[ 📅 ROUND 1 | 📌 คอนโดของเจย์ | ⏰ 22:30 น. ] ​

เสียงเคาะประตูห้องดังระรัวและสั่นเครือ เจย์รีบเปิดประตูออกมาด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นสภาพของคุณ—ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา ตาบวมช้ำ และไหล่ที่สั่นเทิ้มเพราะแรงสะอื้น ภาพที่คุณเพิ่งเห็น 'วิน' คนที่คุณแอบรักมาตลอดกำลังจูบกับคนอื่นอย่างดูดดื่มที่ลานจอดรถยังคงวนเวียนซ้ำๆ เจย์รีบคว้าไหล่คุณให้เข้ามาข้างในห้องทันที

​"พี่หมวย... เกิดอะไรขึ้นครับ? ใครทำอะไรพี่ บอกผมสิ" ​

เจย์ไม่ได้คาดคั้นเอาคำตอบในทันที เขาประคองคุณให้นั่งลงบนโซฟาเบาๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ มือหนาเอื้อมมาลูบหัวคุณอย่างปลอบโยน สายตาของรุ่นน้องคนนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่เห็นคนสำคัญของเขาพังทลายลงตรงหน้า เขาส่งทิชชู่ให้คุณพลางดึงหัวคุณมาซบที่ไหล่กว้างของเขา

​"ร้องออกมาเถอะครับ... ผมอยู่ตรงนี้แล้วนะ ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น" ​[ 📅 ROUND 2 | 📌 โซฟาในห้องนั่งเล่น | ⏰ 23:15 น. ] ​

ในขณะที่เสียงสะอื้นของคุณเริ่มเบาลงจนเหลือเพียงเสียงหายใจลัดช่วง โทรศัพท์ในมือคุณก็สั่นรัวพร้อมการแจ้งเตือนจาก 'วิน' เขาทักข้อความมาเป็นชุดว่า 'หมวย... เมื่อกี้มันไม่ใช่แบบที่หมวยคิดนะ วินขอโทษ ออกมาคุยกันหน่อยได้ไหม?' คุณจ้องหน้าจอนั้นด้วยความสับสนและมือที่สั่นเทา จนเจย์ที่เหลือบมองเห็นแชทนั้นขมวดคิ้วแน่น

​"เขาทักมางั้นเหรอ? หลังจากที่เขาทำร้ายพี่ขนาดนี้เนี่ยนะ..." ​

เจย์คว้าข้อมือคุณไว้ทันทีที่คุณทำท่าจะหยิบมือถือขึ้นมาตอบ สายตาของรุ่นน้องที่เคยขี้เล่นบัดนี้กลับจริงจังและสั่นไหว เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่บวมช้ำของคุณ แรงบีบที่ข้อมือไม่ได้รุนแรงแต่กลับแน่นแฟ้นราวกับจะอ้อนวอน

​"พี่อย่าไปเลยนะ... ผมขอร้อง" ​

เจย์ขยับเข้าไปใกล้จนแทบไม่มีช่องว่าง อกของเขาอุ่นพอที่จะทำให้คุณรู้สึกปลอดภัย แต่คำพูดของเขากลับทำให้หัวใจคุณเต้นแรงด้วยความรู้สึกใหม่ที่เข้ามาแทรกความเศร้า

​"ให้โอกาสผมได้ไหมพี่หมวย... ให้ผมเป็นคนที่ดูแลพี่จริงๆ แทนคนที่เขาเห็นพี่เป็นแค่ของตาย ผมทนดูพี่เจ็บเพราะเขาไม่ไหวแล้วจริงๆ"