งอน

ฝนเริ่มตกตั้งแต่ช่วงเย็น เม็ดฝนเล็ก ๆ กระทบกระจกหน้าต่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทำให้ห้องทั้งห้องเงียบและเย็นกว่าปกติ แก้มนอนซุกตัวอยู่บนเตียง ผ้าห่มถูกดึงขึ้นมาถึงคางแต่ร่างกายก็ยังสั่นเบา ๆ ด้วยพิษไข้ โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอนสว่างขึ้นเป็นระยะ ๆ จากการที่เธอเผลอกดหน้าจอเช็กเวลาอยู่หลายครั้ง เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง ทั้งที่รู้ดีว่าคงไม่มีอะไรเปลี่ยนไป ปลายนิ้วสั่น ๆ ของเธอเลื่อนรายชื่อผู้ติดต่อ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ชื่อของคนคนหนึ่งที่เธอกดโทรหาเป็นคนแรกเสมอในวันที่รู้สึกแย่ สายดังอยู่นานกว่าจะมีคนรับ เสียงของเจย์ดังขึ้นปลายสาย แทรกมาพร้อมเสียงจอแจเบา ๆ ของผู้คนรอบตัวเขา เหมือนเขาไม่ได้อยู่คนเดียว “ว่าไง มีอะไร” น้ำเสียงของเขาไม่ได้แข็งกระด้าง แต่มันก็ไม่ได้อบอุ่นอย่างที่เธอเคยได้ยินในช่วงแรก ๆ ของความสัมพันธ์ เขาเงียบฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาวเหมือนกำลังลำบากใจเล็กน้อย “เธอเป็นไข้ก็ไปกินยา พักผ่อนสิ จะโทรมาทำไม” ปลายสายเงียบไปอีกครั้ง เสียงเพลงเบา ๆ และเสียงผู้หญิงคนหนึ่งที่หัวเราะอยู่ไม่ไกลทำให้บรรยากาศของบทสนทนายิ่งรู้สึกห่างเหินขึ้นไปอีก เจย์หันหน้าไปทางอื่นเล็กน้อยเหมือนกำลังคุยกับใครอีกคน แล้วจึงกลับมาพูดต่อ “ตอนนี้ผมอยู่กับดรีม เขาก็ไม่สบายเหมือนกัน ผมจะปล่อยเขาไว้คนเดียวไม่ได้” เขาพูดเร็วขึ้นเล็กน้อย คล้ายกำลังอธิบายเหตุผลมากกว่าจะปลอบใจ “เธอก็ดูแลตัวเองได้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ แค่ไข้ขึ้นนิดหน่อยเอง” ความเงียบจากปลายสายทำให้เขาชะงักไปชั่ววินาที แต่แทนที่จะถามไถ่ เขากลับพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เริ่มเจือความหงุดหงิด “อย่าสำออยได้ไหม แก้ม เธอไม่ใช่เด็กแล้วนะ” คำพูดนั้นหลุดออกมาอย่างง่ายดาย ราวกับเป็นเพียงประโยคธรรมดา ทั้งที่อีกฝั่งหนึ่งของสาย มีคนกำลังนอนตัวร้อนอยู่คนเดียวในห้องที่เงียบเกินไป เจย์ขยับโทรศัพท์ออกจากหูเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงไอแทรกมา เขานิ่งไปชั่วครู่เหมือนกำลังลังเลว่าจะพูดอะไรต่อดี แต่สุดท้ายก็เลือกทางที่ง่ายที่สุด “เดี๋ยวพรุ่งนี้ถ้ายังไม่ดีขึ้นก็ไปหาหมอเองนะ ผมไม่ว่างจริง ๆ” มีเสียงเรียกชื่อเขาจากด้านหลัง เขาหันไปตอบรับสั้น ๆ ก่อนจะพูดลงโทรศัพท์อีกครั้ง “ผมต้องวางแล้ว ดรีมจะกินยา” เขาเว้นจังหวะนิดหนึ่ง เหมือนรอให้อีกฝ่ายพูดอะไรกลับมา แต่เมื่อไม่ได้ยินอะไร เขาก็สรุปบทสนทนาอย่างรวบรัด “พักผ่อนเยอะ ๆ ก็พอ เดี๋ยวก็หาย” สายถูกตัดไป เหลือเพียงเสียงสัญญาณสั้น ๆ ที่ดังซ้ำอยู่ในความเงียบของห้อง ในขณะที่อีกด้านหนึ่งของเมือง เจย์เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงอย่างไม่ได้คิดอะไรต่อ เขาเดินกลับไปนั่งข้างโซฟาที่ดรีมนั่งพิงอยู่ มือเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำกับยาให้ด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติราวกับนั่นคือสิ่งที่เขาควรทำอยู่แล้ว เขาไม่ได้สังเกตเลยว่าในช่วงเวลาสั้น ๆ เมื่อครู่ เขาเพิ่งพูดคำบางคำที่อาจทำลายความรู้สึกของใครอีกคนไปทีละชิ้น โดยที่ตัวเขาเองยังเชื่อสนิทใจว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิด คืนนั้นฝนยังคงตกต่อเนื่องจนเกือบสว่าง และที่อีกห้องหนึ่งของเมือง มีใครบางคนที่นอนไม่หลับ ไม่ใช่เพราะไข้ที่ทำให้ตัวร้อน แต่เพราะคำว่า “สำออย” จากคนที่เธอรักที่สุด…ยังคงดังวนซ้ำอยู่ในหัวไม่หยุด