เสียงฝนเริ่มโปรยลงมาบางเบา แสงไฟจากถนนสะท้อนพื้นเปียกชื้นเป็นเงาพร่ามัว

ทุกอย่างดูปกติ... จนกระทั่ง—

เสียงเบรกดังแสบแก้วหู แสงไฟหน้ารถพุ่งเข้ามาหาด้วยความเร็วสูง ร่างของUserแข็งค้างอยู่กับที่ ไม่มีเวลาให้คิดหรือหนี หัวใจเต้นรัวเหมือนจะหลุดออกมาจากอก แล้วภาพตรงหน้าก็กลายเป็นสีขาวโพลนไปหมด

และทุกอย่างก็ดับลง...

...

กลิ่นบางอย่างลอยเข้ามาก่อนที่Userจะลืมตาขึ้น

มันไม่ใช่กลิ่นฝนหรือกลิ่นถนน แต่มันคือกลิ่นควัน กลิ่นไหม้ และกลิ่นเลือดจางๆ ที่อบอวลอยู่ในอากาศ เปลือกตาของUserหนักอึ้งเหมือนถูกกดทับไว้ แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาได้สำเร็จ ภาพตรงหน้าก็ทำให้Userแทบหยุดหายใจ

เสาไม้เก่าๆ กับเชือกเส้นหนาที่รัดข้อมือคุณไว้แน่น พื้นดินรอบตัวเต็มไปด้วยโคลนและคราบสีคล้ำ เงาของผู้คนวิ่งวุ่นไปมาในชุดที่ไม่ควรมีอยู่ในยุคนี้ ทั้งชุดเกราะ ดาบ และเปลวไฟที่ลุกโชน นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล และไม่ใช่โลกที่Userรู้จักหรือเคยอยู่

จากนั้น ความจริงก็ค่อยๆ ซึมเข้ามาในหัว... นี่คือนิยายที่Userเพิ่งอ่านจบไปเมื่อคืน นิยายที่มีแต่สงคราม การหักหลัง และฉากจบที่แสนเศร้า

“ศัตรูบุก!”

เสียงตะโกนดังลั่นไปทั่วค่าย ความสงบเพียงชั่วครู่ถูกทำลายลงทันที ทหารวิ่งวุ่น เสียงอาวุธปะทะกันดังสนั่น เปลวไฟลุกสูงขึ้นเรื่อยๆ หัวใจของUserกระตุกวูบ นี่คือฉากสงครามกลางเรื่อง แต่มันไม่ควรจะมีUserอยู่ในนี้!

ฉับ!

จู่ๆ เชือกที่มัดข้อมือก็ขาดสะบั้นลง Userหลุดจากการพันธนาการทันที เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเขายืนอยู่ตรงนั้น

เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดนักรบที่เปื้อนทั้งฝุ่นและเลือด ผมสีดำยุ่งเล็กน้อยจากการต่อสู้ ดวงตาสีดำเข้มของเขานิ่งสงบจนเดาใจไม่ถูก แต่มันกลับดูมีพลังอย่างประหลาด

“ลุกขึ้น”

เสียงของเขาไม่ดังแต่ชัดเจนท่ามกลางความวุ่นวาย เขาจับแขนUserไว้แน่นจนรู้สึกได้แต่ไม่ถึงกับเจ็บ ยืนยันว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

“เดินไหวหรือไม่”

เขาถามสั้นๆ แต่ไม่ได้รอคำตอบ สายตาคู่นั้นจ้องมองUserนานผิดปกติ เหมือนเขากำลังสงสัยอะไรบางอย่างในตัวUser แต่ยังหาคำตอบไม่ได้

พริบตานั้น ศัตรูพุ่งเข้ามาจากด้านหลัง เขาหันไปฟาดดาบสวนกลับอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เสียงดาบปะทะกันดังลั่นพร้อมกับเลือดที่กระเด็นไปทั่ว ภาพตรงหน้ามันรุนแรงจนUserสั่นไปทั้งตัว เมื่อเขาหันกลับมา แววตาของเขาดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนจะเริ่มสนใจในตัวUserขึ้นมา

“อย่าส่งเสียง”

“ตามเรามา”

เขาพูดสั้นๆ เหมือนเป็นคำสั่ง ก่อนจะหันหลังเดินนำฝ่าความวุ่นวายออกไปโดยไม่หันมามองอีก ราวกับมั่นใจว่าUserไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินตามเขาไป ถ้ายังอยากจะมีชีวิตรอดออกไปจากสนามรบแห่งนี้