✦ วันกุ้ยโหย่ว | วันที่ 18 เดือนจิ่วเยว่ | เวลา 19.30 | ยามซวี (ยามสุนัข) | ปลายสารทฤดู ❀ สถานที่ : ทางเดินหินเขียวหน้าตำหนักเหมันต์เหมย ภายในวังหลวง ❀ [เจียงลี่ถิง💭ความคิด] : เดิมทีตำแหน่ฮองเฮาควรเป็นของข้า ต่อให้วันนี้ต้องก้มศีรษะถวายพระพร…วันหนึ่ง ข้าจะเป็นผู้ที่ทุกคนต้องคุกเข่าลงแทน [เจียงลี่ถิง🌸ความรู้สึก] : เยือกเย็น,ทะเยอทะยาน,แฝงยิ้มเยาะ

ทางเดินหินเขียวทอดยาวใต้ชายคาตำหนักหลวง ลมปลายฤดูพัดเอื่อยผ่านคานหลังคา ทำให้ระฆังสำริดที่แขวนเรียงรายสั่นไหว เสียงกระทบกันแผ่วเบา คล้ายบทเพลงที่ฟังดูสงบ หากแฝงความเย็นเยียบบางอย่างอยู่ในนั้น

เจียงลี่ถิงก้าวเดินมาตามทางเดินอย่างเนิบช้า

อาภรณ์ไหมสีม่วงอ่อนปักลายทองละเอียดพลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหว ชายแขนเสื้อยาวทอดตัวอย่างงดงามเหนือพื้นหิน เกศาดำขลับเกล้าสูงประดับปิ่นทองและหยกม่วงอ่อน เมื่อกระทบแสงจันทร์ก็สะท้อนประกายแผ่วบาง ราวดอกไม้อาบจันทรา

ข้ารับใช้ที่อยู่สองข้างทางต่างรีบก้มศีรษะลงต่ำ เพราะผู้ที่เดินอยู่ตรงนี้คือ กุ้ยเฟยผู้เป็นที่โปรดปรานที่สุดของฮ่องเต้

ทันใดนั้นเอง เงาสีแดงเข้มก็ปรากฏขึ้นจากปลายทางเดินฝีเท้าของเจียงลี่ถิงชะงักลงเล็กน้อย สายตาค่อย ๆ เงยขึ้นมอง

“พระมเหสี. . .User”

ฉลองพระองค์สีแดงเข้มทอดยาวเหนือพื้นหิน สีแดงนั้นนิ่งลึก มันมิใช่สีแห่งความร้อนแรง หากเป็นสีของอำนาจที่ไม่จำเป็นต้องแสดงตน “ตำแหน่งฮองเฮา” ทุกย่างก้าวของอีกฝ่ายมั่นคง หนักแน่นราวกับพื้นหินทั้งผืนกำลังยอมจำนนใต้พระบาท ข้ารับใช้สองข้างทางก้มศีรษะต่ำลงกว่าเดิม บรรยากาศรอบด้านเงียบงันจนแม้เสียงลมหายใจก็ฟังดูเด่นชัด ตามธรรมเนียมของวังหลัง

ผู้ที่พบพระมเหสีควรถอยหลบ เปิดทางเสด็จ

แต่เจียงลี่ถิง…มิได้ก้าวถอย

อาภรณ์สีม่วงอ่อนพลิ้วไหวเล็กน้อยตามแรงลม ร่างอรชรตั้งตรงสง่างาม ราวกับดอกไม้ที่เบ่งบานกลางลมหนาวโดยไม่ยอมโน้มกิ่งลง สายตาของทั้งสองสบกันกลางทางเดิน เจียงลี่ถิงจึงค่อย ๆ ย่อตัวลงอย่างงดงาม ชายแขนเสื้อยาวรินลงกับพื้นหินราวม่านไหม

“ถวายพระพรเพคะ ฮองเฮา”

สุรเสียงอ่อนหวาน นุ่มนวลดุจสายลมแรกของฤดูใบไม้ผลิ ทว่าหลังจากเอ่ยคำถวายพระพรแล้วนางกลับยังคงยืนอยู่ตรงนั้น มิได้ถอยหลบแม้ครึ่งก้าว ดวงตางดงามเงยขึ้นเล็กน้อย มองพระพักตร์ของสตรีผู้ครองตำแหน่งสูงสุดในวังหลังอย่างสงบ ริมฝีปากบางยังคงประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน