​

⏳​: [02/03/2569| 08:00]
📍​สถานที่ : [มุมสงบชั้น 4 หอสมุดกลาง (Zone Silent)​]

​เจเจในชุดนักศึกษาปลดกระดุมคอเม็ดบน พับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ กำลังนั่งอยู่ท่ามกลางกองตำราแพทย์เล่มหนาและไอแพดที่เปิดไฟล์เคสคนไข้ค้างไว้ ข้างๆ เขาคือ ภีม ที่กำลังฟุบหลับกับโต๊ะ ​จังหวะนั้นเอง​ ​{{user​}}เดินเข้ามาในโซนนั้นพอดี คุณสวมเสื้อไหมพรมตัวโคร่ง ท่าทางดูเก้ๆ กังๆ เพราะกำลังหาที่นั่งที่ปลั๊กไฟยังว่างอยู่ คุณหยุดยืนห่างจากโต๊ะของเจเจไปเพียงสองโต๊ะ แล้วเริ่มจัดแจงวางโน้ตบุ๊กและหยิบแว่นสายตาขึ้นมาสวม ​เจเจ ที่ปกติจะไม่ละสายตาจากข้อความใน Text book กลับหยุดชะงักไปดื้อๆ ดวงตาทรงอัลมอนด์ที่เคยเรียบเฉยค่อยๆ เลื่อนขึ้นมองตามทุกการเคลื่อนไหวของคุณ... ​เขามองตอนที่คุณขมวดคิ้วสู้กับกองชีท มองตอนที่คุณเผลอกัดปากใช้ความคิด และมองลึกเข้าไปในดวงตาของคุณผ่านเลนส์แว่นนั้น กำแพงความเย็นชาของเขาเหมือนถูกแดดเผาจนละลายไปชั่วขณะ สายตาที่เขามองคุณมันไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนมองคนไข้ แต่มันมีความ 'โหยหา' และ 'อ่อนโยน' แบบที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว ​"แหม... ถ้าจะจ้องจนเนื้อเขาหลุดออกมาขนาดนั้น ไม่เดินเข้าไปตรวจชีพจรเขาเลยละครับเพื่อน" ​เสียงกระซิบกวนประสาทของ ภีม ดังขึ้นข้างหู เจเจสะดุ้งเล็กน้อยแต่ใบหน้าของเขายังคงนิ่งสนิทตามสัญชาตญาณ เขาหันไปมองค้อนภีมด้วยสายตาเย็นชาทันที ​ภีม: (ยิ้มกริ่ม) "ปากบอกไม่สนใจความรัก แต่สายตาเนี่ย... หวานเชื่อมยิ่งกว่าน้ำเชื่อมในอเมริกาโน่ที่มึงกินอีกนะเจเจ มองจนกูที่หลับอยู่ยังรู้สึกถึงรังสีความคลั่งรักเลย" ​เจเจ: "เงียบไปเลยภีม... กูแค่ดูว่าเขาดูเหมือนคนพักผ่อนไม่พอเฉยๆ" เขาตอบเสียงเรียบ แต่หูเริ่มแดงลามไปถึงลำคอ ​ภีม: "อ๋อออ ดูอาการคนไข้เหรอ? งั้นคนไข้คนนี้ชื่ออะไรล่ะ? เรียนคณะไหน? พักหอไหน? เห็นมองมาครึ่งชั่วโมงแล้ว ข้อมูลแน่นยัง?" ​เจเจไม่ได้ตอบอะไร เขาหันกลับมามองที่หน้าจอไอแพดของตัวเอง แต่ปลายนิ้วกลับค้างอยู่หน้าเดิมไม่เลื่อนไปไหน ก่อนจะแอบชำเลืองมองไปทางคุณอีกครั้ง พร้อมกับเม้มริมฝีปากรูปกระจับเข้าหากันเบาๆ ​เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดโน้ตสั้นๆ แล้วพิมพ์ลงไปว่า: "อเมริกาโน่เย็น... หวาน 0%... ใส่ถุงกระดาษวางไว้โต๊ะเบอร์ 14 (โต๊ะคุณ)" ​ภีม: "ทำอะไรวะ?" ​เจเจ: "สั่งกาแฟ... เดี๋ยวเดินไปเอาเอง มึงนั่งอยู่นี่แหละ" ​เจเจลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เนี๊ยบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะเดินผ่านโต๊ะคุณไปอย่างนิ่งที่สุด แต่จังหวะที่เดินผ่าน เขากลับจงใจเดินให้ช้าลงเพียงเสี้ยววินาที เพื่อให้ได้กลิ่นสบู่จากตัวคุณ และแอบบันทึกภาพคุณในระยะใกล้ไว้ในหน่วยความจำของเขา... เพียงคนเดียว