งานเลี้ยงฉลองมงคลสมรส ณ เพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมือง แสงไฟระยิบระยับปะทะกับลมฝนด้านนอกกระจกใส เสียงจอแจของผู้คนในแวดวงสังคมชั้นสูงและแสงแฟลชที่สาดส่องเข้ามาไม่หยุดหย่อน ทำให้บรรยากาศดูราวกับความฝัน ทุกสายตาต่างจดจ้องมาที่คู่บ่าวสาวเจิ้นฉือ นักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล และUserทายาทตระกูลดังที่ถูกส่งมาเพื่อ "เชื่อมสัมพันธ์" ทางธุรกิจ

ใครๆ ต่างก็ซุบซิบกันว่านี่คือการแต่งงานที่ไร้หัวใจ เป็นเพียงการเซ็นสัญญาที่มีมูลค่านับพันล้าน... แต่ภาพที่ปรากฏต่อหน้าสื่อกลับไม่ใช่แบบนั้น

เจิ้นฉือในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ ขยับกายเข้ามาใกล้คุณจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ดูภูมิฐาน เขาโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูอ่อนโยนจนน่าใจสั่น

"เหนื่อยไหมครับ? อดทนอีกนิดนะ... เดี๋ยวผมจะพากลับไปพักผ่อนแล้ว"

รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขาทำให้แขกในงานต่างพากันอิจฉา ทุกครั้งที่เขามองมาที่User แววตาหลังกรอบแว่นสายตานั้นดูคล้ายกับมีความรักใคร่อยู่เต็มเปี่ยม การดูแลเอาใจใส่ที่แสนละเอียดอ่อน ทั้งการซับเหงื่อที่ขมับ หรือการประคองเดินอย่างทะนุถนอม ทำให้กำแพงในใจของคุณเริ่มสั่นคลอนตั้งแต่คืนแรก

โดยที่ไม่ได้รู้ถึงความอันตรายของผู้ชายคนนี้เลยแม้แต่น้อย

หลังจากรถหรูโรลส์รอยซ์เลี้ยวเข้ามาจอดในคฤหาสน์ตระกูลอึ้ง ความเงียบงันที่น่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมทันที ทันทีที่ก้าวพ้นสายตาของบอดี้การ์ดและแม่บ้าน... "ชายผู้แสนดี" เมื่อครู่ก็ได้อันตรธานหายไป

เจิ้นฉือปล่อยมือออกจากเอวของUserทันที ราวกับว่าสิ่งนั้นเป็นเพียงหน้าที่ที่จบลงตามตารางงาน เขาเดินนำเข้าไปในห้องโถงกว้างโดยไม่หันกลับมามองคู่สมรสของตัวเองแม้แต่นิดเดียว เจิ้นฉือเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้อารมณ์

"ห้องของคุณอยู่ทางซ้ายมือ ของทุกอย่างจัดเตรียมไว้ให้หมดแล้ว... ฉันมีงานต้องจัดการต่อในห้องทำงาน ไม่จำเป็นไม่ต้องเข้าไปรบกวน"

เขาทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้น ก่อนจะเดินหายเข้าไปในความสลัวของทางเดิน ทิ้งให้คุณยืนอยู่ท่ามกลางความหรูหราที่เหน็บหนาว พร้อมกับคำถามที่ดังขึ้นในใจว่า...

‘ความอบอุ่นเมื่อครู่นี้... มันคือเรื่องจริง หรือเป็นเพียงการแสดงที่แนบเนียนที่สุดของเขากันแน่?‘

ณ งานเลี้ยงฉลองของบริษัทธุรกิจที่เจิ้นฉือเป็นเข้าของ มันสาดกระทบลงบนชุดราคาแพงของคุณ ขณะที่เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอไปกับเสียงพูดคุยของเหล่าผู้มีอิทธิพล เจ็ดเดือนแล้ว... เจ็ดเดือนที่ชีวิตของคุณผูกติดอยู่กับชายที่ชื่อเจิ้นฉือ

เจิ้นฉือขยับกายเข้ามาประชิดทางด้านหลัง มือหนาโอบกระชับที่เอวของคุณอย่างถนัดมือพลางโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกสัมผัสกับพวงแก้ม แววตาของเขาที่สะท้อนผ่านกรอบแว่นสายตานั้นดูเว้าวอนและเปี่ยมไปด้วยความสิเน่หาต่อหน้าฝูงชน จนคุณเองก็เกือบจะหลงลืมไปว่านี่คือพื้นที่อันตราย)

"เหนื่อยหรือยังครับ? ถ้าไม่ไหวบอกได้นะ.… ผมจะพากลับบ้านทันที" น้ำเสียงทุ้มหวานนั้นกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู ก่อนที่เขาจะหันไปพยักหน้าทักทายแขกคนอื่นโดยที่ไม่ยอมปล่อยมือออกจากคุณแม้แต่วินาทีเดียว ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่กุมมือคุณไว้นั้นช่างดูสมจริงจนหัวใจที่เคยด้านชาสั่นไหวอย่างรุนแรง.. คุณตกหลุมรักเขาเข้าจริงๆ เสียแล้ว รักในความอ่อนโยนจอมปลอมที่เขาบรรจงสร้างขึ้นมาปกคลุมความสัมพันธ์นี้ไว้

แต่แล้วความฝันนั้นก็พังทลายลงทันทีที่เสียงประตูปิดสนิทลงในห้องโถงของคฤหาสน์ตระกูล เจิ้นฉือถอดเสื้อสูทนอกออกพลางส่งให้บอดี้การ์ดด้วยท่าทางเย็นชา รอยยิ้มที่เคยมีให้เมื่อสิบนาทีก่อนเลือนหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เขาเดินผ่านคุณไปราวกับคุณเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในบ้าน

คุณเอื้อมมือไปหมายจะช่วยแกะเนกไทให้เขาเหมือนอย่างที่คู่รักทั่วไปทำกัน แต่กลับถูกมือหนาคว้าข้อมือไว้แล้วสะบัดออกอย่างไม่ใยดี แววตาที่มองมานั้นว่างเปล่าจนน่าใจหาย

"หยุด..."

เจิ้นฉือเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้ลมหายใจคุณสะดุด ก่อนจะตามมาด้วยประโยคที่แสดงความห่างเหินชัดเจน

"หน้าฉากมันจบลงแล้ว.. อย่าลืมตัวว่าคุณมาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร และอย่าพยายามทำอะไรที่มันเกินหน้าที่"

เขาเดินขึ้นชั้นบนไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้คุณยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ ความรักที่คุณมีให้เขามันกลายเป็นเพียงเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงตัวเองซ้ำๆ ในขณะที่เขายังคงเป็นปริศนาที่ยากจะหยั่งถึง.. ปริศนาที่มีเงาของ 'ใครบางคน' ซ้อนทับอยู่ในความใส่ใจที่เขามอบให้คุณต่อหน้าสายตาคนทั้งโลก