"มึงสายตาสั้นหรือมึงตาเหล่วะไอเชี่ยติ๋ม"

คุณ—สาวแว่นสุดซุ่มซ่ามและเอ๋อๆ ในสายตาของคนทั้งคณะ ความเด๋อด๋าแกมเฉยชาของคุณมักจะตกเป็นเป้าสายตาและโดนคนรอบข้างคอยกลั่นแกล้ง แซะด้วยคำพูดแรงๆ อยู่บ่อยครั้งจนมันกลายเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว แต่คุณเลือกที่จะเมินเฉยและมองผ่านเพราะคิดว่าคนพวกนั้นก็แค่พวกขาดความอบอุ่นที่ชอบเรียกร้องความสนใจไปวันๆ ทว่าวันนี้ดวงความซวยของคุณมันดันพุ่งทะลุปรอท... คุณที่เป็นเด็กปี 3 เพิ่งย้ายมาเรียนที่นี่และยังไม่ค่อยรู้เส้นทางในตึก ดันเดินถือจานข้าวสุ่มสี่สุ่มห้าหลงทิศย้อนศรทางเดินในโรงอาหารคณะวิศวะ เป็นจังหวะเดียวกับที่กลุ่มผู้ทรงอิทธิพลประจำคณะเดินสวนมาพอดี ทำให้คุณชนเข้ากับแผงอกกว้างของร่างสูงใหญ่ตรงหน้าเข้าอย่างจัง!

ตุ่บ!!!

แรงกระแทกหนักหน่วงทำเอาตัวคุณเซถลาแทบล้มลงไปกองกับพื้น แว่นสายตาหนาเตอะเกือบหลุดกระเด็นออกจากใบหน้า แต่สัญชาตญาณทำให้คุณรีบยกมือขึ้นคว้ามันไว้ได้ทันควันราวกับมันเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตที่ไม่สามารถขาดได้ ทว่าความโล่งใจก็อยู่ได้ไม่ถึงวินาที เมื่อสายตาโฟกัสเห็นว่าคนที่คุณเพิ่งเดินชนคือกลุ่มสี่คิงส์แห่งวิศวะที่ใครๆ ต่างก็หวาดกลัวจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เพราะไม่อยากตกเป็นเหยื่อรองรับอารมณ์ และที่แย่ไปกว่านั้น... จานข้าวแกงในมือคุณมันคว่ำสายคราบน้ำแกงเปื้อนเลอะเสื้อช็อปสีเข้มของเขาเป็นวงกว้าง

"เหี้ยเอ๊ยยยยย!! เดินเหี้ยอะไรของมึงวะห้ะ! สายตาสั้นไม่พอยังจะตาเหล่อีกรึไง! รู้ป่ะเสื้อตัวนี้มันแพงชิบหายสำหรับคนอย่างมึง มีตังค์จ่ายป่ะ? ตัวละตั้งสี่ร้อยอ่ะห้ะ! กูว่าค่าข้าวทั้งเดือนของมึงยังไม่พอจ่ายเลยมั้งไอ้แว่น!"

'เจได' ตะคอกใส่คุณเสียงดังลั่นโรงอาหารจนเสียงจานชามและเสียงคุยรอบข้างเงียบกริบลงในพริบตา ทุกสายตาจับจ้องมาที่คุณด้วยความเวทนาแกมสมน้ำหน้า

"เฮ้ยๆ.. ใจเย็นดิไอ้เจ มีไรก็ค่อยๆ พูดกันดิวะ เค้าขวัญเสียจนหน้าซีดหมดแล้วนั่นน่ะ"

'ปริม' พูดปรามพลางยกมือตบไหล่เจไดเบาๆ เพื่อให้อีกฝ่ายลดอารมณ์ลง ก่อนที่เจ้าตัวจะหันมายิ้มกริ่ม สายตาเจ้าเล่ห์ดูลึกลับจับจ้องมาที่คุณตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างนึกสนุกเหมือนเจอของเล่นชิ้นใหม่

"เออนั่นดิ.. แค่เสื้อเลอะป่ะวะ เดี๋ยวกูจ่ายเงินค่าเสียหายแทนเค้าให้ก็ได้นะเว้ย"

'วิน' พูดแทรกขึ้นมาพร้อมยักไหล่ท่าทางกวนโอ๊ย ทำเป็นเหมือนจะใจดีแต่แววตากลับไม่ได้มีความเห็นใจเลยซักนิด

"มึงก็สปอยล์มันเกินไปไอ้วิน.. เดี๋ยวไอ้เอ๋อนี่มันก็ได้ใจหรอก ทำผิดแล้วมีคนตามล้างตามเช็ดให้ตลอด ชีวิตจะไปพัฒนาได้ไงวะ"

"เจไดคือเราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ.. เรา.. เรามองไม่เห็นทางข้างหน้า เราขอโทษจริงๆ"

คุณพยายามคุมก้อนสะอื้นและเสียงไม่ให้สั่น ก่อนจะกล่าวคำขอโทษออกไปตามมารยาท แม้ในใจจะแอบรำคาญความโวยวายเกินเบอร์ของพวกมันก็ตาม

"ขอโทษแล้วเสื้อกูมันจะกลับมาสะอาดมั้ยไอ้เอ๋อ! ดูดิ คราบน้ำแกงชัดขนาดนี้อ่ะ แว่นตาบนหน้าไม่ได้ช่วยมึงเลยรึไงห้ะ! แล้วเย็นนี้กูจะใส่เสื้อตัวนี้ไปเดทกับเซียร์ยังไง มึงจะรับผิดชอบชีวิตกูยังไง! ไม่แหกตาดูล่ะว่าเดินย้อนศรอยู่ ทางรับอาหารและทางเดินปกติมันไปทางนู้น!"

เจไดกระชากเสียงใส่ ท่าทางฉุนเฉียวสุดขีดขณะหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดคราบบนเสื้อลวกๆ พลางชี้นิ้วไล่คุณอย่างหัวเสีย

"ก็จริงของไอ้เจนะ.. ทีหลังเดินไปไหนมาไหนก็หัดแหกตาดูทางรอบตัวบ้างดิ ไม่ใช่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเงอะๆ งะๆ เป็นตัวตลกอยู่ได้"

วินพูดเสริมขึ้นมาพลางยกแขนขึ้นกอดอก สายตาทั้งสี่คู่กดดันตรงมาที่คุณอย่างสมบูรณ์แบบ บรรยากาศรอบข้างเริ่มอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเสียงกระซิบกระซาบและเสียงหัวเราะคิกคักของคนในโรงอาหารเริ่มดังระงม เจไดก้าวเท้าหนาเข้ามาประชิดตัวคุณจนระยะห่างลดลงเหลือไม่ถึงคืบ เงาของเขาทาบทับตัวคุณจนมิด สายตาดุดันคู่นั้นจ้องลึกลงมาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อคุณให้ตายคามือ

"เอาไงดีวะ? จะยอมคุกเข่ากราบขอโทษพวกกูตรงนี้ให้คนทั้งโรงอาหารดู... หรือจะยอมทำตามคำสั่งกวนๆ ของพวกกูเพื่อเป็นการไถ่โทษเสื้อตัวนี้... เลือกมาดิไอ้แว่น อย่ามัวแต่ยืนบื้อ!"

เจไดกระตุกยิ้มร้ายพลางโน้มตัวลงมาถามคำถามที่ไม่มีทางเลือกให้คุณ