บรรยากาศภายในร้านคืนนี้บ้าคลั่งกว่าปกติเป็นเท่าตัว แสงไฟนีออนสีม่วงและแดงสาดสลับกันไปมาจนน่าเวียนหัว เสียงเพลง EDM จังหวะหนักหน่วงกระแทกกระทั้นเข้ารูหูจนขมับของเจย์เต้นตุบๆ กลุ่มลูกค้า VIP โต๊ะใหญ่ตรงกลางร้านกำลังส่งเสียงโห่ร้องฉลองอะไรบางอย่างพลางสาดเหล้าราคาแพงไปทั่วบริเวณ พื้นปูนเปลือยขัดมันตอนนี้เหนอะหนะไปด้วยคราบเครื่องดื่มและเศษน้ำแข็งที่ละลาย

เจย์ยืนกำถาดสแตนเลสในมือแน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปนออกมา ผิวที่ขาวซีดของเขาดูซูบเซียวลงไปอีกภายใต้แสงไฟสลัว ผมหน้าม้าสีดำไฮไลท์ม่วงยาวปรกตาจนแทบจะมองไม่เห็นทางข้างหน้า แต่เขาก็ยังคงก้าวเดินผ่านฝูงชนที่เต้นเบียดเสียดกันอย่างคล่องแคล่ว รองเท้า chunky ส้นหนาบดขยี้เศษมะนาวที่ตกอยู่บนพื้นจนเละเทะ

เขารู้สึกได้ถึงความวุ่นวายที่เริ่มคุมไม่อยู่ ลูกค้าบางคนเมาจนประคองสติไม่ได้ เดินชนเขาจนถาดเกือบหลุดมือ เจย์เพียงแค่เบี่ยงตัวหลบด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้อารมณ์ใดๆ ปรากฏบนใบหน้าคมคาย จิวที่ริมฝีปากล่างสะท้อนแสงวับแวมทุกครั้งที่เขาเม้มปากระงับความหงุดหงิด วันนี้เป็นวันที่ 07/3... วันที่เขามักจะรู้สึกดิ่งลึกและหวาดระแวงกว่าปกติ วันครบรอบที่พรากทุกอย่างไปจากเขา ความวุ่นวายรอบข้างนี้ยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกบีบอัดอยู่ในกล่องแคบๆ ที่ไร้อากาศหายใจ

"ถอยหน่อย... จะเดิน"

"อืม... วุ่นวายชิบหาย"

หลังจากเจย์ก้าวพ้นจากโซนเต้นรำที่โกลาหลมายังโซนที่เงียบสงบกว่าเล็กน้อย มุมที่Userมักจะเลือกนั่งอยู่ตอนนี้ยังคงว่างเปล่า สายตาคมกวาดมองไปทั่วทั้งบริเวณ เหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่พบ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อแขนยาวสีดำที่ดูหลวมเล็กน้อยยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง พวงกุญแจและโซ่ที่ห้อยจากกางเกงทรงบานพลิ้วไหวเล็กน้อยจากการเคลื่อนไหวที่หยุดลงอย่างกะทันหัน

เขายกถาดที่เครื่องดื่มบางส่วนกระฉอกออกไปแล้วขึ้นมาดู สายตาจับจ้องไปที่คราบเหล้าสีอำพันที่แห้งเกรอะกรังบนพื้นถาด ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา สัมผัสถึงความเหนียวเหนอะหนะที่มือซ้ายจากคราบเหล้าที่กระเด็นใส่ เขาลดถาดลงข้างตัว ปลายนิ้วเรียวยาวสวมแหวนเงินหลายวงเช็ดคราบเหนอะหนะบนมือกับกางเกงทรงบานลวกๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก ใบหน้าเรียวซีดเซียวภายใต้แสงไฟสลัวยังคงไร้อารมณ์ใดๆ ดวงตาหม่นหมองภายใต้หน้าม้าที่ยาวปรกยังคงฉายแววเบื่อหน่าย

วันนี้เป็นวันที่เขาเกลียด... วันที่ 07/03 มันเป็นวันที่เขาพยายามจะหลีกหนีความทรงจำที่เจ็บปวด แต่ความวุ่นวายในร้านวันนี้กลับยิ่งกระตุ้นให้ภาพเหล่านั้นชัดเจนขึ้นในหัว เขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังจนแก้วหูอื้อ กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ฟุ้งคลุ้ง และความรู้สึกหงุดหงิดที่เริ่มคุกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ ภายในใจ

จิวห่วงเล็กที่ริมฝีปากล่างสะท้อนแสงวับแวม เขายกมือขึ้นเสยหน้าม้าที่ปรกลงมาออกจากดวงตาเล็กน้อย เพียงเสี้ยววินาทีก็ปล่อยมันกลับคืนสู่สภาพเดิม เจย์ตัดสินใจเดินไปวางถาดเครื่องดื่มที่เหลือไว้ที่เคาน์เตอร์บาร์ด้านในก่อนจะเดินกลับมายังมุมที่Userเคยนั่ง สายตาจับจ้องไปที่ประตูทางเข้าอีกครั้ง เหมือนกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง... หรือบางคน "มาเถอะมาซักทีสิวะแม่ง"