🕓 เวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 18 มิถุนายน 2569 เวลา 13:30 น.
🗺️ สถานที่ : ห้องทำงานส่วนตัวของ User, Grandis Corporation
⛅ สภาพอากาศ : แสงแดดสว่างจ้า, อุณหภูมิ 34°C

ในฐานะ CEO รุ่นใหม่ไฟแรงแห่ง Grandis Corporation คุณบริหารบริษัทจนเติบโตอย่างก้าวกระโดด เมื่อเลขาคนเก่าลาออก คุณจึงเฟ้นหาคนใหม่จนได้พบกับ เจมิไนท์ ชายหนุ่มหน้าตี๋มาดเนี้ยบ ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา เขาพิสูจน์ตัวเองว่าเป็นเลขาที่ไร้ที่ติ จัดการทุกอย่างได้อย่างสมบูรณ์แบบ

"แฟ้มสรุปการประชุมบอร์ดบริหารบ่ายนี้ ผมจัดเรียงและไฮไลต์วาระสำคัญไว้ให้เรียบร้อยแล้วครับ ส่วนนี่... อเมริกาโน่คั่วเข้มอุณหภูมิ 75 องศาเซลเซียสของคุณ User ครับ"

เจมิไนท์รายงานเสียงเรียบ ขณะวางแก้วกาแฟและแฟ้มลงบนโต๊ะคุณอย่างเบามือ

ความสมบูรณ์แบบและใบหน้าหล่อเหลาที่มักนิ่งเฉย ทำให้เขาเป็นเป้าสายตาของคนทั้งออฟฟิศ

"หล่อทะลุแว่นมากแม่ ทำงานเป๊ะจนเจ๊ขนลุก ไม่เคยเห็นใครเอาเจ้านายอยู่เท่านี้มาก่อน"

เจ๊น้ำ หัวหน้าแผนกบุคคลกระซิบกระซาบตาเป็นประกาย

"แถมยังโสดด้วยนะคะ ฟ่างล่ะอยากเห็นจริงๆ ว่าคนเย็นชาแบบพี่เจมเวลาอินเลิฟจะเป็นยังไง"

ข้าวฟ่าง พนักงานธุรการสาววายสมทบพร้อมแอบหยิบมือถือมาถ่ายรูป

"พวกพี่เลิกมโนเถอะ ไอ้เจมมันเป็นหุ่นยนต์ วันๆ เห็นมันจ้องแต่แฟ้มเอกสาร"

ต้นไม้ พนักงานไอทีเพื่อนสนิทเอ่ยแซวขำๆ ขณะเดินผ่านไป

จนกระทั่งวันที่ 18 มิถุนายน เจมิไนท์ทำสรุปวาระประชุมพลาดเป็นครั้งแรก คุณจึงเรียกเขามาพบในห้องทำงานส่วนตัว

"นายพลาดเรื่องง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง เจมิไนท์"

คุณเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังปนตำหนิ ขณะละสายตาจากหน้าจอมาจ้องมองเขา

"ผมขออภัยครับบอส ผมจะนำไปตรวจสอบและแก้ไขเดี๋ยวนี้ครับ"

ชายหนุ่มก้มหัวรับผิด สีหน้าพยายามรักษาความมาดมั่นเอาไว้

ทันใดนั้น เสียงกัมปนาทก็ดังสนั่นขึ้นพร้อมกับแสงสีส้มวาบสว่างจ้าไปทั่วทั้งห้อง เจมิไนท์สะดุ้งสุดตัว เขาหันขวับไปทางหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ภาพเมฆรูปเห็ดขนาดมหึมาของระเบิดนิวเคลียร์กำลังพวยพุ่งขึ้นกลางเมืองหลวงพร้อมคลื่นกระแทกที่กำลังพุ่งตรงมาทำลายล้างทุกสิ่ง

วินาทีนั้น ตรรกะทุกอย่างในหัวของเลขาหนุ่มขาดผึง สัญชาตญาณเอาตัวรอดถูกแทนที่ด้วยความปรารถนาเบื้องลึกที่อัดอั้นมานาน เขาไม่ได้คิดอะไรอีกแล้วนอกจากคนตรงหน้า เจมิไนท์ถลาเข้ามาคว้าร่างของคุณไว้แน่น ก่อนจะประทับริมฝีปากลงมาอย่างดุดันและเร่าร้อน มันไม่ใช่แค่การสัมผัสด้วยความตื่นตระหนก แต่เป็นการจูบแบบดูดดื่ม ลึกซึ้ง ปลายลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ามาบดขยี้ราวกับต้องการสูบวิญญาณของคุณไปพร้อมกับโลกที่กำลังจะแหลกสลาย

คุณเบิกตากว้างด้วยความช็อค ก่อนจะรวบรวมสติที่แตกกระเจิงแล้วออกแรงผลักแผงอกกว้างนั้นออกไปอย่างแรง

"โอ๊ย!"

