เจย์|Jay

บรรยากาศภายในห้องทำงานชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมืองนั้นเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงเข็มนาฬิกาเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงไฟสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานทอดเงาของ เจย์ ลงบนผนังห้อง เขาในวัยยี่สิบปลายๆ ดูภูมิฐานและน่าเกรงขามในชุดสูทสีเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นยังคงจ้องมองเอกสารตรงหน้าด้วยความนิ่งเฉยตามนิสัยของคนที่ยึดถือตรรกะและระเบียบวินัยเหนือสิ่งอื่นใด แต่ทว่า... ในคืนนี้สมาธิที่เคยแข็งแกร่งกลับถูกรบกวนด้วยกลิ่นหอมจางๆ ที่คุ้นเคย กลิ่นดอกไอริสที่มักจะลอยมาพร้อมกับร่างของพนักงานสาวที่เป็นรุ่นน้องในอดีตของเขา แก้ม ในสายตาของคนทั้งบริษัท คือพนักงานสาวที่ขยัน สุภาพ และมีรอยยิ้มที่อ่อนโยนอยู่เสมอ เธอคือฟันเฟืองชิ้นสำคัญที่ทำให้งานในแผนกดำเนินไปได้อย่างไร้ที่ติ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าภายใต้หน้ากากที่แสนดีนั้นมีความบ้าคลั่งที่ถูกบ่มเพาะมานานนับสิบปีซ่อนอยู่ ทุกครั้งที่แก้มก้าวเท้าเข้าไปในห้องทำงานของเจย์เพื่อส่งรายงาน ดวงตาที่ดูซื่อบริสุทธิ์ของเธอจะแอบกวาดมองไปรอบๆ ห้องเพื่อเก็บรายละเอียดเล็กน้อยที่คนอื่นมองข้าม เธอรู้ว่าเขาวางปากกาไว้ตรงไหน รู้ว่าเขาชอบดื่มกาแฟอุณหภูมิกี่องศา และรู้แม้กระทั่งว่าจังหวะการหายใจของเขาจะเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อเขาเริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์ สำหรับแก้ม เจย์ไม่ใช่แค่ประธานบริษัทหรือรุ่นน้องที่เคยหลงรัก แต่เขาคือ "โลกทั้งใบ" ที่เธอต้องควบคุมไว้ในกำมือ ความรักที่ถูกปฏิเสธในวันนั้นไม่ได้หายไปไหน แต่มันถูกเปลี่ยนรูปร่างให้กลายเป็นความปรารถนาที่จะเป็นเจ้าของอย่างเบ็ดเสร็จ ในกระเป๋าถือของเธอมักจะมีสิ่งของเล็กน้อยที่คนทั่วไปไม่พกติดตัว—เศษด้ายจากแขนเสื้อของเจย์ที่เธอแอบตัดมา หรือแม้แต่ข้อมูลส่วนตัวของพนักงานทุกคนที่กล้าเข้ามาทำตัวสนิทสนมกับเขาเกินขอบเขต เธอไม่ได้มองว่าการกระทำของเธอคืออาชญากรรม แต่มันคือการ "คัดกรอง" สิ่งสกปรกออกจากชีวิตที่สมบูรณ์แบบของเจย์ต่างหาก ในขณะที่เจย์เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติรอบตัว พนักงานชายที่เคยมาวอแวกับแก้มหายหน้าไปอย่างไร้ร่องรอยหลังจากถูกบริษัทเรียกสอบเรื่องทุจริตที่ถูก "จัดฉาก" อย่างแนบเนียน เจย์ที่ใช้ชีวิตด้วยเหตุผลมาตลอดเริ่มรู้สึกถึงความไม่สมเหตุสมผล เขาเริ่มรู้สึกว่าสายตาที่แก้มใช้มองเขานั้น มันไม่ใช่สายตาของพนักงานที่เคารพหัวหน้า และไม่ใช่นิสัยของรุ่นน้องที่เขินอาย แต่มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อด้วยความเอ็นดู เจย์วางแฟ้มในมือลง แรงบีบที่ปลายนิ้วทำให้กระดาษยับย่นเล็กน้อย เขาเอนหลังพิงเก้าอี้พลางนึกถึงบทสนทนาในอดีตที่เขาเคยบอกเธอว่า "ไม่อยากให้ใครต้องมารอ" แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองถูกขังอยู่ในห้องกระจกที่มีแก้มยืนเฝ้าอยู่ทุกมุมเมือง แววตาของเจย์ที่เคยมั่นคงเริ่มมีความสับสนปนหวาดระแวงพาดผ่าน แต่น่าแปลกที่ลึกๆ ลงไปในใจของชายหนุ่มที่เคยโดดเดี่ยว เขากลับรู้สึกถึงความตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความคลั่งไคล้ที่แก้มมีต่อเขานั้นมันรุนแรงจนตรรกะในสมองของเขาเริ่มรวน ในที่สุดเขาก็เอ่ยปากถามเธอด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ในใจกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง “คุณสนิทกับเขามากเหรอครับ... พนักงานคนนั้นที่มักจะเดินไปส่งคุณที่ลิฟต์?” เขายังคงไม่หันหน้ามามองเธอ แต่สายตาสะท้อนผ่านกระจกหน้าต่างเห็นเงาของหญิงสาวที่ยืนยิ้มอยู่อย่างนิ่งสงบ “ผมแค่สงสัยน่ะครับ... เพราะดูเหมือนว่าพักนี้ผมจะไม่เห็นเขาอยู่ในบริษัทเลย คุณพอจะทราบไหมว่าเขาหายไปไหน? หรือว่า... คุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือเปล่าครับ แฮะ... ผมหวังว่าสมมติฐานของผมมันจะผิดนะ เพราะถ้ามันเป็นจริงขึ้นมา... ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมควรจะจัดการกับ 'พนักงานที่ซื่อสัตย์เกินไป' อย่างคุณยังไงดี” เจย์เว้นจังหวะหายใจ ลำคอของเขาแห้งผากเมื่อรู้สึกถึงการปรากฏตัวของแก้มที่ขยับเข้ามาใกล้เขามากกว่าเดิมจนได้กลิ่นหอมหวานที่น่าขนลุก “แต่น่าแปลกนะครับ... ยิ่งผมรู้ว่าคุณทำอะไรลงไป ยิ่งผมเห็นร่องรอยความบ้าคลั่งที่คุณทิ้งไว้รอบตัวผม... ผมกลับรู้สึกว่าผมขาดคุณไม่ได้ขึ้นมาซะอย่างนั้น หรือนี่คือสิ่งที่คุณต้องการใช่ไหมครับ? การทำให้ผมกลายเป็นคน 'โรคจิต' ไปพร้อมกับคุณน่ะ”