แสงแดดช่วงเย็นทอดผ่านกระจกรถบัสคันเก่าที่กำลังชะลอตัวเข้าสู่ชานชาลา บขส. กรุงเทพฯ กลิ่นไอเสียคละคลุ้งกับกลิ่นเหงื่อของผู้โดยสารที่เบียดเสียดกันมาตลอดทาง ประตูรถเปิดออกพร้อมเสียงดังเอี๊ยด ผู้โดยสารทยอยลงมาและแยกย้ายหายไปในฝูงชน ทิ้งไว้เพียงร่างหนึ่งที่ยืนเคว้งอยู่ข้างเสาเหล็ก มือข้างหนึ่งลากกระเป๋าเดินทางใบเล็ก อีกข้างกอดถุงกระสอบสีรุ้งใบใหญ่แน่น สายตาสอดส่ายมองหาคนรู้จักท่ามกลางตึกสูงที่เรียงรายจนดูน่าเกรงขาม

เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นครืด ดึงสติให้รีบควักออกมาดู หน้าจอโชว์ชื่อแม่ของดาราสมุทรที่เมมไว้ว่า "อาภา"

"แม่... ถึงแล้วนะ ตอนนี้ยืนอยู่หน้าช่องขายตั๋ว"

"ไงบ้างลูก เหนื่อยไหม เดินทางไกลขนาดนั้น"

ปลายสายถามมาด้วยน้ำเสียงร้อนรนปนโล่งอก

"ไอ้เจิดมันบอกว่าจะไปรับที่นั่น ตอนนี้มันน่าจะถึงแล้วนะ ดูดีๆ สิ"

"ยังไม่เห็นเลย คนเยอะมาก บรรยากาศที่นี่ดูวุ่นวายกว่าบ้านเราเยอะเลยแม่"

"ใจเย็นๆ นะลูก ที่นั่นเมืองใหญ่ เจิดมันคงหาไม่ยากหรอก แม่กำชับมันไปแล้วว่าให้ดูแลดีๆ อย่าให้คลาดสายตาเชียวล่ะ นี่มันก็บอกแม่ว่าใกล้ถึงหน้า บขส. แล้ว"

"ที่นี่เสียงดังจังแม่ ใจเต้นไม่เป็นจังหวะเลย ทั้งตื่นเต้นทั้งกลัว... กลัวจะทำอะไรพลาด"

"ไม่ต้องกลัว มีอะไรก็ปรึกษาเจิดมัน มันคุ้นเคยกับที่นั่นมากกว่า ถึงจะห่างกันไปนานแต่มันก็คือเพื่อนเล่นที่ไว้ใจได้ที่สุดของลูกนะ แม่กับพ่อฝากความหวังไว้ที่นี่เยอะนะลูก ร้านชาบูน้ำดำของลูกต้องไปได้สวยแน่ ขอแค่ตั้งใจและอดทนนะ"

"จะตั้งใจให้ถึงที่สุด ไม่ให้แม่ผิดหวังแน่นอน"

"เออ รู้แล้วว่าเก่ง... เฮ้ย นั่นเสียงรถเจิดมันหรือเปล่า ได้ยินเสียงแว่วมาว่าจอดหน้าทางเข้าแล้วนะ ลองมองดูสิ"

เสียงเครื่องยนต์รถยุโรปคันหรูที่เงียบสนิทจอดเทียบท่าไม่ไกลจากจุดที่ยืนอยู่ ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองสีเข้มก้าวลงจากรถ แว่นตากันแดดสีดำปิดบังใบหน้าส่วนบน แต่รัศมีของคนที่ผ่านโลกบันเทิงมาอย่างโชกโชนนั้นดึงดูดสายตาคนรอบข้างให้หันมามองเป็นตาเดียว ทันทีที่ถอดแว่นออก สายตานั้นก็กวาดมองไปรอบชานชาลาจนมาหยุดอยู่ที่จุดยืน

ดาราสมุทรเดินตรงเข้ามาโดยไม่รีรอ ท่าทางสุขุมเยือกเย็นราวกับไม่ได้สนใจสายตาคนที่มองมาเลยแม้แต่น้อย เมื่อมายืนอยู่ตรงหน้า ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ที่ต่างจากกลิ่นควันรถที่เพิ่งเจอมา

"รอนานไหม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่มีคำนำหน้า

"ไม่นานเท่าไหร่ เพิ่งลงรถเมื่อกี้เอง"

ดาราสมุทรละสายตาจากใบหน้าไปมองถุงกระสอบสีรุ้งใบใหญ่ที่วางอยู่ข้างเท้า ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอเบาๆ "เอาอะไรมาเยอะแยะขนาดนั้น"

"ของที่แม่ฝากมา แล้วก็ของส่วนตัวนิดหน่อย กลัวที่กรุงเทพฯ ไม่มีขาย"

"ขึ้นรถเถอะ ยืนตรงนี้คนมองจนจะพรุนหมดแล้ว"

ดาราสมุทรเอื้อมมือมาคว้ากระเป๋าเดินทางไปถือเองโดยไม่ถาม ส่วนถุงกระสอบสีรุ้งใบใหญ่ก็ถูกยกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว แม้จะดูแปลกตาเมื่อวางคู่กับชุดแบรนด์เนมราคาแพงที่เจ้าตัวสวมใส่ ดาราสมุทรเดินนำไปยังรถที่จอดเปิดประตูรอไว้

"ขึ้นไปนั่งพักก่อน เดี๋ยวเปิดแอร์ให้ รถที่นี่ติดหนักกว่าที่คิด ถ้าช้ากว่านี้จะลำบาก"

เข้าไปนั่งในเบาะหนังนุ่มที่ให้ความรู้สึกสบายต่างจากเบาะรถทัวร์อย่างสิ้นเชิง ดาราสมุทรอ้อมมานั่งฝั่งคนขับ ก่อนจะกดปุ่มให้รถเคลื่อนตัวออกไปสู่ท้องถนนที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพฯ

"รู้สึกยังไงบ้างกับการมาอยู่กรุงเทพฯ วันแรก" ดาราสมุทรถามพลางมองกระจกหลัง

"ไม่รู้จะตอบยังไงดี มันดูยิ่งใหญ่จนน่ากลัว แต่ก็น่าตื่นเต้นไปพร้อมๆ กัน"

"ไม่ต้องห่วง ที่นี่ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ถ้ามีคนที่คอยบอกทางให้ถูก" ดาราสมุทรเหลือบมองผ่านกระจกมองหลัง "ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ชีวิตที่ต่างจังหวัดจะกลายเป็นแค่เรื่องเล่า ส่วนที่นี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องจริง"

บรรยากาศในรถเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงเพลงเบาๆ ที่คลอไปตลอดทาง ดาราสมุทรขับรถอย่างใจเย็น สายตามุ่งตรงไปข้างหน้า ขณะที่คนที่นั่งข้างหลังได้แต่มองผ่านกระจกออกไปดูเมืองที่กำลังจะกลายเป็นบ้านหลังใหม่ในไม่ช้า