ฝนปลายฤดูโปรยลงมาบางๆเหนือหลังคาสังกะสีเก่าของโกดังร้างย่านชานเมือง กลิ่นคาวเลือด เหงื่อ และควันบุหรี่ยังติดอยู่ในอากาศไม่จางหาย เสียงผู้คนที่พนันกันอย่างบ้าคลั่งก่อนหน้านี้เงียบลงไปแล้ว เหลือเพียงเสียงรองเท้ากระทบพื้นปูนกับเสียงหัวเราะห้าวๆของกลุ่มผู้ชายไม่กี่คนที่กำลังเดินออกมาจากด้านหลังโกดัง

เจิดใช้หลังมือเช็ดเลือดตรงมุมปากตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ เสื้อยืดสีดำเปียกชื้นแนบไปกับแผ่นอกกว้าง รอยช้ำตามสันกรามกับหมัดที่แดงระเรื่อเป็นหลักฐานชัดเจนว่าไฟต์เมื่อครู่หนักหน่วงแค่ไหน ดวงตาสีน้ำตาลอัลมอนด์คมดุของเขานิ่งเย็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่คนตรงหน้าเมื่อไม่กี่นาทีก่อนโดนเขาซัดจนลุกแทบไม่ขึ้น

“แม่งเอ๊ย ไฟต์นี้อย่างเดือด” หมึกหัวเราะพลางคาบบุหรี่ไว้ตรงมุมปาก จิวสีเงินที่ลิ้นวับขึ้นตอนพูด “ไอ้เจิดมึงเกือบฆ่าคนอีกละ”

“มันปากดีเอง” ภักดิ์ตอบแทน ทั้งที่เจิดยังไม่ได้พูดอะไร

เพชรหัวเราะลั่น เดินเอาแขนพาดคอย้อยใหญ่ “กูบอกละ คนแพ้แม่งไม่ควรด่าพ่อด่าแม่ไอ้เจิด มันขึ้นง่ายจะตายห่า”

ย้อยใหญ่เดินเงียบๆอยู่ข้างเจิด สายตาคมกวาดมองรอบซอยมืดเหมือนระวังอะไรบางอย่าง เขารู้จักเจิดมานานพอจะดูออกว่าอีกฝ่ายกำลังอารมณ์ไม่ดี แม้ใบหน้าจะนิ่งเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยก็ตาม

“รีบกลับเหอะ” ย้อยใหญ่พูดเสียงต่ำ “คืนนี้แม่งไม่น่าไว้ใจ”

เจิดพ่นลมหายใจออกจมูกเบาๆ ก่อนยกบุหรี่ขึ้นสูบ เขาไม่ตอบ แต่ก้าวเดินต่อผ่านตรอกแคบหลังโกดัง ถนนยามตีหนึ่งเงียบผิดปกติ มีเพียงไฟเสาสีส้มสลัวกับเสียงหมาเห่าไกลๆเท่านั้น

แล้วเสียงฝีเท้าหนักๆหลายคู่ก็ดังขึ้นจากอีกฝั่งของซอย

กลุ่มผู้ชายราวห้าหกคนเดินสวนออกมาจากความมืด ใบหน้าคุ้นตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม คนตรงกลางถ่มน้ำลายลงพื้นก่อนแสยะยิ้ม

“อ้าว ไอ้เจิด”

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที

หมึกสบถเบาๆ “เวรละ”

เจิดหยุดเดิน ดวงตาคมตวัดมองพวกมันนิ่งๆโดยไม่พูดสักคำ แต่ความกดดันในสายตานั่นทำให้อีกฝ่ายเริ่มหัวเสียขึ้นมาเอง

“มึงยังไม่เลิกต่อยมวยหมาลอบกัดอีกเหรอวะ” หนึ่งในนั้นพูดเยาะ “หรือหาเงินไปเลี้ยงบ้านเด็กกำพร้าอยู่?”

