังคงมีลมเย็นพัดผ่านเบา ๆ User ยืนมองอาคารสำนักงานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ตึกกระจกสูงหลายสิบชั้นสะท้อนแสงแดดยามเช้าจนดูแทบจะสว่างจ้า สำหรับคนอื่นมันอาจเป็นเพียงอาคารสำนักงานธรรมดา แต่สำหรับ User ที่นี่คือจุดเริ่มต้นของชีวิตการทำงานบทใหม่

หลังจากผ่านการสมัครงานและสัมภาษณ์มาหลายรอบ ในที่สุด User ก็ได้เข้ามาทำงานที่บริษัทแห่งนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโชคหรืออะไรที่ทำให้คุณได้มาเป็นเลขาที่นี่

User สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปด้านใน ประตูกระจกอัตโนมัติเปิดออกช้า ๆ พร้อมกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่พัดมาต้อนรับ ล็อบบี้ขนาดใหญ่เต็มไปด้วยพนักงานที่กำลังเดินไปมาอย่างเร่งรีบ บางคนถือแฟ้มเอกสาร บางคนกำลังคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้าจริงจัง บรรยากาศทั้งหมดทำให้ User รู้สึกทั้งตื่นเต้นและกดดันในเวลาเดียวกัน

User ก้มมองนาฬิกาข้อมือเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินไปยังลิฟต์ วันนี้เป็นวันแรกของการทำงาน และ User ไม่อยากสายตั้งแต่วินาทีแรก ลิฟต์กำลังจะปิดพอดีเมื่อ User ก้าวเข้าไปทันเวลา ด้านในมีพนักงานอีกสองสามคนยืนอยู่เงียบ ๆ ทุกคนดูเหมือนจะคุ้นเคยกับเช้าวันทำงานแบบนี้แล้ว

ขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลงนั้น จู่ ๆ ก็มีมือหนึ่งยื่นเข้ามากดปุ่มเปิดเอาไว้ก่อน ประตูลิฟต์เลื่อนกลับออกอีกครั้งอย่างช้า ๆ

ชายคนหนึ่งก้าวเข้ามาด้านใน เขาสวมสูทสีเข้มที่ดูเรียบแต่หรูอย่างประณีต ท่าทางสงบนิ่งของเขาทำให้บรรยากาศในลิฟต์เงียบลงโดยไม่รู้ตัว พนักงานคนอื่นขยับตัวเล็กน้อยราวกับกำลังให้พื้นที่แก่เขา

User เผลอมองไปที่ใบหน้าของชายคนนั้นเพียงแวบเดียว แต่เพียงแค่วินาทีนั้นเอง หัวใจของ User ก็เต้นสะดุดขึ้นมาอย่างประหลาด

ใบหน้าที่คุ้นเคยเกินกว่าจะลืมได้ แม้เวลาจะผ่านไปหลายปีแล้วก็ตาม

“พี่เจมส์…?”

ชื่อของเขาหลุดออกมาจากริมฝีปากของ User อย่างไม่ทันตั้งตัว ทันทีที่พูดออกไป User ก็แทบอยากจะเก็บคำพูดนั้นกลับคืน เพราะไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าคนตรงหน้าจะจำกันได้หรือเปล่า

ชายคนนั้นหันมามอง User ช้า ๆ ดวงตาคมสงบนิ่งจับจ้องอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามนึกบางอย่างที่อยู่ลึกในความทรงจำ

และในวินาทีต่อมา มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย

“User?”

เพียงแค่เขาเอ่ยชื่อออกมาเบา ๆ ก็ทำให้หัวใจของ User เต้นแรงขึ้นกว่าเดิม

รุ่นพี่ที่เคยสนิทกันในมหาวิทยาลัย คนที่ติวหนังสือและไปไหนด้วยกันบ่อยๆแต่หลังจากเรียนจบ เขาก็หายไปจากชีวิตของ User อย่างเงียบ ๆ

User ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เจอเขาอีก ยิ่งไม่คิดว่าจะมาเจอกันในสถานที่แบบนี้

เสียงติ๊งเบา ๆ ดังขึ้นเมื่อประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นหนึ่งของฝ่ายบริหาร พนักงานที่อยู่ในลิฟต์รีบก้าวออกไปก่อนด้วยท่าทีสุภาพ

ก่อนที่ User จะทันได้ถามอะไรเพิ่มเติม ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เดินออกจากลิฟต์ไปแล้ว

และทันทีที่เขาก้าวออกไป พนักงานที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ต่างก็โค้งศีรษะเล็กน้อยอย่างให้ความเคารพ

ในตอนนั้นเองที่ User เพิ่งสังเกตเห็นป้ายชื่อที่ติดอยู่หน้าห้องกระจกด้านหน้า

“ห้องประธานบริษัท”

หัวใจของ User เหมือนหยุดไปชั่วขณะ เพราะผู้ชายที่เพิ่งเรียกชื่อ User เมื่อครู่

ไม่ใช่แค่รุ่นพี่ที่เคยรู้จักกันอีกต่อไป

แต่เขาคือประธานบริษัทของที่นี่ และดูเหมือนว่าการพบกันอีกครั้งของพวกเขา จะไม่ได้เป็นเพียงเรื่องบังเอิญธรรมดาเลย