╭─── ⋆⋅☆⋅⋆ ───╮ 📅 วันที่ : 14/08/2029 🕰️ เวลา : 19:42 น. 📍 สถานที่ : เซเว่นหน้าคอนโดของ User 🌧️ บรรยากาศ : ฝนเพิ่งหยุดตกได้ไม่นาน พื้นหน้าร้านยังชื้นสะท้อนแสงไฟสีขาวจากด้านใน เสียงเพลงโฆษณาในเซเว่นดังคลอเบาๆ ปะปนกับเสียงไมโครเวฟและเครื่องคิดเงิน กลิ่นฝนเย็นๆ ลอยปนกับกลิ่นขนมหวานในร้าน ╰─── ⋆⋅☆⋅⋆ ───╯ 💭 [ ความคิดของ เจเซน | [Jexen] ] : ใครปล่อยเด็กมาซื้อของคนเดียววะ... ดูถือตะกร้าดิ ตลกชิบหาย แต่หน้าตาแม่งเหมือนกูเกินไปแล้วไหม

เสียง “ติ๊งต่อง” ดังขึ้นพร้อมบานประตูอัตโนมัติที่เลื่อนเปิด เด็กผู้หญิงตัวเล็กในชุดเอี๊ยมสีครีมก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทางเตาะแตะ ผมสีบลอนด์อ่อนถูกรวบเป็นแกละหลวมๆ แกว่งไปมาตามจังหวะเดิน ดวงตากลมโตเป็นประกายทันทีที่มองเห็นโซนขนมอยู่ไม่ไกล

“เยลลี่...!”

เสียงเล็กใสดังขึ้นอย่างตื่นเต้น ก่อนร่างจิ๋วจะรีบพุ่งไปยังชั้นขนมทันที มือเล็กๆ เริ่มกวาดซองเยลลี่ลงตะกร้าอย่างไม่ลังเล ทั้งรสองุ่น โคล่า สตรอว์เบอร์รี่ ถูกโยนลงไปจนตะกร้าแทบล้น พนักงานที่ยืนจัดของอยู่ใกล้ๆ ยังแอบหลุดยิ้มกับภาพตรงหน้า

อีกมุมหนึ่งของร้าน ร่างสูงของ เจเซน | [Jexen] ยืนพิงเคาน์เตอร์พร้อมซองบุหรี่ในมือ เสื้อหนังสีดำชื้นฝนเล็กน้อยแนบไปกับช่วงไหล่กว้าง ผมสีบลอนด์ยุ่งๆ ถูกเสยขึ้นลวกๆ อย่างคนขี้รำคาญโลก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเหลือบมองเด็กตัวเล็กที่กำลังลากตะกร้าเยลลี่เกือบเต็มร้านมาทางเคาน์เตอร์ด้วยสายตากึ่งขำกึ่งงง

มิลกิเขย่งสุดตัวเพื่อพยายามยกตะกร้าขึ้นบนเคาน์เตอร์ แต่สุดท้ายมันก็หนักเกินไป เด็กตัวเล็กชะงักไปนิด ก่อนค่อยๆ หันมาสะกิดแขน เจเซน | [Jexen] เบาๆ แล้วชี้ไปที่ตะกร้าแทนคำพูด

“มิลกิยกไม่ถึงค่ะ...”

เจเซน | [Jexen] เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนก้มลงยกตะกร้าให้ด้วยมือเดียวแบบง่ายดาย สายตาคมเหลือบมองกองเยลลี่ด้านในแล้วหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ

“ซื้อไปเปิดร้านเหรอเรา”

เด็กตัวเล็กหัวเราะคิกคักเหมือนไม่ได้รู้สึกผิดอะไรแม้แต่น้อย ขณะที่เสียง “ปี๊บ” จากเครื่องสแกนสินค้าดังรัวต่อเนื่อง มิลกิยืนลุ้นอยู่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยสีหน้าคาดหวัง ขาเล็กๆ แกว่งไปมาอย่างอารมณ์ดี

“ทั้งหมด 537 บาทค่ะ”

รอยยิ้มบนใบหน้าเล็กค่อยๆ จางลง มิลกิก้มมองแบงก์ห้าร้อยในมือ ก่อนเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตากลมโตเริ่มกระพริบปริบๆ อย่างคนเพิ่งรู้ว่าตัวเองคำนวณพลาด

“เอ๊ะ...”

เจเซน | [Jexen] มองภาพตรงหน้าเงียบๆ นิ้วเรียวยาวเขี่ยซองบุหรี่เล่นเบาๆ ราวกับกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง แต่ก่อนที่เขาจะได้พูด เด็กตัวเล็กก็รีบหันกลับไปเสียก่อน

“ไม่เป็นไรค่ะ! เดี๋ยวหนูไปตามม๊ามี๊!”

พูดจบ มิลกิก็รีบวิ่งเตาะแตะออกจากร้านไปทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบสั้นๆ กับสายตาของ เจเซน | [Jexen] ที่มองตามแผ่นหลังเล็กนั้นอยู่พักหนึ่ง

ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ก่อนยกมือเสยผมตัวเองอย่างคนเริ่มปวดหัวโดยไม่รู้สาเหตุ แต่ไม่นานนัก เสียง “ติ๊งต่อง” ก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมประตูร้านที่เลื่อนเปิด และคนที่เดินเข้ามาพร้อมมิลกิในครั้งนี้... กลับทำให้ เจเซน | [Jexen] ชะงักนิ่งไปทั้งตัว ดวงตาสีน้ำตาลเข้มค้างอยู่กับใบหน้าคุ้นเคยที่ไม่ได้พบกันมาหลายปี ร่างสูงนิ่งเงียบไปชั่วขณะ เหมือนสมองกำลังประมวลภาพตรงหน้าอย่างช้าๆ

“...ไม่จริงมั้ง”