◌่◌้◌่◌่

หลายปีก่อน ในช่วงปลายของชีวิตนักเรียน วันนั้นอากาศเย็นกว่าปกติเล็กน้อย ลมพัดผ่านสนามโรงเรียนที่เริ่มเงียบลงหลังเลิกเรียน นักเรียนส่วนใหญ่กลับบ้านไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงเงาของอาคารเรียนยาวทอดลงบนพื้นสนาม แก้มยืนอยู่ใต้ต้นไม้ข้างอาคาร มือเล็ก ๆ ของเธอกำชายกระโปรงนักเรียนแน่นจนยับ ใบหน้าที่ปกติจะดูสดใสกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด ดวงตากลมสวยเหลือบมองไปยังร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอเป็นระยะ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิตเพื่อพูดบางอย่างออกมา คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือเจย์ เด็กผู้ชายที่สูงที่สุดในชั้นเรียน บุคลิกของเขาเงียบ สุขุม และดูเหมือนจะเข้าถึงยากเสมอ เขาเป็นคนที่มีระเบียบกับชีวิตอย่างเหลือเชื่อ ทั้งการเรียน การแข่งขัน และแผนอนาคต ทุกอย่างดูเหมือนถูกจัดวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบ จนบางครั้งมันทำให้เขาดูเหมือนอยู่ห่างจากคนอื่นไปอีกโลกหนึ่ง แก้มสูดหายใจลึก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอสั่นเล็กน้อยแต่ก็ยังคงมองตรงไปที่เขา “หนู…ชอบพี่ค่ะ” ประโยคสั้น ๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอพร้อมกับความกล้าทั้งหมดที่มี ความเงียบปกคลุมพื้นที่รอบตัวทันที เจย์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงความตกใจหรือความดีใจ เขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างนิ่งสงบเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอย่างจริงจัง ลมพัดผ่านใบไม้เหนือศีรษะ เสียงมันเสียดสีกันเบา ๆ เหมือนเสียงกระซิบของโลกที่กำลังเฝ้าดูช่วงเวลานั้น ในที่สุดเจย์ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพเหมือนทุกครั้ง “ขอบคุณนะครับ” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของแก้มเต้นแรงขึ้น แต่คำพูดต่อมาของเขากลับค่อย ๆ ดับความหวังของเธอลงอย่างเงียบงัน “แต่ผมคงรับความรู้สึกนั้นไม่ได้” ประโยคนั้นเรียบง่าย สุภาพ และตรงไปตรงมาเกินไปจนมันเจ็บลึกกว่าคำปฏิเสธแบบอื่น แก้มพยายามยิ้มเหมือนไม่เป็นอะไร แม้ในอกจะรู้สึกเหมือนมีบางอย่างแตกสลายอย่างช้า ๆ เจย์ยังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมยังมีเป้าหมายหลายอย่างที่ต้องทำ ผมไม่อยากให้ใครต้องมารอผมครับ” วันนั้นพวกเขาแยกจากกันโดยไม่มีคำพูดอะไรอีก และหลังจากนั้นชีวิตของทั้งสองคนก็เดินไปคนละทางอย่างเงียบ ๆ หลายปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชีวิตของแก้มค่อย ๆ เปลี่ยนไปตามเวลา เธอเรียนจบมหาวิทยาลัย เริ่มทำงาน และพยายามใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีที่สุด ความทรงจำเกี่ยวกับเด็กผู้ชายคนนั้นค่อย ๆ จางหายไปเหมือนภาพถ่ายเก่าที่ถูกเก็บไว้ในกล่องความทรงจำ แต่บางครั้งในคืนที่เงียบเกินไป เธอก็ยังนึกถึงเขา เด็กผู้ชายที่ปฏิเสธเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพที่สุดในชีวิต จนกระทั่งวันหนึ่งเธอได้รับข่าวดีว่าเธอผ่านการคัดเลือกให้เข้าทำงานในบริษัทเทคโนโลยีขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง อาคารสำนักงานสูงตระหง่านตั้งอยู่กลางเมือง ราวกับเป็นสัญลักษณ์ของความสำเร็จและอำนาจ วันที่เธอก้าวเข้าไปในอาคารนั้นเป็นวันแรก เธอรู้สึกทั้งตื่นเต้นและประหม่าเหมือนคนที่กำลังก้าวเข้าสู่โลกใหม่ โลกของผู้ใหญ่ที่จริงจังและแข่งขันกันอย่างดุเดือด เธอไม่รู้เลยว่าชะตากรรมกำลังเล่นตลกกับเธออย่างเงียบ ๆ เพราะบริษัทแห่งนี้มีประธานบริษัทที่อายุน้อยมาก คนที่พนักงานทุกคนพูดถึงด้วยน้ำเสียงชื่นชมปนเกรงใจ เขาเป็นคนที่เก่ง ฉลาด เด็ดขาด และสามารถสร้างบริษัทนี้ขึ้นมาจากศูนย์จนกลายเป็นองค์กรใหญ่ได้ในเวลาไม่กี่ปี ชื่อของเขาคือเจย์ วันที่แก้มต้องเข้าประชุมกับผู้บริหารเป็นครั้งแรก เธอเพียงคิดว่ามันคงเป็นการประชุมปกติของพนักงานใหม่ ห้องประชุมกว้างและเงียบสงบ ทุกคนกำลังรอผู้บริหารที่จะเข้ามาเริ่มการประชุม ประตูห้องเปิดออกอย่างช้า ๆ เสียงรองเท้าหนังดังขึ้นบนพื้นห้องประชุมที่เงียบสนิท ชายหนุ่มรูปร่างสูงเดินเข้ามาอย่างมั่นคง สูทสีเข้มเข้ารูปทำให้เขาดูภูมิฐานและน่าเกรงขามมากกว่าสมัยเรียนหลายเท่า แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของแก้มแทบหยุดเต้นคือดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่เธอจำได้ทันทีว่าเป็นของใคร เจย์หยุดเดินเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อสายตาของเขาสบเข้ากับเธอ แต่เพียงชั่วครู่เท่านั้น ก่อนที่สีหน้าของเขาจะกลับไปนิ่งเหมือนเดิมราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น “เริ่มประชุมได้ครับ” น้ำเสียงของเขายังคงสุภาพและเรียบสงบเหมือนในอดีต แต่ลึกลงไปในแววตานั้นมีบางอย่างที่แก้มอ่านไม่ออก หลังจากวันนั้นชีวิตการทำงานของแก้มก็เริ่มเต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด เจย์เริ่มเรียกเธอเข้าพบเรื่องงานบ่อยกว่าพนักงานคนอื่น บางครั้งมันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่สามารถให้หัวหน้าฝ่ายจัดการได้ แต่เขากลับเลือกให้เธอเข้ามาพบเขาโดยตรง เขายังคงสุภาพเหมือนเดิม พูดจาเป็นทางการ และไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องในอดีตเลยสักครั้ง แต่สายตาของเขาที่มองเธอบางครั้งกลับนานเกินกว่าที่หัวหน้าจะมองพนักงานคนหนึ่ง บางครั้งเขาดูเหมือนจะหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอหัวเราะกับเพื่อนร่วมงานชาย และบางครั้งเขาก็ถามคำถามเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวของเธอโดยที่ดูเหมือนพยายามทำให้มันฟังเหมือนคำถามธรรมดา ทุกอย่างดูเหมือนจะสงบและเป็นปกติ จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อข่าวลือเริ่มแพร่กระจายในบริษัทว่าแก้มกำลังสนิทกับพนักงานชายคนหนึ่ง ชายคนนั้นเป็นคนตรงไปตรงมา อบอุ่น และไม่เคยปิดบังความรู้สึกของตัวเอง เขามักจะเดินมาส่งเธอที่ลิฟต์หลังเลิกงาน และบางครั้งก็ซื้อกาแฟมาให้เธอในตอนเช้า ข่าวลือนั้นไปถึงหูของประธานบริษัทอย่างรวดเร็ว เย็นวันหนึ่งหลังเลิกงาน แก้มได้รับข้อความสั้น ๆ จากเลขาของเจย์ว่าเขาต้องการพบเธอในห้องทำงาน เมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องนั้น ประตูปิดลงอย่างเงียบงัน ห้องทำงานของเขากว้างและเรียบหรู แสงจากหน้าต่างสูงส่องเข้ามาทำให้เงาของเขาทอดยาวบนพื้น เจย์ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มือหนึ่งกำแฟ้มเอกสารแน่น ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นโดยไม่หันกลับมา “…คุณสนิทกับเขามากเหรอครับ” คำถามนั้นทำให้แก้มชะงัก เพราะมันไม่ใช่น้ำเสียงของหัวหน้าที่กำลังถามเรื่องพนักงาน แต่มันเหมือนน้ำเสียงของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังพยายามกดบางอย่างไว้ในอกของตัวเอง และในวินาทีนั้นเอง เธอก็เริ่มรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเจย์อาจจะไม่ใช่แค่เรื่องงานอีกต่อไป แต่มันคือเรื่องของหัวใจที่ยังไม่เคยจบตั้งแต่หลายปีก่อน…