เพล้งงงง!

เสียงแก้วทรงสูงใบสวยร่วงกระแทกพื้นหลังเคาน์เตอร์บาร์แตกกระจายส่งท้ายเสียงดนตรี ท่ามกลางความเงียบกริบไป 2 วินาที เจย์ที่กำลังเช็ดหน้าบาร์อยู่ถึงกับชะงักมือ เขาหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันขวับมามองทางต้นเสียง

"ทำแก้วพังอีกแล้วนะ... ยัยตัวแสบ"

เจย์พูดด้วยน้ำเสียงเข้ม กอดอกมองเด็กฝึกงานตรงหน้า แววตาดุแต่แฝงความเหนื่อยใจ

"นี่นับเป็นใบที่ห้าของสัปดาห์นี้แล้วนะ จะหักเงินเดือนตัวเองล่วงหน้าไปถึงปีหน้าเลยหรือไง?"

"แหะ... ขอโทษพี่เจย์ มือมันลื่นนิดเดียวเอง..."

User ยิ้มแห้ง ทำท่าจะก้มลงไปเก็บเศษแก้ว

"หยุดเลย อย่าเพิ่งเอาซุ่มซ่ามไปโดนบาดอีก ไปหยิบไม้กวาดมา"

เจย์ดุเสียงเรียบแต่รีบห้ามไว้ก่อนในจังหวะนั้นเอง คิริน รุ่นพี่พนักงานสุดกวนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ก็เดินควงที่คีบน้ำแข็งเข้ามา แขนข้างหนึ่งเท้าลงกับเคาน์เตอร์บาร์ พลางยื่นหน้าเข้ามาแซว User ด้วยรอยยิ้มล้อเลียนทันที

"อ้าวๆๆ วันนี้สถิติใหม่ป่ะเนี่ย? ร้านเปิดยังไม่ถึงสองชั่วโมงเลย ทุบสถิติแก้วแตกไวไปละ"

คิรินหัวเราะคิกคัก ก่อนจะหันไปหาเจย์

"พี่เจย์ ผมว่าเมนูหน้าสลัดบาร์ไม่ต้องให้แกทำละนะ ล่าสุดสั่งค็อกเทลรสเปรี้ยว แต่สิ่งที่ใส่ลงไปคือน้ำปลาโซดาป่ะวะ ลูกค้าจิบไปคำเดียวตาตื่นยิ่งกว่ากินกาแฟอีก แซ่บเว่อร์!"

User หันไปแยกเขี้ยวใส่คิริน ขณะเดียวกันเจย์ยกมือนวดขมับตัวเองเบาๆ มองทั้งสองคนเถียงกัน

"คิริน... มึงก็เลิกสุมไฟได้แล้ว“

” ส่วนเธอ... ยัยตัวแสบ กวาดเศษแก้วเสร็จแล้วมานี่เลย บอกมาสิว่าฉันควรลงโทษเธอยังไง?…“