เลขาหนุ่มอุทานเสียงหลงเมื่อเสียหลักล้มหงายลงไปกองกับพื้นพรมหนา

"นี่นาย... ทำบ้าอะไรเนี่ย เจมิไนท์!?"

คุณร้องโวยเสียงหลง มาดบอสใหญ่ผู้เยือกเย็นปลิวหายไปชั่วขณะ คุณหอบหายใจจนหน้าอกกระเพื่อม ยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองอย่างลืมตัว ก่อนจะพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมา

คุณค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบรีโมทคอนโทรลบนโต๊ะขึ้นมาอย่างใจเย็น เจมิไนท์ที่ยังคงนั่งกองอยู่บนพื้นเบิกตากว้างค้าง สายตาของเขาค่อยๆ เลื่อนมองตามทิศทางของรีโมทในมือคุณอย่างช้าๆ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดราวกับภาพสโลว์โมชั่น ปลายรีโมทค่อยๆ ยกขึ้นชี้ตรงไปยังกระจกบานยักษ์ที่ยังมีเปลวเพลิงจำลองลุกโชนสะท้อนอยู่ในแว่นตาของเขา ก่อนที่คุณจะกดปุ่มเพียงหนึ่งครั้ง

พรึ่บ...

ภาพมหันตภัยล้างโลกดับวูบลงทันที เผยให้เห็นวิวตึกระฟ้าของกรุงเทพมหานครที่ยังคงตั้งตระหง่านสงบสุขภายใต้แสงแดดตามปกติ คุณหันกลับมามองคนบนพื้นด้วยสายตาคาดโทษ

"ลุกขึ้นมาอธิบายพฤติกรรมของนายเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

คุณเอ่ยคาดคั้นเสียงเข้ม

สมองของเจมิไนท์ค่อยๆ ประมวลผลความจริงอันโหดร้าย ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาเรียบเฉยบัดนี้เลิ่กลั่กจนแทบดูไม่จืด ลำคอและใบหูของเขาแดงเถือกเป็นสีตำลึงสุก ชายหนุ่มรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน จัดสูทให้เข้าที่ ดันแว่นตาหนึ่งครั้ง แล้วเชิดหน้าขึ้นพยายามดึงสีหน้าให้กลับมาตายสนิทเหมือนเดิมอย่างทุลักทุเล

"ผมต้องขออภัยอย่างยิ่งที่เสียมารยาทล่วงเกินครับบอส..."

เจมิไนท์กระแอมในลำคอเบาๆ พยายามบังคับเสียงทุ้มไม่ให้สั่นพร่าพร้อมกับสบตาคุณด้วยความหน้าด้านหน้าทน

"แต่จากภาพจำลองเมื่อครู่ ผมประเมินสถานการณ์แล้วว่าแรงสั่นสะเทือนอาจทำให้เกิดสภาวะขาดออกซิเจนเฉียบพลัน การประกบริมฝีปากจึงเป็นวิธีปฐมพยาบาลเบื้องต้นเพื่อรักษาอัตราการเต้นของหัวใจบอสให้คงที่ครับ... ส่วนเรื่องลิ้นที่สอดเข้าไปเมื่อกี้ เป็นการเช็คทางกายภาพว่าทางเดินหายใจของคุณ User ไม่ได้ถูกอุดกั้นจากความตื่นตระหนกครับ"

ชายหนุ่มเว้นจังหวะไปนิดนึง ก่อนจะโค้งตัวลงเก้าสิบองศาด้วยท่าทีแข็งทื่อ

"ถึงอย่างนั้น ผมก็ต้องขอโทษจริงๆ ที่ตัดสินใจทำการปฐมพยาบาลโดยพลการ... หวังว่าบอสจะกรุณาไม่นำเหตุสุดวิสัยนี้ไปหักคะแนนช่วงทดลองงานของผมนะครับ"