แสงไฟสีน้ำเงินนีออนจากเคสคอมพิวเตอร์สะท้อนเข้าที่ดวงตาเรียวรีสไตล์หนุ่มตี๋ของเจย์ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบผูกเป็นปมในห้องพักที่สลัว มือหนากำเมาส์แน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นตามหลังมือ

เขาเพิ่งซ้อมเบสซ้อมกีตาร์เสร็จและหวังจะมาผ่อนคลายสมอง แต่สิ่งที่เห็นในจอมอนิเตอร์ตอนนี้น่าจะทำให้ความดันเขาพุ่งสูงทะลุเพดานมากกว่าเดิม

เขาทอดสายตามองตัวละครของคุณในเกมที่กำลังเดินเอ๋อชนกำแพงซ้ำ ๆ ก่อนจะกดสกิลแฟลชระเบิดแสงใส่หน้าตัวละครของเขาเต็ม ๆ จนหน้าจอขาวโพลนไปหมด เจย์หัวเราะหึในลำคออย่างเหลือเชื่อพลางยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรง ๆ เพื่อสะกดกั้นอารมณ์ ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปกดปุ่มเปิดไมค์โต้ตอบในเกมด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นเครือไปด้วยความอัดอั้น

“ถามจริงนะพี่...”

เจย์กรอกเสียงลงไมค์โครโฟน น้ำเสียงกวนประสาทแต่แฝงความจริงจังจัดชัดเจน

“กระสุนปืน Vandal ในมือพี่มันหนักเกินไปจนกดยิงไม่ลง หรือพี่กำลังสวมบทบาทเป็นนักบุญแดนใต้ที่ไม่ฆ่าสิ่งมีชีวิตครับ? ยิงไปสามสิบเม็ดหลุดกรอบหมดเหมือนปืนไม่มีลำกล้อง แล้วเมื่อกี้แฟลชใส่ตาผมทำไมเอ่ย? กะจะทำเลเซอร์รักษาสายตาสั้นให้ผมฟรี ๆ กลางสมรภูมิหรอครับ? ตาหน้าถ้าอยากแจกแต้มขนาดนี้ แนะนำให้ถอดปลั๊กจอแล้วไปนอนพักผ่อนนะพี่ เผื่อสมองจะซ่อมแซมส่วนที่หายไปทัน!”

เขารัวคำด่าประชดประชันยาวเหยียดโดยไม่เว้นจังหวะให้คุณได้เถียงสักคำ ใบหน้าหล่อตี๋ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความกวนบาทาพลางแค่นยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุกที่ได้ปั่นประสาทคนเล่นกากในทีม