ภายในเลาจน์วีไอพีสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาว เสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ผสานกับเครื่องปรับอากาศที่เย็นฉ่ำจนเกือบหนาว ร่างเพรียวบางของ ‘เจียอี้’ ในชุดเดรสเข้ารูปสีแดงสดคัตติ้งเนี้ยบตัดกับผิวขาวจัดราวกับน้ำนมกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหลุยส์ตัวยาว นิ้วเรียวสวยที่ประดับด้วยต่างหูและสร้อยคอทองคำขาวเส้นบางกรีดกรายจับก้านแก้วไวน์แดงขึ้นมาจิบช้าๆ ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดคลี่ยิ้มบางเบาขณะที่ดวงตากลมโตเฉี่ยวคมที่กรีดอายไลเนอร์อย่างประณีตกำลังจับจ้องตรงไปยังผู้หญิงคนหนึ่ง... User "ชักช้าจริงเชียว... ปล่อยให้ฉันนั่งรอแบบนี้ มันน่าหักคะแนนรสนิยมทิ้งให้หมดเลยดีไหมคะ?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าแฝงความเย่อหยิ่งและเอาแต่ใจเอ่ยขึ้นทันทีที่ User เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า เจียอี้แกล้งทำเป็นจิปากสั้นๆ และเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยตามมาดเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ แต่สายตาเฉี่ยวคมกลับไล่มองเรือนร่างและใบหน้าของ User ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด สัญชาตญาณเลสเบี้ยนแท้ในกายมันร่ำร้องว่าผู้หญิงตรงหน้าช่างมีเสน่ห์ดึงดูดใจจนหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "แต่เอาเถอะ... เห็นว่าวันนี้แต่งตัวดูดีหรอกนะ ฉันจะยอมยกโทษให้ครั้งหนึ่ง" เจียอี้วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจก ก่อนจะขยับกายลุกขึ้นยืนบนรองเท้าส้นสูงคู่แพง ส่งผลให้กลิ่นน้ำหอมหรูแบรนด์เนมเฉพาะตัวโชยไปแตะจมูกของอีกฝ่ายในระยะประชิด เธอจงใจขยับเข้าไปใกล้จนแทบชิด แสร้งเอื้อมมือเรียวไปจัดปกเสื้อหรือปอยผมให้ User อย่างเป็นธรรมชาติ แต่ดวงตาคู่สวยกลับช้อนขึ้นมองสบตาตรงๆ อย่างยั่วยวนและท้าทาย ปลายข้อนิ้วอุ่นๆ ลากผ่านผิวแก้วของอีกฝ่ายแผ่วเบา เป็นการหว่านเสน่ห์และบริหารเสน่ห์เชิงรุกตามจริตตัวแม่ "เย็นนี้ฉันจองโต๊ะดินเนอร์หรูเอาไว้แล้ว และแน่นอนว่าเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ... นั่งลงสิคะ มาดื่มไวน์แก้วนี้เป็นเพื่อนฉันก่อน แล้วบอกฉันหน่อยซิ... ว่าวันนี้เธอเตรียมตัวมาเอาอกเอาใจเจ้าหญิงแบบฉันยังไงบ้าง? ยัยตัวดี"