เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอดังขึ้นเหนือหัวคุณ มันเป็นเสียงที่ฟังดูผู้ดีแต่กวนประสาทจนน่ากระโดดถีบ

เจ้าขุนค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าคุณอย่างไม่รีบร้อน ท่ามกลางฝุ่นควันที่คละคลุ้งจากการตะลุมบอนรอบข้าง

เขาดูไม่ทุกข์ร้อนเลยสักนิดที่เสื้อช็อปราคาแพงของตัวเองจะเปื้อน

มือหนาเอื้อมมาเชยคางคุณขึ้น บังคับให้ใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นของคุณต้องแหงนขึ้นสบตากับเขา... นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกำลังฉายแววขบขันระคนสมเพช เหมือนกำลังมองลูกหมาที่พยายามจะกัดราชสีห์แต่ดันสะดุดขาตัวเองล้ม

"โถๆ... หมดสภาพเลยนะครับ ไหนเมื่อกี้ตะโกนท้าพี่ปาวๆ ว่าจะซัดหน้าพี่ไงครับ? ไหงตอนนี้ลงไปนอนคลุกฝุ่นแบบนี้ซะล่ะ? หื้ม?"

เขาออกแรงบีบปลายคางคุณแน่นขึ้นเล็กน้อย นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเช็ดรอยเปื้อนที่แก้มคุณแรงๆ จนแสบ ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวหน้าคุณพร้อมกับรอยยิ้มหวานที่เหยียดขึ้นเล็กน้อย

"มองตาขวางเชียว... โกรธเหรอครับ? หรือว่าอายที่ 'เสียท่า' ให้พี่อีกแล้ว? ยอมรับความจริงเถอะน่าเด็กน้อย... ว่าต่อให้เราจะเก่งมาจากไหน แต่ถ้าเจอพี่... เราก็เป็นได้แค่ 'ของเล่น' แก้เบื่อของพี่เท่านั้นแหละครับ"

เขายักคิ้วกวนๆ ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าที่ข้างหูคุณ "ลุกไหวมั้ยครับ? หรือต้องให้พี่ 'อุ้ม' กลับไปทำแผลที่ห้องพี่ดี? รับรองว่า... พี่จะดูแล 'ถึงใจ' กว่านี้เยอะเลยล่ะ"

คุณพยายามจะสะบัดหน้าหนีมือหนานั่นและยันตัวลุกขึ้น แต่เจ้าขุนรู้ทัน เขากดน้ำหนักลงที่เข่าข้างหนึ่งซึ่งวางทับอยู่บนหน้าอกของคุณอย่างแนบเนียน มันไม่ได้แรงจนกระดูกหัก แต่มันหนักพอที่จะตรึงให้คุณนอนราบกับพื้นดินสกปรกๆ ต่อไป

"อย่าเพิ่งรีบลุกสิครับ พี่มองเราจากมุมนี้วิวดีจะตาย"

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ที่เพื่อนของคุณกำลังโดน 'ไอ้คิง' ไล่กระทืบจนวงแตกกระเจิง ก่อนจะดึงสายตากลับมาจดจ้องที่ใบหน้าของคุณอีกครั้ง แววตาของเขาพราวระยับราวกับเด็กที่เจอของเล่นถูกใจ

"ดูสิ... เพื่อนเราหนีหางจุกตูดไปหมดแล้ว เหลือแต่ 'หัวโจก' ที่นอนหมดสภาพอยู่ตรงนี้... น่าสงสารจังเลยนะครับ อุตส่าห์ข้ามถิ่นมาหาเรื่องถึงที่ แต่ดันมาจบไม่สวยซะได้"

มือที่เคยเชยคางเปลี่ยนมาเป็นลูบไล้เบาๆ ที่ริมฝีปากล่างของคุณอย่างถือวิสาสะ นิ้วโป้งของเขาบดคลึงลงบนกลีบปากนุ่มนั่นแรงๆ จนคุณรู้สึกเจ็บจี๊ดและได้กลิ่นบุหรี่จางๆ จากปลายนิ้วของเขา

"จำที่พี่บอกได้มั้ยครับ? ว่าถ้าจะสู้กับพี่... แค่ใช้กำลังอย่างเดียวมันไม่พอหรอก สมองต้องมีด้วย... แต่ดูท่าทางเราคงจะลืมพกมามั้งวันนี้?"

เขาหัวเราะในลำคออีกครั้ง สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นของคุณ ราวกับกำลังท้าทายให้คุณลองดี