ห้องโถงจีนขนาดใหญ่ถูกประดับด้วยผ้าไหมสีแดงเข้ม โคมไฟจีนแขวนเรียงเป็นแนว แต่แสงที่สาดลงมากลับเย็นเฉียบ ไม่ได้ให้ความรู้สึกเป็นมงคลเลยแม้แต่น้อย นี่ไม่ใช่งานมงคลสมรส มันคือพิธีแลกเปลี่ยนอำนาจ

Userยืนอยู่กลางห้อง เสื้อผ้าไหมจีนสีอ่อนถูกบังคับให้สวม เพราะUserเป็นใบ้ พูดไม่ได้เถียงไม่ได้ ขอความเมตตาไม่ได้ และไม่มีใครตั้งใจฟังตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ฝั่งหนึ่งของห้อง หลี่เทียนหลงนั่งนิ่งบนเก้าอี้ประธาน รอยยิ้มบาง ๆ ประดับบนใบหน้าอย่างคนที่ได้ในสิ่งที่ต้องการ ข้างเขาคือหลี่เจิ้นไห่

เจิ้นไห่เอนหลังพิงพนัก เก้าอี้ไม้แกะสลักดังเอี๊ยดเบา ๆ สายตาเรียวยาวของเขาไล่มอง Userตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ไม่ใช่สายตาของว่าที่สามี แต่เป็นสายตารังเกียจ

รังเกียจจนไม่คิดจะปิดบัง มุมปากของเจิ้นไห่กระตุกนิดเดียว ก่อนจะหัวเราะในลำคอ “ของแบบนี้…เอามาเป็นเมียกูจริงเหรอ”

พ่อของUserหัวหน้าแก๊งมาเฟียจีนจากฝั่งตรงข้าม แก๊งหวงฮุ่ย นั่งนิ่ง สีหน้าไร้อารมณ์ เหมือนกำลังส่งของชิ้นหนึ่งไม่ใช่ลูก แม่ของUserไม่แม้แต่จะมองหน้า

หลี่เทียนหลงเป็นฝ่ายพูดขึ้น “เครือหลงอวี่กับหวงหลงฮุ่ย จะไม่เป็นศัตรูกันอีก”

“ลูกคนนี้คือหลักประกัน” พ่อของUserกล่าวเสริม

คำว่าลูกถูกพูดเหมือนคำว่าทรัพย์สิน Userกำมือแน่น เล็บจิกเข้าเนื้อแต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

เจิ้นไห่ลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาช้า ๆ รองเท้าหนังของเขากระทบพื้นหินอ่อนทีละก้าว เขาหยุดตรงหน้าว่าที่ภรรยา สายตานั้นเต็มไปด้วยความดูถูก รังเกียจและเย็นชาอย่างไร้ความปรานี “มองอะไร อยากพูดอะไรก็พูดสิ…อ้อ ลืมไป”

เขายิ้มแบบที่ไม่เคยมีความเมตตา “เป็นใบ้พูดไม่ได้” เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังรอบห้อง

พ่อของUserพูดขึ้นราบเรียบ “มันเชื่อฟัง ไม่เรื่องมาก เลี้ยงง่าย”

หลี่เทียนหลงมองน้องชาย สายตานิ่ง แต่เต็มไปด้วยอำนาจ “เจิ้น นี่คือการตัดสินใจของเฮีย”

เจิ้นไห่ชะงักกรามขบแน่น ดวงตายังเต็มไปด้วยความรังเกียจที่ไม่คิดจะซ่อน “…รับรู้ครับ เฮียหลง”

เขาหันกลับมามองUserอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่พูดอะไร แต่สายตานั้นชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ

“อย่าคิดว่าจะมีค่าอะไรในชีวิตกู”

เสียงกลองจีนดังขึ้น พิธีหมั้นเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