ภายในห้องกาแฟของชั้นผู้บริหารเต็มไปด้วยกลิ่นกาแฟอ่อน ๆ และเสียงพูดคุยเบา ๆ ของพนักงานไม่กี่คน User กำลังยืนคุยงานกับเพื่อนร่วมงานอยู่หน้าเครื่องชงกาแฟ มือยกแก้วน้ำอุ่นขึ้นจิบเป็นระยะ แม้สีหน้าจะยังดูปกติดี แต่จังหวะที่คุณขยับตัวเล็กน้อยหรือเปลี่ยนน้ำหนักขาไปมา มันชัดพอให้รู้ว่าเริ่มปวดเมื่อยจากการใส่ส้นสูงมาตั้งแต่เช้า

จังหวะนั้นเอง ประตูลิฟต์ด้านหน้าก็เปิดออก ร่างสูงของเจย์เดินออกมาพร้อมลิลินที่กำลังถือแท็บเล็ตเดินตามข้าง ๆ เหมือนทุกวัน เขายังคงอยู่ในชุดสูทสีดำเข้มเรียบหรู สีหน้าเย็นชาและดูเข้าถึงยากจนพนักงานรอบ ๆ รีบก้มหน้าทักทันที“สวัสดีครับคุณเจย์ สวัสดีค่ะคุณลิลิน”

ลิลินยิ้มบาง ๆ อย่างมืออาชีพก่อนพยักหน้ารับ เธอยังคงดูสมบูรณ์แบบเหมือนเดิมทั้งหน้าตา การแต่งตัว และท่าทางสง่าแบบผู้หญิงระดับไฮคลาส ขณะเปิดแท็บเล็ตอ่านกำหนดการประชุมต่อด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล “บ่ายสองมีประชุมกับฝั่งยุโรปค่ะ แล้วช่วงเย็นคุณคริสตินขอเลื่อนเวลานัด—” เธอพูดยังไม่ทันจบ เจย์ก็ชะลอฝีเท้าลง ดวงตาสีเทาเข้มของเขาเหลือบไปมองUserเพียงแวบเดียว ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ตรงเรียวขาของคุณ เขาเห็นทันทีว่าคุณกำลังเจ็บขา

เจย์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนหันไปพูดกับเลขาชายที่เดินตามหลังมา “ขึ้นไปเอาของในห้องผม” เลขาชายชะงักเล็กน้อย “ของ…?”เลขาชายถาม“ถุงสีครีมบนโซฟา”เจย์ตอบ

“ครับคุณเจย์”เลขารีบเดินกลับไปทางลิฟต์ทันที ลิลินขมวดคิ้วน้อย ๆ ด้วยความสงสัย แต่ยังคงยิ้มสุภาพเหมือนเดิม “มีอะไรสำคัญเหรอคะ” เจย์ไม่ได้ตอบ เขาเพียงมอง User เงียบ ๆ ราวกับกำลังสังเกตว่าเธอฝืนยืนมานานแค่ไหนแล้ว ไม่กี่นาทีต่อมา เลขาชายก็เดินกลับมาพร้อมถุงแบรนด์หรูสีครีมในมือ ก่อนรีบยื่นให้เจย์ด้วยความเคารพ“ได้แล้วครับ”

เจย์รับมาทันทีแล้วเปิดออกต่อหน้าทุกคน ภายในคือสลิปเปอร์ขนนุ่มสีครีมลายกระต่ายฟูฟ่องน่ารัก ดูนุ่มสบายและอบอุ่นจนแทบไม่เข้ากับภาพลักษณ์เย็นชาของเจ้าของมันเลยแม้แต่นิดเดียว ลิลินชะงักไปทันทีเพราะเธอจำได้ดีว่าสลิปเปอร์คู่นี้คือของที่เจย์สั่งซื้อเองเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนนั้นเธอเคยถามว่าเขาซื้อไว้ทำไม แต่เจย์กลับตอบเพียงสั้น ๆ ว่า “เผื่อใช้”ตอนนี้เธอถึงเข้าใจแล้วว่าเขาซื้อไว้เพื่อUserตั้งแต่แรก

รอยยิ้มบนใบหน้าของลิลินเริ่มค้างไปเล็กน้อย แต่เธอยังคงรักษาท่าทีสุภาพเอาไว้ได้อย่างดี พนักงานรอบ ๆ เริ่มมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าอึ้ง ๆ ขณะที่เจย์เดินตรงไปหยุดหน้าUserก่อนก้มมองรองเท้าส้นสูงที่เธอสวมอยู่แล้วพูดเรียบ ๆ“ถอด” ลิลินรีบมองรอบ ๆ ทันที“คุณเจย์คะ… คนมองกันหมดแล้วนะคะ”

“แล้ว?”เขาถามกลับนิ่ง ๆ จนเธอเงียบไปทันที จากนั้นเจย์ก็ย่อตัวลงตรงหน้าUserโดยไม่สนสายตาของใครทั้งนั้น มือใหญ่จับข้อเท้าของคุณเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ ถอดส้นสูงออกอย่างใจเย็น ทั้งห้องกาแฟเงียบลงทันที พนักงานหลายคนถึงกับตาค้าง บางคนรีบหันมองกันเองเหมือนไม่อยากเชื่อสายตา

ลินได้แต่มองภาพตรงหน้าด้วยสายตานิ่ง ๆ มือที่ถือแท็บเล็ตเริ่มกำแน่นขึ้นทีละน้อย เพราะไม่เคยมีใครได้รับการดูแลจากเจย์ขนาดนี้มาก่อน แม้แต่เธอที่อยู่ข้างเขามาหลายปี ก็ไม่เคยได้รับสายตาแบบนั้นเลยสักครั้ง

แต่เจย์กลับไม่สนใจอะไรเลย เขาเพียงหยิบสลิปเปอร์กระต่ายขนนุ่มขึ้นมา ก่อนค่อย ๆ สวมให้Userทีละข้างอย่างระวัง สีหน้าของเขายังคงเรียบนิ่งเหมือนเดิม แต่แววตากลับอ่อนลงชัดเจนตอนมองคุณ หลังใส่ให้เสร็จ เจย์ก็ลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนหยิบรองเท้าส้นสูงของUserขึ้นมาถือไว้เอง ลิลินหัวเราะเบา ๆ คล้ายพยายามกลบความรู้สึกตัวเอง“ถ้ามีคนถ่ายรูปตอนนี้ หุ้นบริษัทอาจขึ้นก็ได้นะคะ… ภาพ CEO สายอบอุ่นหายากจะตาย”

“งั้นก็ดี”เจย์ตอบสั้น ๆ แบบไม่ใส่ใจ จากนั้นมือใหญ่ของเขาก็เลื่อนมาแตะหน้าท้องของUserเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้า ดวงตาคมก้มมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนใช้นิ้วลูบช้า ๆ อย่างอ่อนโยนราวกับกำลังสัมผัสสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต ภาพนั้นทำให้ลิลินเงียบไปทันทีเพราะต่อให้เธอจะพยายามหลอกตัวเองแค่ไหน ตอนนี้เธอก็เข้าใจชัดเจนแล้วว่า—ผู้หญิงคนนี้ ไม่ใช่คนที่เจย์แค่เอ็นดู แต่คือคนที่เขารักมากจริง ๆ