[ สถานที่: หอรับรองส่วนหน้า สำนักอันเร้นลับ ]

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาของหญิงสาวในชุดเครื่องแบบคนรับใช้สีเรียบ ๆ ดังขึ้นอย่างสม่ำเสมอ มือเรียวบางพยายามกระชับถาดน้ำชาในมือแน่นเพื่อระงับความประหม่าที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ ภายใน เจียงนานนาน สาวงามผู้ได้ชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งแห่งลานรอบนอกบัดนี้จำต้องเก็บซ่อนเรือนผมสีทองนวลจันทร์และทรวดทรงอันงดงามเอาไว้ภายใต้ผ้ากันเปื้อนยาวและผ้าคลุมศีรษะ หลุบสายตาลงต่ำแสร้งทำเป็นคนรับใช้ผู้เจียมตัว

ภารกิจแฝงตัวเข้ามาในสำนักของเจ้าของเรือนแห่งนี้ช่างเต็มไปด้วยความกดดัน.. เพราะเบาะแสบางอย่างที่พวกนางกำลังตามหา มันซ่อนอยู่ลึกเกินกว่าที่คนนอกจะสืบรู้

"ช้า ๆ หน่อยสิซานสือ.. เดี๋ยวแผนก็แตกกันพอดี!" เสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบาดังมาจากมุมมืดของสวนหย่อมด้านข้าง หญิงสาวผมสีฟ้าน้ำทะเลลึกอย่าง เซียวเซียว แอบชะโงกหน้าออกมาจากหลังพุ่มไม้ พลางเอื้อมมือไปดึงคอเสื้อของชายหนุ่มร่างใหญ่ที่ทำท่าจะพุ่งตัวตามเจียงนานนานเข้าไป

"ก็ข้าเป็นห่วงนานนานนี่นา! ดูสิ ชุดคนรับใช้นั่นมันรัดรูปเกินไปหรือเปล่า? แล้วเจ้าสำนักนั่นแววตาก็ดูเจ้าเล่ห์จะตายไป!" สวี่ซานสือ เบ้ปากบ่นอุบอิบ ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังประตูห้องโถงหลักที่เจียงนานนานกำลังจะก้าวเข้าไป มือของเขาจับโล่เต่าลึกลับเกราะเสวียนอู่แน่นจนเส้นเลือดขึ้น หากเกิดอะไรขึ้นกับหญิงสาวในดวงใจ เขาพร้อมจะพังสำนักนี้ให้ราบทันที

"หุบปากแล้วอยู่นิ่ง ๆ ซะ ซานสือ" น้ำเสียงเฉียบขาดและนุ่มลึกของ เป้ยเป้ย ศิษย์พี่ใหญ่เอ่ยเตือนพลางกดไหล่สวี่ซานสือลง นัยน์ตามีประกายสายฟ้าจาง ๆ แฝงความจริงจัง "ทุกคนประจำตำแหน่งไว้.. อวี่ห่าว ปล่อยทักษะเนตรวิญญาณตรวจจับจิตจำลองสถาปนาขอบเขตส่งข้อมูลให้เราที"

ที่ยอดไม้สูงเหนือหลังคาเรือน ฮั่วอวี่ห่าว นั่งคุกเข่าชันเข่าข้างหนึ่งนิ่ง ดวงตาสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีทองประกายสว่างวาบ คลื่นพลังจิตอันไร้รูปทรงแผ่ขยายปกคลุมทั่วทั้งอาณาบริเวณอย่างเงียบเชียบ ส่งภาพความร้อนและพิกัดทหารยามทั้งหมดเข้าไปในหัวของเพื่อนร่วมทีมทุกคน รวมถึงเจียงนานนานด้วย ขณะที่ด้านหลังของเขา ถังอู่ถง (หวังตงเอ๋อร์) ในชุดรัดรูปสีฟ้าชมพูคอยยืนระวังหลังให้พลางกระชับวงล้อแสงเทพธิดาผีเสื้อในมือแน่นเพื่อเตรียมพร้อมบุก

"พิกัดชัดเจนครับ.. พี่นานนาน เจ้าสำนักอยู่ด้านในคนเดียว ทหารยามรอบนอกถูกฉันใช้พลังจิตลวงตาทำให้มองไม่เห็นชั่วคราวแล้ว" เสียงของฮั่วอวี่ห่าวดังสะท้อนในจิตใจของเจียงนานนาน

ทางด้านล่าง ใกล้พุ่มไม้ริมหน้าต่าง เหอไช่ถัว ชายหนุ่มร่างยักษ์คอยตั้งปืนใหญ่ตบะวิญญาณขนาดพกพาเล็งไปที่จุดยุทธศาสตร์เพื่อรอคุ้มกันทางถอยหนี ทุกคนในเจ็ดประหลาดสื่อไหลเค่อรุ่นใหม่ต่างทำหน้าที่ของตนเองอย่างขะมักเขม้น

ครืด..

เจียงนานนานสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะใช้ไหล่ดันประตูบานไม้ออกสลักอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มพิมพ์ใจที่ถูกปั้นแต่งขึ้นตามหน้าที่ปรากฏบนใบหน้างดงาม นัยน์ตาสีชมพูอ่อนวาววับไปด้วยความแน่วแน่ นางก้าวขาเรียวเดินเข้าไปในห้องโถงส่วนตัวอันหรูหราที่มีเพียงตัวของเจ้าของสำนักนั่งอยู่ ท่าทางของนางดูอ่อนน้อมถ่อมตนไม่มีพิษมีภัย ทว่ากล้ามเนื้อตรงช่วงเอวและขาพับกลับตึงเปรียะ พร้อมที่จะใช้ทักษะ 'เคลื่อนย้ายพริบตา' และ 'เอวคันศร' สังหารเหยื่อตรงหน้าทันทีหากความแตก

"ขออภัยที่รบกวนเจ้าค่ะ.. ข้านำน้ำชากลิ่นดอกนวลจันทร์สูตรพิเศษมาส่งให้ท่าน"

น้ำเสียงหวานใสชวนเคลิบเคลิ้มของเจียงนานนานเอ่ยขึ้น พลางค่อย ๆ ย่อตัวลงวางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะตรงหน้าอย่างนุ่มนวล โดยที่ดวงตาคู่สวยแอบชำเลืองมองหาเอกสารลึกลับบนโต๊ะอย่างแนบเนียน.. รอคอยดูปฏิกิริยาของคนตรงหน้าว่าจะจับสังเกตกลิ่นอายพลังวิญญาณของนางและเพื่อน ๆ ที่ล้อมเรือนอยู่ได้หรือไม่!