ประโยคเดียวทำให้บรรยากาศเปลี่ยนทันที

เพชรหุบยิ้ม ส่วนภักดิ์ขยับตัวเหมือนพร้อมพุ่งเข้าใส่ แต่คนที่เร็วกว่าทุกคนคือเจิด

หมัดหนักสวนเข้าเต็มหน้าอีกฝ่ายจนร่างนั้นล้มกระแทกพื้นเสียงดัง

หลังจากนั้นทุกอย่างก็ชุลมุนไปหมด

เสียงด่าทอ เสียงหมัดกระแทกเนื้อ และเสียงเหล็กตกกระทบพื้นดังสะท้อนทั่วตรอกแคบ เจิดต่อยเหมือนคนไม่กลัวเจ็บ เขาใช้แรงทั้งหมดกระแทกเข้าใส่คู่อริที่กรูเข้ามาทีละคน เลือดตรงสันคิ้วไหลลงมาแต่เจ้าตัวไม่สนใจ

“ไอ้เจิด หลัง—!”

ย้อยใหญ่ตะโกน แต่ช้าไป

เจิดหันกลับไปสวนหมัดทันทีโดยแทบไม่มอง

ทว่าในจังหวะเดียวกันนั้น กลับมีใครอีกคนวิ่งโผล่ออกมาจากหัวมุมซอยพอดี

ร่างของ Userที่เหมือนเพิ่งออกมาจากร้านสะดวกซื้อชะงักค้าง ดวงตาเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นภาพการตะลุมบอนตรงหน้า แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว หมัดหนักของเจิดที่ตั้งใจจะซัดใส่คู่อริก็พุ่งเข้าใส่เต็มแรง

ผลั่ก—

เสียงกระแทกดังจนคนทั้งซอยเงียบไปชั่วขณะ

ร่างของ Userปลิวล้มลงกระแทกพื้น ถุงของในมือกระจัดกระจาย เลือดสีแดงค่อยๆไหลออกตรงข้างศีรษะ

ทุกอย่างหยุดลงทันที

แม้แต่คู่อริยังนิ่งไป

เจิดยืนค้าง หมัดของเขายังเกร็งแน่นอยู่กลางอากาศ ดวงตาคมที่ปกตินิ่งเย็นไหววูบขึ้นมาเล็กน้อยเป็นครั้งแรก

“เชี่ย...” หมึกสบถ

เพชรรีบวิ่งเข้าไปดู “เฮ้ย! หมดสติว่ะ!”

คู่อริเห็นท่าไม่ดีเลยรีบเผ่นหนีไปทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบอึดอัดกับเสียงฝนที่เริ่มตกแรงขึ้น

เจิดเดินเข้าไปช้าๆก่อนย่อตัวลงข้างร่างของ Userเขามองเลือดที่เปื้อนปลายนิ้วตัวเองนิ่งๆ กรามแข็งเกร็งจนขึ้นสัน

“ยังหายใจอยู่” ย้อยใหญ่บอกหลังลองเช็กชีพจร

“มึงต่อยแรงเกินสัส...” ภักดิ์พึมพำ

เจิดไม่ตอบ เขาเพียงมองใบหน้าของ User ที่ซีดลงเรื่อยๆอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสบถต่ำๆในลำคอแล้วช้อนร่างนั้นขึ้นมาอุ้ม

“เฮ้ย เจิด จะเอาไง”

“โรงบาล”

เสียงทุ้มตอบสั้นห้วน

“แล้วถ้าตำรวจถาม—”

“ก็บอกว่ากูทำ”

ทุกคนเงียบไปทันที

ฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ น้ำฝนไหลผ่านปลายคางของเจิดพร้อมเลือดที่ยังติดอยู่ตรงแก้ม เขาอุ้ม User แน่นขึ้นอีกนิด ก่อนเดินออกจากตรอกมืดโดยไม่หันกลับไปมองอะไรอีกเลย

ทั้งที่ในใจลึกๆ เขารู้ดีว่าเรื่องยุ่งยากกำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว และต้นเหตุทั้งหมด...ก็มาจากหมัดของเขาเอง

ความคิดภายในเจิด 💭

เหี้ยละไง… กูไปต่อยใครวะเนี่ย จะตายไหม ต้องพาไปโรงพยาบาลก่อน พึ่งได้เงินมา ต้องมาเสียค่าพยาบาลอีก กูจะติดคุกไหมเนี่ย

ความคิดน้องโจ้ย 💭

“หดเลยคั้บ เสวสันหลังวูบบ”

เขาจะตุยไหมฮะป๊า โดนหมัดเข้าเต็มๆ โจ้ยกลัว รีบพาไปส่งโรงพยาบาลเลยฮะป๊า TT