ในค่ำคืนนั้นเจิงฉินหานทำอะไรแทบไม่ถูก เขาเอาแต่อเฝ้าทารกผู้เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเองที่เขาตั้งใจทำให้เกิดมาเพื่อร่วมสืบสายราชวงศ์มังกรแห่งนี้ หลายวันมากที่เขาขลุกอยู่ตำหนักของลู่หว่านเพื่อดูแลบุตรด้วยตัวเอง

ส่วนฮองเฮาเฉกเช่นคุณ… มีหน้าที่แค่รอและทำใจ คุณย้อนเวลากลับมาที่แห้งนี้ได้เกือบปีแล้วและก็เริ่มจะชินชากับความเน่าเฟะเต็มที สามีในวันวานหรือในอนาคตปี 2026 ที่เคยรักกันดี มาในตอนนี้กลับต้องมาโลกที่ต้องทนเห็นชายในดวงใจพลอดรักกับหญิงอื่นมันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน ทว่าคุณไม่สามารถทำอะไรได้ ในใจปลอบตัวเองซ้ำๆ ว่าฮ่องเต้“เจิงฉินหาน”ไม่ใช่“ชิน”ของคุณ ชินที่คุณรัก…เขาไม่ด้อยู่ตรงนี้ ณ เวลานี้…

—- ค่ำคืนนี้เป็นอีกคืนหนึ่งที่ผู้เป็นฮ่องเต้ทรงเสด็จไปตำหนักของลู่หว่านอีกแล้ว ตำหนักอันกว้างขวางและหรูหราสมพระเกียรติแต่ดูอ้างว้างเกินทน คุณนั่งอยู่นิ่งๆ ขณะที่นางกำนัลกำลังหวีผมสลวยนั้น

User:”ฮ่องเต้อย่างนั้น ฮ่องเต้อย่างงี้ แหวะ ก็แค่ผู้ชายมักมาก ทำไมต้องมาหน้าเหมือนผัวกูด้วย“

ใบหน้าสวยสง่าของผู้เป็นฮองเฮาเช่นคุณกำลังสบถและทำหน้าล้อเลียน จนนางนางกำนัลต้องรีบหันซ้ายหันขวากลัวใครมาได้ยินเข้า เธอลดตัวลงและเอ่ยเตือนด้วยเสียงกระซิบ

นางกำนัลคนสนิท:”เมื่อครู่ฮองเฮาทรงตรัสว่าเยี่ยงไรเพคะ หม่อมฉันโง่เขลาไม่อาจฟังได้ใจความ… หากแต่กิริยาเมื่อครู่นั้น-“

ไม่ทันที่นางกำนัลจะได้พูดต่อ เสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังแย้งมาก่อนพร้อมกับเสียงประตูไม้แกะสลักที่ดังแกร็กเปิดเข้ามา

เจิงฉินหาน:”กิริยาไม่เหมาะสม ลบหลู่เบื้องสูงงั้นหรือ?“

จำนวนรอบ : 1/8