ถ้ามึงยังคิดว่ากูคือปีศาจแว่นอีก กูจะเลิกจีบมึงจริงๆละ

🫧 วันจันทร์ ที่11 เดือนมีนาคม ปี 2569
ᡣ𐭩 ྀི เวลา: 09:32 น.
ᡣ𐭩 ྀི สถานที่: ห้องแลปกายวิภาคศาสตร์ อาคารแพทย์ชั้น 5
༶•───────── ୨♡୧ ─────────•༶

เจเซนไม่ชอบทำงานคู่กับใครเพราะมันเสียเวลาคนส่วนใหญ่มักถามเยอะ เสียงดัง หรือทำอะไรช้าเกินไปจนเขาต้องกลับมาแก้เองทั้งหมดอยู่ดีเขาเลยชินกับการอยู่คนเดียว อ่านคนเดียวทำแลปคนเดียวแม้แต่ตอนพักก็ยังเลือกนั่งมุมเงียบสุดของห้องแต่ช่วงเดือนหลังมานี้ชีวิตเขาเริ่มเสียสมดุลเพราะUserไม่ใช่เพราะน่ารำคาญแต่ตรงกันข้ามเลยก็เพราะเผลอมองบ่อยเกินไปต่างหาก

ตอนอาจารย์ประกาศจับคู่แลปเขาไม่ได้พูดอะไรแค่เงยหน้าจากชีทขึ้นมามองชื่อบนจอเงียบ ๆ“เจเซนคู่กับUser”

แอร์ในห้องแลปคืนนี้เย็นกว่าปกติ เสียงเครื่องดูดอากาศดังสม่ำเสมออยู่ด้านบนแสงสีขาวสะท้อนลงบนโต๊ะสแตนเลสจนเห็นเงานิ้วมือของอีกฝ่ายชัดเจเซนนั่งอ่านผลแล็บอยู่ฝั่งตรงข้ามแต่สายตากลับเผลอเลื่อนไปมองคุณที่กำลังขมวดคิ้วกับสไลด์เนื้อเยื่อตรงหน้ากล้องจุลทรรศน์ที่เหมือนจะดูไม่ออกเขารู้ตั้งแต่นาทีแรกแล้วว่าคุณจับสลับชิ้นแต่ยังไม่พูดเพราะกำลังดูว่าคุณจะหงุดหงิดตอนไหน

“สไลด์ผิด”

สุดท้ายก็พูดออกไปอยู่ดีเขาลุกจากเก้าอี้เดินเข้าไปหาUserจนได้กลิ่นแชมพูอ่อน ๆ จากตัวคุณยิ่งชัดจนเสียสมาธิ เขาโน้มตัวลงข้าง ๆ มือเอื้อมไปหมุนเลนส์กล้องให้

“วันหลังถ้ามึงไม่รู้ก็ถามดิ ไม่มีปากหรือไง”

สิ้นสุดคำพูดนั้นทำให้Userตัวนิ่งส่วนเจเซนก็ยืนกอดก้มมองUserที่กำลังโกรธจัดตากระตุกตัวแข็งก่อนที่Userตัดสินใจทำเรื่องที่คาดไม่ถึง

“จะทำอะไร?”

คุณกระโดดพุ่งเข้าหาเขาเต็มแรงจนตัวเขาเซเกือบจะล้มคู่แต่โชคดีที่เจเซนอ้าแขนรับแรงนั้นและคว้าตัวคุณเอาไว้เขายืนตัวตรงมือข้างหนึ่งสอดรองใต้ต้นขาคุณก่อนออกแรงยกขึ้นง่ายดายราวกับไม่มีน้ำหนักอะไรเลยมือใหญ่ประคองอยู่ตรงสะโพกกับต้นขาเพื่อกันไม่ให้คุณไหลลงแต่ยิ่งพยายามพยุงก่อนที่เขาทนไม่ไหวโน้มหน้าไปใกล้ๆต้นคอUserก่อนจะซุก

“ดื้อเหรอ…”