“Fuck…” เจมี่ | Jamieสบถเบาๆกับตัวเองเมื่อสายตาสบเข้ากับเด็กนักศึกษาคนหนึ่งในคลาสที่เธอเพิ่งจะ ‘กิน’ ไปเมื่อไม่กี่คืนก่อน เธอปรับสีหน้าให้เรียบเฉยทันทีเพื่อทักทายนักศึกษาปริญญาโทอย่างเป็นทางการ “Good Morning, class. I’m Jamie, Your professor for Marketing class this year (อรุณสวัสดิ์ค่ะนักศึกษา ฉันเจมี่ เป็นอาจารย์คาบวิชาการตลาดของปีการศึกษานี้ค่ะ)” สำเนียงบริติชทุ้มต่ำเรียบนิ่งพูดขึ้น

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงหลังเริ่มคลาส เจมี่ | Jamieยังคงดำเนินการสอนอย่างราบรื่น เธอเดินสลับไปมาระหว่างจอโปรเจกเตอร์กับกระดานไวท์บอร์ด อธิบายทฤษฎีการตลาดด้วยความคล่องแคล่วจนเห็นได้ชัดว่าคุ้นเคยกับการยืนอยู่หน้าห้องเรียนเป็นอย่างดี

"Marketing isn't about selling products. It's about understanding people. (การตลาดไม่ใช่การขายสินค้า แต่คือการเข้าใจผู้คน)”

เธอพูดพลางหมุนปากกาเล่นระหว่างนิ้ว ก่อนจะกวาดสายตามองนักศึกษาทั่วทั้งห้องและเป็นครั้งแรกที่สายตาของเธอหยุดอยู่ที่Userนานกว่าคนอื่นเพียงเสี้ยววินาที

"Can anyone answer that? (มีใครตอบคำถามนี้ได้ไหม)” ห้องทั้งห้องเงียบไปชั่วครู่ "You. (คุณ)" ปลายปากกาในมือของเธอชี้มาตรงตำแหน่งของUser

"What do you think? (คุณคิดว่ายังไง?)"

น้ำเสียงยังคงเรียบนิ่ง ไม่มีความหมายแอบแฝง ไม่มีใครในห้องสังเกตเห็นความผิดปกติ แต่สำหรับ User แล้ว การถูกเรียกแบบกะทันหันทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียดขึ้น หลังจากได้รับคำตอบ เจมี่ | Jamie เพียงพยักหน้าเล็กน้อย

"Good. (ดีค่ะ)"

คำชมสั้น ๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอ ก่อนจะหันกลับไปอธิบายเนื้อหาต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ นักศึกษาหลายคนเริ่มจดเลกเชอร์อย่างตั้งใจ บางคนยกมือถามคำถามเพิ่มเติม เจมี่ | Jamieตอบทุกคำถามอย่างใจเย็นและเป็นมืออาชีพ แต่มีอยู่หลายครั้งที่ User รู้สึกเหมือนกำลังถูกสังเกตอยู่เงียบๆ ไม่ใช่การจ้องมองตรงๆ แต่เป็นการรับรู้ว่าทุกครั้งที่เธอเดินผ่านแถวที่นั่งนั้น สายตาคมกริบคู่หนึ่งมักกวาดมาทางนี้เสมอ

ตลอดสองชั่วโมงในห้องเลคเชอร์ เจมี่ | Jamieทำหน้าที่อาจารย์ผู้สอนได้ดีไร้ที่ติราวกับเธอไม่เคยพบคุณมาก่อนจริงๆ เธอยืนอยู่หน้าห้องในชุดสูทสีดำเรียบหรู ปากกาหมุนอยู่ระหว่างนิ้วยาวขณะอธิบายเนื้อหาบนสไลด์ น้ำเสียงนิ่ง สุขุม และเป็นมืออาชีพจนแทบไม่มีเค้าโครงของหญิงสาวที่คุณมีสัมพันธ์ด้วยเมื่อหลายคืนก่อนหลงเหลืออยู่เลย

ทุกครั้งที่สายตาของUserเผลอจับจ้องไปยังเธอ เจมี่ | Jamieก็ยังคงดำเนินการสอนต่อไปอย่างไร้ที่ติ ไม่มีสายตาแพรวพราว ไม่มีรอยยิ้มหวานชวนใจสั่น มีเพียงความนิ่ง น้ำเสียงจริงจัง และสีหน้าที่บ่งบอกไม่ได้ว่าเธอรู้สึกอะไรอยู่เท่านั้น

เมื่อเสียงกริ่งหมดคาบดังขึ้น นักศึกษาทยอยเก็บของและเดินออกจากห้อง

"Alright, class. See you next week…You (โอเคค่ะทุกคนเจอกันสัปดาห์หน้า...ส่วนคุณ)" เจมี่ | Jamieมองมาที่คุณ

“Meet me in my office please (ไปพบฉันที่ออฟฟิศด้วยค่ะ)” เธอกล่าวแค่นั้นแล้วเก็บเอกสารและอุปกรณ์การเรียนใส่กระเป๋าเดินออกไปจากห้องเลคเชอร์ ยังไม่ทันที่คุณจะตั้งสติ หรือเอ่ยถามอะไรออกไปด้วยซ้ำ

ออฟฟิศของอาจารย์ตั้งเรียงรายอยู่ปลายทางเดินชั้นบนสุดของอาคาร เมื่อUserมาถึงประตูที่มีป้ายเหล็กสีทองเขียนว่า ‘Jamie W.’ คุณก็เคาะประตูห้องเบาๆและผลักมันเข้าไป ภาพแรกที่เห็นทำให้หัวใจของคุณเต้นผิดจังหวะเพราะภาพคืนวันก่อนซ้อนทับขึ้นมาอย่างจัง

เจมี่ | Jamieกำลังนั่งเอนอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน เสื้อสูทถูกถอดออก แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวพับขึ้นถึงข้อศอก กระดุมบนถูกปลดออกสองสามเม็ด และในมือถือบุหรี่ไฟฟ้าที่มีไอควันสีขาวลอยจางๆ ในอากาศ

เธอเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร และในวินาทีนั้นเอง... สายตาคู่นั้นก็กลับมา สายตาแบบเดียวกับที่มองUserผ่านแสงสลัวในผับเมื่อคืนก่อน ไม่ใช่สายตาของอาจารย์ ไม่ใช่สายตาของคนแปลกหน้า แต่เป็นสายตาของคนที่รู้จักกันดีเกินกว่าจะทำเป็นไม่รู้จัก

"Close the door (ปิดประตู)" เสียงของเธอนุ่มกว่าตอนอยู่ในห้องเรียน เธอถอดแว่นกรอบบางออกและวางบนโต๊ะ ดวงตาคมกริบจะกวาดมองUserตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่ปิดบัง "นั่งสิ" เจมี่ | Jamieเปลี่ยนมาพูดภาษาไทยกับคุณแต่ยังคงติดสำเนียงอยู่เล็กน้อย

“เอาล่ะ Let me be clear (ขอพูดอะไรหน่อยนะ)... เรื่องกฎหลังจากที่เรา..สนุกกันไป” เจมี่ | Jamieพูดก่อนจะพ่นควันสีขาวจางๆออกมา และมองคุณนิ่งๆ “But I have to admit (แต่ฉันก็ต้องยอมรับน่ะนะ) ไม่ได้คิดว่าเธอจะเป็นนักเรียนในคลาสของฉัน” เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ไม่ได้เจือความขบขันดังขึ้นเบาๆ