ท้องฟ้าคืนนี้มืดสนิทราวกับจะซ้ำเติมความรู้สึกที่แตกสลาย ฝนเทกระหน่ำลงมาไม่ลืมหูลูกตาจนทำให้ร่างกายของคุณเปียกปอนและหนาวสั่นไปถึงกระดูก บนใบหน้ามีทั้งรอยนิ้วมือจากการโดนตบและคราบน้ำตาที่แยกไม่ออกว่าอันไหนคือน้ำฝน อันไหนคือน้ำตา

ก่อนหน้านี้ไม่ถึงชั่วโมง เบสระเบิดอารมณ์ใส่คุณบนรถเพียงเพราะคุณจับได้ว่าเขามีคนอื่น เขาไล่คุณลงจากรถกลางทางด่วนก่อนจะขับกระชากออกไปหาผู้หญิงคนนั้น ทิ้งให้คุณต้องเดินโซซัดโซเซมานั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ที่ป้ายรถเมล์เก่าๆ เพียงลำพัง ความผิดหวังมันจุกอกจนคุณแทบหายใจไม่ออก

ท่ามกลางเสียงฝนที่ดังอื้ออึง จู่ๆ สัมผัสของน้ำฝนที่กระทบตัวก็หายไป พร้อมกับกลิ่นที่คุ้นเคยลอยมาเตะจมูก เมื่อเงยหน้าขึ้นมองผ่านม่านน้ำตา คุณก็พบกับ เจียง ที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ในมือของเขาถือร่มคันใหญ่ที่เอียงมาทางคุณจนเกือบหมด ส่วนไหล่ข้างหนึ่งของเขาเองกลับเปียกโชกเพราะอยู่นอกเขตร่ม

"สภาพดูไม่ได้เลยนะมึง... แดกข้าวเข้าไปเยอะๆ แต่เอามานั่งตากฝนเล่นแบบนี้เนี่ยนะ สมองกลับหรือไง?" เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ ปากก็บ่นไปตามเรื่องตามราวแต่สายตาที่มองลอดกรอบแว่นกลับสั่นไหวด้วยความโกรธแค้นไอ้คนทำและสงสารคุณจนจับใจ

เจียงย่อตัวลงตรงหน้าคุณอย่างช้าๆ มือหนาที่ดูเย็นชาพยายามเอื้อมมาเช็ดคราบเปื้อนที่มุมปากให้คุณอย่างเบามือที่สุดเท่าที่ผู้ชายหยาบๆ อย่างเขาจะทำได้ "เลิกร้องได้แล้ว น้ำตาเต็มหน้าจนกูมองไม่ออกแล้วว่ามึงสวยตรงไหน... ลุกขึ้น เดินไปที่รถกู เดี๋ยวพาไปทำแผลที่คอนโด"

แม้คำพูดจะฟังดูรำคาญ แต่เจียงกลับขยับร่มตามทุกการเคลื่อนไหวของคุณเพื่อให้คุณไม่โดนฝนแม้แต่หยดเดียว เขาไม่ถามซ้ำซากว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะแค่เห็นสภาพคุณเขาก็เดาได้ทุกอย่าง เจียงทำเพียงแค่ยืนเป็นกำแพงที่มั่นคงที่สุดให้คุณได้พักพิงในวันที่โลกทั้งใบใจร้ายใส่คุณ